article
1.6345575
Al maanden pieker ik mij suf over iets dat ik niet goed onder woorden kan brengen. Het heeft met de algemene stilstand te maken, met het feit dat we vastgelopen zijn, niet meer weten hoe we verder moeten omdat we in onszelf, maar ook in onze tijd en ons bestaan verstrikt zijn geraakt.
Achteruit
Al maanden pieker ik mij suf over iets dat ik niet goed onder woorden kan brengen. Het heeft met de algemene stilstand te maken, met het feit dat we vastgelopen zijn, niet meer weten hoe we verder moeten omdat we in onszelf, maar ook in onze tijd en ons bestaan verstrikt zijn geraakt.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/jo-wijnen-1.5274290/achteruit-1.6345575
2016-09-06T09:43:00+0000
Jo Wijnen
Home / Uit & Thuis / Columns / Jo Wijnen / Achteruit

Jo Wijnen

Afbeelding
Onderwerp
Jo Wijnen (1939) was zijn beroepsleven lang werkzaam als journalist, onder meer als correspondent voor De Gelderlander in Washington en Brussel.
Auteur
Door Jo Wijnen
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Later werd hij onderdeel van de hoofdredactie van het Dagblad voor Noord-Limburg en Dagblad de Limburger. Hij schreef ook een aantal essaybundels. Zijn column verschijnt op donderdagen in De Gelderlander.

Achteruit

Reacties
Reageer
Al maanden pieker ik mij suf over iets dat ik niet goed onder woorden kan brengen. Het heeft met de algemene stilstand te maken, met het feit dat we vastgelopen zijn, niet meer weten hoe we verder moeten omdat we in onszelf, maar ook in onze tijd en ons bestaan verstrikt zijn geraakt.

Ik hoor en zie en voel die stilstand overal om mij heen. Ze heeft een politiek, sociaal, maar ook hoogst persoonlijk karakter aangenomen. Ze scheldt en tiert en raast. Ze is een soort naar binnen gekeerde gekte, maar dan wel een bozige en nare gekte. Ze vreet alles aan en zet alles stil. Het is zoiets als een morele en mentale crisis, een vermoeidheid van onze cultuur, een gebrek aan spankracht en moed, een teveel aan cynisme en verveling. Wat nu? Ik zou het niet weten.

Toch heb ik het vage besef dat we terug moeten, achteruit in de richting van wat we ooit hadden, maar nu kwijt zijn. Wat ik bedoel is dat we de waarden die we de afgelopen 50 jaar achteloos overboord hebben gegooid, zouden kunnen heroverwegen of minstens opnieuw tegen het licht houden. We moeten een manier vinden om een einde te maken aan de verwarring waarin we bijna ongemerkt alles dreigen te verliezen, onze vrijheid en democratie nog het meest. We moeten daarom achteruit om weer vooruit te kunnen.

Historisch geschoolde mensen zullen zeggen dat ik zoiets als een restauratie op het oog heb, een vlucht in een afgedane benepenheid en een tot op het bot versleten benardheid. Maar dat bedoel ik niet. Wat ik bedoel is nu net wat ik met geen mogelijkheid kan uitleggen. Laat ik er heel voorzichtig dit over zeggen: de wereld heeft veel meegemaakt, ze is door schade en schande wijs geworden en ze heeft in de loop van de eeuwen belangrijke ervaringen opgedaan. Er liggen enorme hoeveelheden beproefde inzichten, waardevolle idealen en veel bruikbare kennis opgeslagen in ons verleden. Kunnen we daar niet op terugvallen, zonder bang te zijn om voor ouderwets of oerconservatief te worden aangezien? Het moet iets zijn dat ons weer optimistisch maakt en dat zich verre houdt van de populistische onverdraagzaamheid die alles verstikt.

Het moet ook iets zijn dat weliswaar in de ervaringen van het verleden moet worden gezocht, maar dat toch toekomst heeft, vooruit wil, vernieuwing nastreeft, creatief is, visie heeft. Het moet vooral iets zijn dat het slechte humeur, de latente twijfel en het diepe wantrouwen uit ons bestaan verdrijft. We zitten om een nieuwe manier van denken verlegen, om een ander beeld van onszelf, om vertrouwen in elkaar en in de samenleving. Ik vraag natuurlijk te veel. Maar zonder te vragen blijven de antwoorden achterwege. En zonder te willen mag je nergens op hopen. Dus pieker ik verder, zoekend naar de juiste woorden voor wat geen zwijgen meer verdraagt.



Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties