article
1.6147326
Er bestaat een tv-programma dat Ik vertrek heet. Het gaat over mensen die het om de een of andere reden zat zijn en elders gaan wonen, waar het taai ongerief dat Nederland heet, niet bestaat. Je hebt eigenlijk nog maar één probleem als je wilt vertrekken: de plek die je zoekt bestaat niet, behalve in je stoutste dromen. Maar dat maakt het verlangen je uit de voeten te maken er niet minder om. Dat dat verlangen niet strookt met de realiteit, doet daar weinig aan af.
Ik vertrek
Er bestaat een tv-programma dat Ik vertrek heet. Het gaat over mensen die het om de een of andere reden zat zijn en elders gaan wonen, waar het taai ongerief dat Nederland heet, niet bestaat. Je hebt eigenlijk nog maar één probleem als je wilt vertrekken: de plek die je zoekt bestaat niet, behalve in je stoutste dromen. Maar dat maakt het verlangen je uit de voeten te maken er niet minder om. Dat dat verlangen niet strookt met de realiteit, doet daar weinig aan af.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/jo-wijnen-1.5274290/ik-vertrek-1.6147326
2016-06-28T10:00:00+0000
Jo Wijnen
Home / Uit & Thuis / Columns / Jo Wijnen / Ik vertrek

Jo Wijnen

Afbeelding
Onderwerp
Jo Wijnen (1939) was zijn beroepsleven lang werkzaam als journalist, onder meer als correspondent voor De Gelderlander in Washington en Brussel.
Auteur
Door Jo Wijnen
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Later werd hij onderdeel van de hoofdredactie van het Dagblad voor Noord-Limburg en Dagblad de Limburger. Hij schreef ook een aantal essaybundels. Zijn column verschijnt op donderdagen in De Gelderlander.

Ik vertrek

Reacties
Reageer
Er bestaat een tv-programma dat Ik vertrek heet. Het gaat over mensen die het om de een of andere reden zat zijn en elders gaan wonen, waar het taai ongerief dat Nederland heet, niet bestaat. Je hebt eigenlijk nog maar één probleem als je wilt vertrekken: de plek die je zoekt bestaat niet, behalve in je stoutste dromen. Maar dat maakt het verlangen je uit de voeten te maken er niet minder om. Dat dat verlangen niet strookt met de realiteit, doet daar weinig aan af.
Wat te doen? Vertrekken natuurlijk!

Zelf wil ik ook weg. Om nooit meer terug te komen nog wel. Ook dat is een stoute droom. Maar die droom is de laatste jaren wel hardnekkiger geworden. Ik voel mij weinig op mijn gemak in een land dat zonder ophouden witheet is, dat niet meer in staat is zich te beheersen, dat vloekt en tiert, dat scheldt en raast, dat dreigt en vecht. En dat zich daarbij beroept op de vrije meningsuiting, terwijl er allang geen enkele mening meer in het geding is, maar uitsluitend kolkende woede en slaande onzin. Ik kan daar slecht tegen, terwijl ik toch een goedgemutst en optimistisch persoon ben. Ik heb geen idee wat er in ons Nederlanders is gevaren, maar ik ben er beducht, wat zeg ik, ik ben er bang voor.

Het is iets dat eigenlijk geen naam heeft, iets dat onheilspellend nieuw en onuitsprekelijk dreigend is. Straks - over een jaar of tien - is het misschien allemaal te verklaren, als we met wroeging, spijt en schaamte op deze onverkwikkelijke periode terugkijken. Ik sluit niet uit dat we dan ontdekken hoe verwend we wel waren, hoe over het paard getild, hoe gevangen in onszelf, hoe gegrepen door platte uiterlijkheden, hoe hebzuchtig en hoe in de ban van nutteloze emoties. Mogelijk dat we dan pas zien dat ons verstand zich van ons hoofd naar onze onderbuik verplaatste en daar de vorm van een mentale buikloop aannam.

Wat te doen? Vertrekken natuurlijk! Dat is in ieder geval de meest voor de hand liggende oplossing. Maar waarheen? Zelf heb ik de sterke neiging af te reizen naar een onbewoond eiland ergens diep in mijn hoofd.

Of te emigreren naar een verre uithoek in mijn innerlijk. Want de enige plek waarin je je nog vrij kunt bewegen bevindt zich in jezelf. Dat klopt natuurlijk, maar toch ook weer niet. Want uiteindelijk kun je niet zonder de ander, zonder het samenleven, zonder aansprak, zonder vriendschap, zonder een goed gesprek, zonder gehoord en begrepen te worden. Zelfs voor de liefde moet je uit je veilige en verborgen innerlijk stappen. Want je kunt jezelf nu eenmaal niet omhelzen en al helemaal niet kussen, ook al zou je dat in je mateloze eigenliefde misschien graag willen. Dus ik vertrek! Maar alleen om ginds mijn spoedige terugkeer en mijn snelle thuiskomst te regelen.



Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties