article
1.6469087
Het is elf uur dinsdagochtend en ik prik een coquille en een stukje kalfszwezerik aan de vork. Geen alledaagse kost bij de koffie. Maar ik sta in de keuken van het restaurant dat al 45 jaar een Michelinster heeft weten te behouden en koks laten mensen nu eenmaal graag genieten van eten. En ik zeg geen nee.
Coquille bij de koffie
Het is elf uur dinsdagochtend en ik prik een coquille en een stukje kalfszwezerik aan de vork. Geen alledaagse kost bij de koffie. Maar ik sta in de keuken van het restaurant dat al 45 jaar een Michelinster heeft weten te behouden en koks laten mensen nu eenmaal graag genieten van eten. En ik zeg geen nee.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/ellen-willems-1.6150585/coquille-bij-de-koffie-1.6469087
2016-09-30T09:23:00+0000
Ellen Willems
Home / Uit & Thuis / Columns / Ellen Willems / Coquille bij de koffie

Ellen Willems

Afbeelding
Onderwerp
Ellen Willems (1974) schrijft wekelijks twee pagina’s in de krant over eten en drinken, boeren en koks en bespreekt restaurants in Gelderland in de rubriek Over de Tong.
Auteur
Door Ellen Willems
Terug naar Blog overzicht

Coquille bij de koffie

Reacties
Reageer
Het is elf uur dinsdagochtend en ik prik een coquille en een stukje kalfszwezerik aan de vork. Geen alledaagse kost bij de koffie.
Maar ik sta in de keuken van het restaurant dat al 45 jaar een Michelinster heeft weten te behouden en koks laten mensen nu eenmaal graag genieten van eten. En ik zeg geen nee.

Dinsdag is een drukke dag, vertellen ze me. Het restaurant is zondag en maandag dicht en dus is dinsdag de opstartdag van de week. Hier wordt gewerkt, dat is duidelijk. Ik zie toch zeker zeven mensen in de keuken. Achter me ruikt het naar zoetig beslag dat van een beslagkom in een andere bak wordt gegoten. Voor me ruikt het naar een stukje vlees in hete boter.

Niet bewegen nu, want een kok is met een enorme ketel warme bouillon op weg naar een andere kant van de keuken. Een ander staat van komkommer fraaie torentjes te rollen. Ik sta vreselijk in de weg. Althans, dat denk ik altijd als ik in een restaurantkeuken met een kladblok in mijn hand waarneem wat er gebeurt.

Wat ik hier ook niet voel, is de opgefoktheid die ik zo vaak ervaar in restaurantkeukens. Stress om verkeerd geleverde bestellingen, om te weinig personeel, om gasten die dingen niet willen eten die wel bij het gerecht horen. En een kop koffie drinken met een chef-kok lijkt ook alleen staand tijdens het werk te kunnen.

Heb je zin in koffie?, vraagt een lid van de brigade mij over het fornuis heen. Een kop koffie wordt gehaald en een prachtig bord eten om te proeven wordt in het restaurant neergezet. Twee jonge koks schuiven aan om te praten over hun vak en de plannen die ze hebben voor de toekomst. Ook met een kop koffie. En er volgt er zelfs nog een.

Een van hen werkt al meer dan tien jaar voor het restaurant. „We kunnen eigenlijk maken wat we willen, we werken met enorm veel vrijheid.”
Een kookboek maken? Het kan. Meedoen met het wereldkampioenschap koken? Je krijgt de gelegenheid. Inspiratie opgedaan op een vakantiereis naar Bali? Inmiddels is het voorgerecht Aziatisch van smaak.

In de keuken, waar ze inmiddels denken dat het bezoek vertrokken is, schalt de muziek uit de speaker. Het is hier hard werken, maar wel in een goede sfeer. Met gevoel van vrijheid en met voldoende mensen om de klus te doen. Al die elementen in een keuken kwam ik niet eerder tegen. Misschien is dat wel het geheim van 45 jaar een ster kunnen behouden.

 



Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties