article
1.6266348
Het is de toon waarvan ik jeuk krijg. Zalvend, zangerig, zijig. „Ché, je mag dat kindje niet slaan, dat vindt papa echt niet leuk. Zullen we afspreken dat je dat niet meer doet?" De vader zit gehurkt bij het jochie dat zojuist venijnig heeft uitgehaald. Ik probeer niet met mijn ogen te rollen. Doe uiteraard net alsof ik niets heb gehoord.
Zijig
Het is de toon waarvan ik jeuk krijg. Zalvend, zangerig, zijig. „Ché, je mag dat kindje niet slaan, dat vindt papa echt niet leuk. Zullen we afspreken dat je dat niet meer doet?" De vader zit gehurkt bij het jochie dat zojuist venijnig heeft uitgehaald. Ik probeer niet met mijn ogen te rollen. Doe uiteraard net alsof ik niets heb gehoord.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/babette-pul-1.5248011/zijig-1.6266348
2016-08-10T08:18:00+0000
Babette Pul

Babette Pul

Afbeelding
Onderwerp
Babette Pul (1973) is journaliste en single mama van een dochter. Een liefdesleven heeft ze allang niet meer.
Auteur
Door Babette Pul
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Haar leven in een kleine woordwolk: werken, opvoeden, huishouden, dromen.

Zijig

Reacties
Reageer
Het is de toon waarvan ik jeuk krijg. Zalvend, zangerig, zijig. „Ché, je mag dat kindje niet slaan, dat vindt papa echt niet leuk. Zullen we afspreken dat je dat niet meer doet?" De vader zit gehurkt bij het jochie dat zojuist venijnig heeft uitgehaald. Ik probeer niet met mijn ogen te rollen. Doe uiteraard net alsof ik niets heb gehoord.

Na drie dagen op de camping voel ik mij als ouder totaal mislukt. Hoe ik ook mijn best doe, ik kan niet zalvend praten. Tegen een pasgeboren baby misschien, maar niet tegen mijn dochter van zeven. Het zijige toontje is overal en wordt collectief gebezigd, zo lijkt het. Met jaloersmakend veel geduld en een ultieme zelfbeheersing.

Ik krijg het gevoel dat alle campinggasten tegen mij zijn. Zo heb ik als enige geen vrolijk gekleurde siliconen afwastas. Een kleinigheidje, zou je zeggen, maar niets is minder waar. Voor iemand die de toon niet spreekt, is een rond wit teiltje een brandmerk. Ik voel de ogen in mijn rug, hoor het gesmiespel onder de luifels. Daar heb je die ene moeder weer.

Mijn immer vrolijk zingende dochter lijkt de onschuld zelve. Haar vallen slechts blikken vol medelijden ten deel. Geen hond die weet hoe zij alle afspraken aan haar laars lapt. Totaal geen boodschap heeft aan wat ze wel en niet mag. Als koningin van de camping gaat zij overal op staatsbezoek. Rondbazuinend dat haar moeder een middagdutje doet.

Wanneer ik haar uit het speeltuintje pluk begint ze te schreeuwen. „Je zou een boterham komen eten", sis ik haar allesbehalve zalvend toe. Wat volgt is een grote mond retour en hartverscheurend gehuil. „Kom jij maar eens even mee", dirigeer ik haar kokend van woede richting parkeerplaats. Eenmaal in de auto ontplof ik. Of ze nou helemaal betoeterd is. Mijn stem is laag, luid en boos. „En je gaat al helemaal niet zo over de camping lopen blèren", vervolg ik mijn tirade. Wanneer we allebei weer kalm zijn, stappen we uit en lopen hand in hand terug. „Ik had vroeger ook zo'n moeder", hoor ik ineens achter me. Ik draai me om en zie een vrouw die me verwijtend aankijkt. En nog meer mensen.

„Je hoeft je er niet mee te bemoeien", antwoord ik en versnel ongemerkt mijn pas. Ze moeten me hebben gehoord, besef ik, en natuurlijk schaam ik me. Ik ben behoorlijk tekeer gegaan en durf de tent niet meer uit. Mijn dochter zegt zijig: „Geeft niks hoor, mama, ze weten geeneens wat er daarvoor was gebeurd."


Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties