article
1.6116579
COLUMN - Tegenwoordig is iedere dag zowat hetzelfde. Zelfs de zondag onderscheidt zich nauwelijks nog van de werkdag. Vroeger had iedere dag een speciale en veilige plaats in het wetmatige ritme van de week. De dagen gaven je een bepaald en onveranderlijk gevoel in de tijd. Op woensdag mocht je uit vrijen gaan. Je deelde dan de week, zoals dat werd gezegd. Woensdag was bovendien gehaktdag.
Dinsdag
COLUMN - Tegenwoordig is iedere dag zowat hetzelfde. Zelfs de zondag onderscheidt zich nauwelijks nog van de werkdag. Vroeger had iedere dag een speciale en veilige plaats in het wetmatige ritme van de week. De dagen gaven je een bepaald en onveranderlijk gevoel in de tijd. Op woensdag mocht je uit vrijen gaan. Je deelde dan de week, zoals dat werd gezegd. Woensdag was bovendien gehaktdag.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/jo-wijnen-1.5274290/dinsdag-1.6116579
2016-06-07T10:53:00+0000
Jo Wijnen
Home / Uit & Thuis / Columns / Jo Wijnen / Dinsdag

Jo Wijnen

Afbeelding
Onderwerp
Jo Wijnen (1939) was zijn beroepsleven lang werkzaam als journalist, onder meer als correspondent voor De Gelderlander in Washington en Brussel.
Auteur
Door Jo Wijnen
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Later werd hij onderdeel van de hoofdredactie van het Dagblad voor Noord-Limburg en Dagblad de Limburger. Hij schreef ook een aantal essaybundels. Zijn column verschijnt op donderdagen in De Gelderlander.

Dinsdag

Reacties
Reageer
COLUMN - Tegenwoordig is iedere dag zowat hetzelfde. Zelfs de zondag onderscheidt zich nauwelijks nog van de werkdag. Vroeger had iedere dag een speciale en veilige plaats in het wetmatige ritme van de week. De dagen gaven je een bepaald en onveranderlijk gevoel in de tijd. Op woensdag mocht je uit vrijen gaan. Je deelde dan de week, zoals dat werd gezegd. Woensdag was bovendien gehaktdag.

In het vooruitzicht van het vrije zondag, zei men op donderdag: 'Oh donderdag, oh donderdag, gij schoonste aller dagen, des morgens nog een halve dag, des 's avonds nog twee dagen'. Godfried Bomans ijkte ooit de spreuk: 'Het is in het leven meer maandagmorgen dan zaterdagavond'. Op zaterdag werd het voortuintje geschoffeld kiezelpad aangeharkt. In de late namiddag werd iedere vrouw geacht haar hoofd met een lading krulspelden te bedekken. En 's avonds werd de zondag ingeluid met het Ave Verum en een donderpreek van pater De Greef.

Op vrijdag mocht geen vlees worden gegeten en moest anderszins onthouding worden betracht. Zelf had ik een ongelooflijk grote hekel aan de zondag en de daaropvolgende maandag. Het zondags pak knelde altijd. En de zondagsplicht was een aanslag op mijn vrijheid. Maandag was de dag dat de wereld weer op gang moest komen; traag, onwennig en tamelijk humeurig. Soms bleven zelfs de winkels gesloten. De was hing aan de lijn of lag op de bleek.

Als je een nieuwe auto kocht, hoopte je dat het geen zogenaamde maandagmorgenauto was, want die had alle mankementen die bij het verveeld geprutst van de eerste werkdag hoorde. Maar dan kwam de dinsdag. Eindelijk draaide het leven weer op volle toeren.

Alles was doodnormaal. Het achterliggende weekeinde kwam niet meer ter sprake en het voorliggende was nog te ver weg. Vrijen hoefde die dag niet. Aan het delen van de week was je nog niet toe. Als je niet van werken hield, moest je op de dinsdag nog bijna een hele week voort en kwam het leven je als min of meer uitzichtloos voor. Maar als je graag de handen uit de mouwen stak, was de dinsdag een en al veelbelovendheid. Zo ben ik de dinsdag als de beste dag van de week gaan beschouwen.

De dinsdag was voor mij de genadedag, want waardevrij en puur. Hij speelde zich af ná die afschuwelijke eerste dag van de week en vóór diezelfde week alweer half voorbij is. En hij was altijd volkomen zichzelf. Vandaar dat mijn stukje in het vervolg op dinsdag in deze krant komt te staan.


Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties