article
1.6501029
Als je je zenuwen kunt bedwingen terwijl een bries de brug heen en weer laat wiegen, kijk dan om je heen en zie het magnifieke uitzicht op het azuurblauwe meer onderaan de Triftgletscher.’ Dit is hoe National Geografic het omschrijft in het lijstje met de tien beste langeafstandswandelingen ter wereld. Zeker, daar wil ik heen.
Kop soep bij de hut
Als je je zenuwen kunt bedwingen terwijl een bries de brug heen en weer laat wiegen, kijk dan om je heen en zie het magnifieke uitzicht op het azuurblauwe meer onderaan de Triftgletscher.’ Dit is hoe National Geografic het omschrijft in het lijstje met de tien beste langeafstandswandelingen ter wereld. Zeker, daar wil ik heen.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/ellen-willems-1.6150585/kop-soep-bij-de-hut-1.6501029
2016-10-07T09:53:00+0000
Ellen Willems
Home / Uit & Thuis / Columns / Ellen Willems / Kop soep bij de hut

Ellen Willems

Afbeelding
Onderwerp
Ellen Willems (1974) schrijft wekelijks twee pagina’s in de krant over eten en drinken, boeren en koks en bespreekt restaurants in Gelderland in de rubriek Over de Tong.
Auteur
Door Ellen Willems
Terug naar Blog overzicht

Kop soep bij de hut

Reacties
Reageer
Als je je zenuwen kunt bedwingen terwijl een bries de brug heen en weer laat wiegen, kijk dan om je heen en zie het magnifieke uitzicht op het azuurblauwe meer onderaan de Triftgletscher.’ Dit is hoe National Geografic het omschrijft in het lijstje met de tien beste langeafstandswandelingen ter wereld. Zeker, daar wil ik heen.

Het zachte suizen van de Bergbahn brengt me al ver weg van de wereld met werk, schooltijden, logopedie-afspraken, voetbaltrainingen en veel meer. Niets is beter om ‘los’ te raken dan een dag klimmen en dalen in de bergen. De fysieke uitdaging, soms de angst voor de hoogte en het zoeken naar het juiste pad maakt dat je je moet concentreren op maar één ding en dat is je tocht door de fascinerende bergwereld.

We stappen uit boven de boomgrens. De lucht is blauw met een enkele wolk, de wind koud, het water klettert door de kloof verder naar beneden. Wij moeten onze weg naar boven te voet vervolgen. Tegen de wanden van de kloof op richting het begin van de gletscher. De eerste halve kilometer is altijd het taaiste voor mij. Ik moet mijn Hollandse pas inruilen voor een tempo dat ik een dag kan volhouden. Dat betekent tot inkeer komen na een kwartier, met de handen in de zij diep inademen en mijn lichaam de tijd geven om aan de inspanning op hoogte te wennen. En dan in een dieselende cadans verder.

Stijgen doen we. Ondertussen opletten dat je je voeten goed neerzet. En, heel belangrijk, veel eten. Notenbrood met Alpenkaas, water en stukken chocolade is het menu tijdens zeker zes eetmomenten onderweg. Nog geen trek bestaat niet. Je moet je maag vullen voordat je trek krijgt. Hongerig worden betekent minder concentratie en dat is niet handig op 3.000 meter hoogte.

De Triftbrucke hangt over een kloof van bijna 100 meter en is 170 meter lang. Van een bries is geen sprake. De wind is snijdend en rukt aan onze rugzak en de brug. Het is te danken aan het vertrouwen dat ik heb in de Zwitserse wegenbouwers dat ik om me heen durf te kijken. Extreme nature, zo omschrijft National Geografic deze plek. Zo is het.

Verder gaan we, nog hoger, naar een berghut voor een uur rust. We klauteren hoger, over rotsen en door waterstroompjes. Dan, aan de andere kant van een rotswand, klappert de Zwitserse vlag. De Hüttenwart, een stoere Zwitserse meid, serveert goulashsoep met brood. Met het windjack hoog dicht, zweet op de rug en de felle zon op mijn gezicht eet ik soep op een van de mooiste plekken die ik heb gezien. Smaak van de soep? Kleine voldoende. Prijs van de soep? 10 euro voor een soeplepel is redelijk absurd. Belevenis? 10- plus.

 



Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties