article
1.6431812
Twee zachte witte bolletjes met boter en kaas voor meneer Bosman. Het is kwart voor een en het klopt precies. De bestelling komt iedere dag op dit tijdstip binnen door middel van een telefoontje van de secretaresse van meneer Bosman. Een heel enkele keer niet. Dan is meneer elders. Zaken doen, denken wij, ofzo.
Wit bolletje met kaas
Twee zachte witte bolletjes met boter en kaas voor meneer Bosman. Het is kwart voor een en het klopt precies. De bestelling komt iedere dag op dit tijdstip binnen door middel van een telefoontje van de secretaresse van meneer Bosman. Een heel enkele keer niet. Dan is meneer elders. Zaken doen, denken wij, ofzo.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/ellen-willems-1.6150585/wit-bolletje-met-kaas-1.6431812
2016-09-23T08:19:00+0000
Ellen Willems
Home / Uit & Thuis / Columns / Ellen Willems / Wit bolletje met kaas

Ellen Willems

Afbeelding
Onderwerp
Ellen Willems (1974) schrijft wekelijks twee pagina’s in de krant over eten en drinken, boeren en koks en bespreekt restaurants in Gelderland in de rubriek Over de Tong.
Auteur
Door Ellen Willems
Terug naar Blog overzicht

Wit bolletje met kaas

Reacties
Reageer
Twee zachte witte bolletjes met boter en kaas voor meneer Bosman. Het is kwart voor een en het klopt precies. De bestelling komt iedere dag op dit tijdstip binnen door middel van een telefoontje van de secretaresse van meneer Bosman. Een heel enkele keer niet. Dan is meneer elders. Zaken doen, denken wij, ofzo.

'Wij' zijn mijn twee jaar jongere zus en ik. Vier weken lang hebben we als scholieren een bijbaan in de zomervakantie bij 'de bank'. Een kantoorgebouw van acht verdiepingen waar je tijdens kantooruren niet uit kan. Het is of dossiers op volgorde leggen, of in de keuken van de kantine werken. Dat eerste heb ik al eens vier weken gedaan.

Wat me tijdens de zomer dossiers ordenen vooral opviel, is dat collega's reikhalzend uitkeken naar het 12 uurmoment. Als de digitale klok op 11.59 klikte, keek iedereen wat vrolijker. Dan was het tijd voor een kroket. Het was na drie dagen ook mijn enige lichtpunt van de dag. Dus dat jaar koos ik met zus voor een zomer kroketten bakken als bijbaan en werd we ingekwartierd in de bedrijfskantine.

Plakken kaas in folie moesten we bijvullen, door de soep roeren en kroketten bakken. Soms kwam er een verzoek voor een kaassoufflé of vegetarische soep zonder ballen. Dan visten we de ballen uit de tomatensoep en was dat ook weer geregeld.
Na een week mochten we de 'pantry' alleen draaien. Dat betekent dat we bij een aanrecht wachtten op een bestelling die binnenkwam via de telefoon aan de wand. Meestal waren dat kannen koffie en thee en een afgetelde hoeveelheid koekjes op een schotel. De regel was dat koffie besteld kon worden, maar dat de lunch in de kantine gehaald moest worden.

„Twee zachte witte bolletjes? Die kunt u gewoon hier beneden afhalen, hoor." Fout. Het bleef stil aan de andere kant van de telefoon. „Ze zijn voor meneer Bosman, hoor."

Ik kreeg een vernietigende blik van een collega en de twee bolletjes met boter en kaas werden meteen gesmeerd. Zorgvuldig werd er een plastic folie overheen getrokken. De kudde aan de balie moest even wachten. Wij moesten met het bordje, nee, niet in de hand maar op zo'n karretje, naar verdieping acht om de lunch af te leveren. De lift gaf de juiste verdieping aan. Hier geen zeil op de grond maar vloerbedekking. Daar is niet doorheen te rijden met zo'n kar. Ook geen kamernummers overigens zoals in de rest van het gebouw.

We ploegden door de gangen op zoek naar het hongerige directielid Bosman, maar het was uitgestorven. „Nee, iedereen is buiten de deur", aldus de secretaresse. „Geef die broodjes maar hier."



Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties