Corinne en Maurice van den Hout met Dustin (links) en Rosa. foto Dolph Cantrijn
Collie Rosa doet instinctief wat een hond behoort te doen als een vreemde
haar huis binnenkomt: hard blaffen. En de onbekende gast handelt, eenmaal
binnen, al even instinctief: hij aait de hond liefdevol om te laten zien dat
er sprake is van 'goed volk'.
Dat is twee keer fout, zegt Corinne van den Hout op vriendelijke toon. "
Rosa mag niet zoveel blaffen. En eigenlijk is het beter als alleen haar baas
haar aait." Corinne wijst op de Rosa's halsband waarop die boodschap
met dikke letters gedrukt staat: NIET AAIEN AUB!
Rosa's baas is
Corinnes echtgenoot Maurice. "Rosa vindt het heerlijk wanneer anderen
haar aanhalen. Die kunnen dat ook beter dan ik", zegt Maurice die sinds
hij bij een rugbywedstrijd een dwarslaesie opliep in een rolstoel zit en
problemen heeft met zijn handcoördinatie. "Hoe goed een hulphond
functioneert, hangt volledig af van de band die er is tussen hem en de
eigenaar." Met andere woorden: te veel liefkozingen van anderen zou die
noodzakelijke band kunnen ondermijnen.
Zo onafscheidelijk als Rosa
en baas Maurice zijn, zo innig is ook de relatie tussen Corinne en hulphond
Dustin, een golden retriever. Corinne: "Dustin slaapt op de grond aan
mijn kant van het bed. Rosa aan de zijde van Maurice."
Tijd
voor een korte demonstratie. Rosa en Dustin kunnen van alles. De koelkast –
aan het handvat is een touwtje bevestigd – openmaken, blijkt een makkie. Net
als een deur openen of het licht aandoen.
Opvallend genoeg klinken
de commando's in het Engels. Als Corinne vraagt of Dustin haar handschoen
uit wil trekken, roept ze: tug. "De honden zijn opgeleid met Engelse
termen. Daarmee voorkom je dat ze in grote gezelschappen in verwarring raken.
"
Als Maurice de afstandsbediening laat vallen, is Rosa er
doorgaans als de kippen bij om de zapper op te rapen. Maar nu even niet. De
collie treuzelt te lang naar de zin van Dustin en die is nooit te beroerd om
in te grijpen om zijn collega het goede voorbeeld te geven. Zo hebben de
twee honden het tenslotte in hun eerste levensjaar geleerd toen ze intensief
werden opgeleid in een gastgezin. Want hulphond ben je niet zomaar, daar
moet je wel wat voor doen. Maurice: "Ze worden uitstekend geschoold
door de Stichting Hulphond. Lang niet elke hond slaagt. En ook al zijn ze
getraind, dan nog móet er vanaf het begin een klik zijn tussen baas en hond.
"
Corinne, die lijdt aan progressieve spierziekte Limb-girdle: "
Als je je aanmeldt, wil de stichting alles van je weten. Je karakter wordt
doorgelicht. En daar wordt een hond bij gezocht. Eenmaal thuis moet je heel
consequent zijn en geduld hebben." Maurice: "De meest hulphonden
zijn retrievers. Dat zijn behulpzame types. Dat ik een collie heb, is een
uitzondering. De enige collie waarvan ik wist dat die mensen hielp, was
Lassie."
Er bestaan in Nederland zelfs hulphonden die je aan
een huwelijk helpen. Vraag maar aan Maurice en Corinne. Tijdens een beurs
waarop ze beiden uitleg gaven over het nut en de noodzaak van hulphonden
ontmoetten ze elkaar. In 2005 trouwden ze. Drie keer raden wie op de
heuglijke dag de ringen mochten dragen.
Ook als echtpaar reizen
Corinne en Maurice nog altijd kris-kras door Nederland voor lezingen over
Stichting Hulphond. En dan vertellen ze ook dat er een tekort is aan
gastgezinnen en dat de gemiddelde hond rond zijn negende met pensioen mag.
Corinne: "Het is zwaar werk. Sommige gaan langer door, andere mogen
terug naar de stichting, want officieel heb je je hond in bruikleen. Ikzelf
heb nooit afscheid kunnen nemen van mijn vorige hond. Die lieverd is 13
geworden. Hij was altijd goed voor mij, dus wilde ik hem zelf een goede oude
dag bezorgen."
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
