article
1.6400484
Een broeierige lucht slaat me in mijn gezicht als we na vijftien uur rijden uit de auto mogen. We zijn aangekomen op ons vakantieverblijf voor de komende twee weken. Het ruikt naar boerderij. Maar dat wilden we toch, twee weken op een Italiaanse boerderij? En het is juli en heet dus dan ruikt het overal.
Piemontese luchten
Een broeierige lucht slaat me in mijn gezicht als we na vijftien uur rijden uit de auto mogen. We zijn aangekomen op ons vakantieverblijf voor de komende twee weken. Het ruikt naar boerderij. Maar dat wilden we toch, twee weken op een Italiaanse boerderij? En het is juli en heet dus dan ruikt het overal.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/ellen-willems-1.6150585/piemontese-luchten-1.6400484
2016-09-16T07:51:00+0000
Ellen Willems
Home / Uit & Thuis / Columns / Ellen Willems / Piemontese luchten

Ellen Willems

Afbeelding
Onderwerp
Ellen Willems (1974) schrijft wekelijks twee pagina’s in de krant over eten en drinken, boeren en koks en bespreekt restaurants in Gelderland in de rubriek Over de Tong.
Auteur
Door Ellen Willems
Terug naar Blog overzicht

Piemontese luchten

Reacties
Reageer
Een broeierige lucht slaat me in mijn gezicht als we na vijftien uur rijden uit de auto mogen. We zijn aangekomen op ons vakantieverblijf voor de komende twee weken. Het ruikt naar boerderij. Maar dat wilden we toch, twee weken op een Italiaanse boerderij? En het is juli en heet dus dan ruikt het overal.

De aankomst was zoals je het in Italië verwacht. Een stoffig zandpad met aan weerszijden cipressen, een lichtgeel geverfde hoeve in hoefijzervorm met op de binnenplaats een waakse herdershond, lome katten op verkleurde plastic tuinstoelen en een enthousiaste eigenaresse met schort.

Ze komt uit het roodgeverfde gebouw dat eruit ziet als woonhuis, maar ook meteen dienst doet als restaurant, zie ik als ik door het dubbele vliegengordijn naar binnen stap. Een sticker met de aanbeveling van Michelin op de deur belooft wat. Het is half tien 's avonds en een warme maaltijd gaat er wel in, dus we besluiten meteen aan te schuiven. Buiten natuurlijk, want in tegenstelling tot alle Italianen eet je als toerist natuurlijk het liefste buiten.

We eten verrukkelijk. Heerlijke hammen en meloen vooraf, een dikke vlezige pastasaus over de perfect gegaarde spaghetti en een briljante steak met boterige aardappels als het derde gerecht. Overigens zijn we tegen de tijd dat de panna cotta arriveert al lang binnen gaan zitten, achter dat dubbele vliegengordijn. Vanwege de ontelbare insecten en inderdaad, dat luchtje.

De Piemonte. De naam van deze streek klinkt magisch als je van eten en wijn houdt. We logeren bij een boer die druiven van het ras Barbera teelt en hazelnoten levert aan de hazelnotenpastamakers.
Na een eerste onrustige nacht vanwege de nieuwe omgeving en de copieuze maaltijd in de maag op een te broeierige avond, ga ik op verkenning. De wijngaard is prachtig, de tomatenplanten ook. Maar wat staat er in de stal op 30 meter van mijn bed? Het is dat derde streekproduct waar Piemonte zo beroemd om is; het Piemontese rund. En niet een, maar zeker 50 runderen staan of liggen vastgeketend aan hekken in een bizar kleine stal op een berg stront. Een weiland hebben ze nog nooit gezien, vermoed ik.

Als ik dichterbij wil komen, moet ik over een slootje in de betonnen vloer stappen. Een stroompje koeienpis kabbelt naar de achterkant van de stal. Piemontese runderen, dat zijn ze dus. Een naar luchtje, best wel.



Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties