article
1.6150854
Ik weet niet meer hoe lang ik op dat bankje heb gelegen. En dat was nu precies de kwaliteit.
Best rustig
Ik weet niet meer hoe lang ik op dat bankje heb gelegen. En dat was nu precies de kwaliteit.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/ellen-willems-1.6150585/best-rustig-1.6150854
0016-03-11T08:00:00+0000
Ellen Willems
Home / Uit & Thuis / Columns / Ellen Willems / Best rustig

Ellen Willems

Afbeelding
Onderwerp
Ellen Willems (1974) schrijft wekelijks twee pagina’s in de krant over eten en drinken, boeren en koks en bespreekt restaurants in Gelderland in de rubriek Over de Tong.
Auteur
Door Ellen Willems
Terug naar Blog overzicht

Best rustig

Reacties
Reageer
Ik weet niet meer hoe lang ik op dat bankje heb gelegen. En dat was nu precies de kwaliteit.

Zeker als je 10 kilometer hebt gewandeld over het heuvelachtige terrein van de Posbank met iemand die groter en sterker is. En zeker helemaal een waar genot als dan ook nog op precies het goede moment de voorjaarszon op je gezicht schijnt.

Net daarvoor heb ik gestaard naar het Herikhuizerveld op de Posbank. De 'wilde' IJslandse paarden grazen daar rond de restanten van de middeleeuwse boerderij Herikhuizen.

Nu is het grasland, vroeger waren het landbouwgronden. Nu is het een ruïne waarvan het dak en de stallen zijn verdwenen, eeuwenlang was het een huis en boerenbedrijf.

Hier woonden gezinnen, nu is het het domein van vleermuizen in de speciaal geprepareerde kelder en van uilen in de gaten in de muur. Lekker handig, overigens, de uilen dalen zo af naar de kelder voor een lekker hapje.

Rond de boerderij stonden vroeger hoge omheiningen, lees ik ook op het bord. Edelherten en wilde zwijnen komen nu graag naar deze plek, maar dat was in het jaar 1400 minder handig als je van deze velden tien kinderen, jezelf en vast een stel oude mensen moest voeden.

Het is een doordeweekse dag op de Posbank. Het weer zou slecht worden. Geen dagjesmensen in de buurt, behalve wij dan. Rust dus. Ik lig en denk aan de vrouw die hier in het jaar 1400 woonde. Die had geen rust.

Tien kinderen voeden van het land om je heen. Vast altijd een kind met longontsteking, of een oudje met een stinkende zweer of een man met jicht. En dat maar oplossen met pluksels uit het bos. En in winterse dagen voor de veertigste keer achter elkaar aardappels eten tussen het vee in de stal omdat je anders dood gaat van de kou. En vooral voorkomen dat je weer zwanger raakt. Dat kon je dood worden.

De slaap is niet ver weg op dat bankje. Na een half uur wordt het koud.

Ik zie een verleidelijk bosje daslook staan. Plukken mag niet, weet ik. Wel goed voor je immuunsysteem en lekker in soep. Wisten ze in 1400 vast ook.

En dan even opwarmen in de auto, de kachel aan. Waar zullen we gaan eten?



Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties