article
1.6680965
RECENSIE - Als een kruising tussen de Rhinestone Cowboy en de Big Lebowski treedt-ie ons in zijn glitterpak en met Stetson-hoed tegemoet vanaf de hoes van zijn nieuwe plaat. Wat is dat voor rare cowboy, denk je dan. Aaron Lee Tasjan – zo luidt zijn naam – blijkt een artiest die op een aansprekende manier de Britse en Amerikaanse muziek van de jaren zestig en zeventig reflecteert.
Bijzondere cowboy heeft het goede niet van een vreemde
RECENSIE - Als een kruising tussen de Rhinestone Cowboy en de Big Lebowski treedt-ie ons in zijn glitterpak en met Stetson-hoed tegemoet vanaf de hoes van zijn nieuwe plaat. Wat is dat voor rare cowboy, denk je dan. Aaron Lee Tasjan – zo luidt zijn naam – blijkt een artiest die op een aansprekende manier de Britse en Amerikaanse muziek van de jaren zestig en zeventig reflecteert.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/luister-mee/bijzondere-cowboy-heeft-het-goede-niet-van-een-vreemde-1.6680965
2016-11-26T06:25:22+0000
http://www.gelderlander.nl/polopoly_fs/1.6680991.1480141390!image/image-6680991.jpg
Luister mee
Home / Uit & Thuis / Luister mee / Bijzondere cowboy heeft het goede niet van een vreemde

Bijzondere cowboy heeft het goede niet van een vreemde

Videos
1
Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    RECENSIE - Als een kruising tussen de Rhinestone Cowboy en de Big Lebowski treedt-ie ons in zijn glitterpak en met Stetson-hoed tegemoet vanaf de hoes van zijn nieuwe plaat. Wat is dat voor rare cowboy, denk je dan. Aaron Lee Tasjan – zo luidt zijn naam – blijkt een artiest die op een aansprekende manier de Britse en Amerikaanse muziek van de jaren zestig en zeventig reflecteert.

    Zijn liedjes zijn een weerspiegeling van ruwweg alles tussen de Beatles en Gram Parsons en The Byrds. Zijn stem doet beurtelings denken aan die van Gene Clark en Rodney Crowell.

    Radiosong
    Van iemand die bij de New York Dolls speelde en southern rockband Drivin’ N’ Cryin’ kun je veelzijdigheid verwachten en dat krijg je ook op
    Silver tears. De ene na de andere sterke song komt voorbij. Till the town goes dark klinkt als een sterke oprisping van Tom Petty, in Little movies is het alsof Jeff Lynne opnieuw een vergeten nummer van The Beatles heeft geproduceerd en Dime is als een radiosong van The Byrds.

    Eenvoudig
    Hoogtepunt is
    Memphis Rain, een eenvoudig lied met een filmische tekst, op een prachtige melodie. Dat klinkt waarlijk als een reïncarnatie van Gene Clark. Aan die grootheid denk je ook bij het slotnummer When the road begins and ends.

    Californische zon
    Nee, Aaron Lee Tashan heeft het niet van een vreemde, maar wat slaagt-ie er goed in om de Californische zon – de plaat is opgenomen in L.A. – in zijn op folk, country en rock geënte muziek te laten schijnen.

    Recensent John Bruinsma (1962) is muziekliefhebber vanaf dat hij zes jaar oud was en met zijn broers naar de transistorradio luisterde om Esther en Abi Ofarim te horen. Als negenjarige zong hij in klas vier van meester Knulst 'Funny funny' van The Sweet fonetisch mee. Op zijn twaalfde raakte hij verslaafd aan 10cc, van welke band hij alles heeft. De verzameling in zijn muziekkamer gaat letterlijk van ABBA tot ZZ Top. Daar zitten Bach en Verdi dan ook nog tussen.

    Bijzondere cowboy heeft het goede niet van een vreemde

    Uitgelichte video

    Afbeelding

    Wat wil je doen?

    Meld een evenement aan
    Voor online en krant