article
1.6598206
Hier zit ik dan! Voor mijn beeldscherm. Met Bachs Goldberg Variaties op de achtergrond. Het is zondagmorgen. Afgelopen nacht is de wintertijd ingegaan. Er schijnt een herfstzon die vergeefs uitbundig probeert te zijn, omdat ze al zoveel winter in zich draagt dat ze niet meer kan wat ze graag zou willen. Naast mij ligt een krantenknipsel over de zomertijd.
Variaties
Hier zit ik dan! Voor mijn beeldscherm. Met Bachs Goldberg Variaties op de achtergrond. Het is zondagmorgen. Afgelopen nacht is de wintertijd ingegaan. Er schijnt een herfstzon die vergeefs uitbundig probeert te zijn, omdat ze al zoveel winter in zich draagt dat ze niet meer kan wat ze graag zou willen. Naast mij ligt een krantenknipsel over de zomertijd.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/columns/jo-wijnen-1.5274290/variaties-1.6598206
2016-11-01T10:12:00+0000
Jo Wijnen
Home / Uit & Thuis / Columns / Jo Wijnen / Variaties

Jo Wijnen

Afbeelding
Onderwerp
Jo Wijnen (1939) was zijn beroepsleven lang werkzaam als journalist, onder meer als correspondent voor De Gelderlander in Washington en Brussel.
Auteur
Door Jo Wijnen
Terug naar Blog overzicht

Over dit blog

Later werd hij onderdeel van de hoofdredactie van het Dagblad voor Noord-Limburg en Dagblad de Limburger. Hij schreef ook een aantal essaybundels. Zijn column verschijnt op donderdagen in De Gelderlander.

Variaties

Reacties
Reageer
Hier zit ik dan! Voor mijn beeldscherm. Met Bachs Goldberg Variaties op de achtergrond. Het is zondagmorgen. Afgelopen nacht is de wintertijd ingegaan. Er schijnt een herfstzon die vergeefs uitbundig probeert te zijn, omdat ze al zoveel winter in zich draagt dat ze niet meer kan wat ze graag zou willen. Naast mij ligt een krantenknipsel over de zomertijd.
Die is in de jaren 80 van de vorige eeuw door de EU bedacht. En die wil diezelfde EU afschaffen, maar dat lukt niet, want de EU wil wel, maar kan niet. Die machteloosheid mag wat mij betreft nog even blijven. Zolang de EU niks kan en dus ook niks doet, houden we die eindeloos lange zomeravonden. Omdat ik hoog woon, kan ik in de midzomer de westelijke horizon zien waar, tegen middernacht, nog altijd een nauwelijks zichtbaar sprankje licht zichtbaar is dat de ondergaande zon daar heeft achtergelaten als een soort laatste wilsbeschikking. Als dat sprankje zich dan ook nog mengt met de laatste ademtocht van de avondzwoelte, kan mij dat onuitsprekelijk gelukkig maken; een geluk dat trouwens altijd in gezelschap is van iets dat op een ver onbehagen lijkt, maar het toch niet helemaal is.
 
Datzelfde voel ik ook in de midwinter als het licht zo zwak is dat het – om het zo maar eens te zeggen – niet meer op z’n benen kan staan en op allerlei manieren geholpen moet worden. Met Kerstmis doen we dat met lampjes en kaarsen. En met nieuwjaar doen we dat met vuurwerk en veel kabaal, want met het zwakker worden van het licht neemt ook de stilte toe en die houden we ons liefst zoveel mogelijk van het lijf. Want stel je voor dat we onszelf zouden tegenkomen! In het pikkedonker nog wel!
 
Nu die Goldberg Variaties. Dat is eigenlijk nachtmuziek. Het verhaal gaat dat Bach ze schreef op verzoek van zijn leerling Goldberg, die – om wat bij te verdienen – ’s avonds laat een edelman in slaap moest spelen. Wat wonderwel lukte. Maar het is ook muziek voor het diepst van de winter en het hoogst van de zomer. En het is muziek die op z’n mooist klinkt als een bleek winterlicht zich over een zwijgende novembermiddag ontfermt. Of die zich, net als dat laatste sprankje zomerzon, aan een hoogzomerse avond vasthecht. Hier zit ik dan! Op de eerste morgen na het ingaan van de wintertijd. Ik weet waar ik het over wil hebben. Maar waar zijn de woorden?


Overledenen in de regio

Meer informatie overlijdensadvertenties