article
1.6665759
RECENSIE - Haar naam doet het al vermoeden. Jenny Berkel is een Canadese singer-songwriter met Nederlands bloed in de aderen. Maar haar muziek is zo Canadees als maar kan. De liedjes op haar tweede album Pale Moon Kid weerspiegelen de onmetelijke natuur van Ontario, waar ze is geboren.
Verstilde, introverte poëzie van Jenny Berkel
RECENSIE - Haar naam doet het al vermoeden. Jenny Berkel is een Canadese singer-songwriter met Nederlands bloed in de aderen. Maar haar muziek is zo Canadees als maar kan. De liedjes op haar tweede album Pale Moon Kid weerspiegelen de onmetelijke natuur van Ontario, waar ze is geboren.
http://www.gelderlander.nl/uit-thuis/luister-mee/verstilde-introverte-po%C3%ABzie-van-jenny-berkel-1.6665759
2016-11-21T15:15:38+0000
http://www.gelderlander.nl/polopoly_fs/1.6665760.1479740762!image/image-6665760.jpg
Luister mee
Home / Uit & Thuis / Luister mee / Verstilde, introverte poëzie van Jenny Berkel

Verstilde, introverte poëzie van Jenny Berkel

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Jenny Berkel
      Fotograaf
    RECENSIE - Haar naam doet het al vermoeden. Jenny Berkel is een Canadese singer-songwriter met Nederlands bloed in de aderen. Maar haar muziek is zo Canadees als maar kan. De liedjes op haar tweede album Pale Moon Kid weerspiegelen de onmetelijke natuur van Ontario, waar ze is geboren.

    Een gebied waarvan de schoonheid de inspiratie vormt voor de verstilde, introverte poëzie die Berkel op muziek heeft gezet.

    Folkmuziek
    Het album is geproduceerd door de in Nederland bewierookte Daniël Romano, van wiens begeleidingsband The Trilliums Berkel deel uitmaakt. Maar ze kan het ook alleen, net als haar voorbeeld, landgenoot Leonard Cohen. En ze komt tot een dicht aan de folkmuziek verwant, herfstachtig resultaat.

    Dromerig
    Haar omfloerste, bescheiden voordracht versterkt de dromerigheid van de liedjes, maar ook de afstandelijkheid, en dat maakt dat het even duurt vooraleer ze werkelijk een connectie met de luisteraar maakt.

    Recensent John Bruinsma (1962) is muziekliefhebber vanaf dat hij zes jaar oud was en met zijn broers naar de transistorradio luisterde om Esther en Abi Ofarim te horen. Als negenjarige zong hij in klas vier van meester Knulst 'Funny funny' van The Sweet fonetisch mee. Op zijn twaalfde raakte hij verslaafd aan 10cc, van welke band hij alles heeft. De verzameling in zijn muziekkamer gaat letterlijk van ABBA tot ZZ Top. Daar zitten Bach en Verdi dan ook nog tussen.

    ​Verstilde, introverte poëzie van Jenny Berkel


    Wat wil je doen?

    Meld een evenement aan
    Voor online en krant