Gemmy Laudy met Verdi (zwart) en zijn potentiële opvolger Simba. foto Ermindo Armino
Eigenlijk moet een hond naar zijn baas luisteren, maar bij Gemmy Laudy zijn de rollen dagelijks omgekeerd. De 37-jarige heeft geleerd dat zij maar beter de wijze raad van hond Verdi kan opvolgen. Zo'n vijf keer per dag drukt de labrador met zijn poot op de alarmknop en dan weet Gemmy: binnen een minuut krijg ik een epileptische aanval.
"Het blijft een bizarre ervaring dat je hond aanvoelt dat er een aanval
aankomt, terwijl je eigen lichaam en geest geen voortekenen geven. Ik zet
dan snel het gasfornuis uit of leg mijn zoontje Jochem in zijn bed. Je moet
er toch niet aan denken dat je onderuit gaat met een kind van twee in je
armen."
Het kostte Verdi de nodige moeite om Gemmy te
overtuigen van zijn voorspellende gaven. "Hij is opgeleid als
epilepsiehond. Dus je weet dat hij ná een aanval het medicijnentasje kan
pakken en op de knop drukt. Die staat in verbinding met de mobiele telefoon
van mijn man. Valt de aanval mee, en ben ik zelf bij machte om de resetknop
in te drukken, dan hoeft hij niet naar huis te komen. Dat is meestal het
geval. Maar op een dag begon Verdi onrustig om me heen te lopen, terwijl ik
me prima voelde. Hij duwde me naar achteren, alsof hij wilde zeggen: Zitten
jij! Ik negeerde het, maar korte tijd later kreeg ik een aanval. Dat is een
paar keer gebeurd en toen had Verdi er genoeg van. Hij begon op eigen
initiatief op de knop te drukken."
Voor Gemmy blijft het 'een
wonder'. En zij is niet de enige. Ook de geleerden worden het er niet over
eens hoe sommige epilepsie-, of beter seizurehonden, de kunst van het
voorspellen verstaan. "Sommigen denken dat het komt door subtiele
gedragsveranderingen bij de baas. Anderen vermoeden dat er een bepaalde geur
vrijkomt." Maar in die laatste optie gelooft Gemmy niet. "Het is
voorgekomen dat ik een paar straten verderop wandelde en ik gebeld werd door
mijn man, die thuis was. Hij zei: 'ga maar even zitten, want Verdi heeft
zojuist op de knop gedrukt'. Die hond heeft mij toch nooit kunnen ruiken?"
Mogelijk zal lopend onderzoek van Stichting Hulphond, Epilepsiecentrum
Kempenhaeghe en Wageningen Universiteit daar meer inzicht in geven.
Deze avond ligt de 12-jarige Verdi keurig op zijn kleed. Naast hem zijn
jongere, potentiële opvolger Simba. Helaas voor Gemmy voelt deze retriever
de epileptische aanvallen nog niet aankomen. "Waarschijnlijk leert-ie
het, misschien niet." Wie de vrienden ziet luieren, kan zich niet
voorstellen dat dit duo te boek staat als 'wildebrassen met een eigen wil'. "
De gemiddelde hulphond gedraagt zich voorbeeldig, is volgzaam en braaf. Maar
een goede epilepsiehond mag best eigengereid zijn. En dat zijn ze." Het
is een karaktertrek die Gemmy al eens het leven heeft gered. "Soms
krijg ik een loopaanval. Dan lopen mijn benen door terwijl ik geestelijk
afwezig ben. Daarom is Verdi en Simba geleerd om bij elke stoeprand te
stoppen en pas verder te lopen als ik een commando geef. Ik ben ooit wakker
geworden aan de waterkant. Verdi zat naast me op de stoep. Ik had blijkbaar
verder willen lopen, maar hij had geweigerd omdat het commando uitbleef."
Dankzij Verdi ('vernoemd naar de componist') en straks ook Simba
kan Gemmy het leven leiden waarvan ze deels al afscheid had genomen toen ze
als kind ongelukkig ten val kwam en epileptische aanvallen begon te krijgen.
Regelmatig werd ze met letsel wakker op de ic. Haar wereld werd kleiner. "
Ik heb ook getwijfeld over het moederschap. Misschien was Jochem er nooit
geweest als ik Verdi niet had gehad."
Dankzij haar hulphond
is de wereld weer groot en kan ze haar hobby's uitoefenen zoals zingen in
een koor. En uiteraard gaat een hond mee. "Al werd er in het begin wat
vreemd tegenaan gekeken: een hond naast het altaar."
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
