Udo Klompenhouwer. foto Jan van den Brink
Udo Klompenhouwer (31) uit Varsseveld heeft geen ouders meer. Hij werkte mee aan het boek Leven zonder Ouders. „Wat ik het meest mis? Gewoon, even naar ze toe. Of even bellen. Juist voor die gewone dingen.”
Hoe voelt het om geen ouders meer te hebben? "Het is een leeg, heimwee-achtig gevoel.
Als kind had ik geen last van heimwee, maar nu verlang ik soms naar mijn
ouders. Maar je verlangt naar iets waarvan je weet dat het toch niet meer
terugkomt."
Ben je wel eens jaloers op mensen die hun ouders
nog wél hebben?
"Soms. Van sommige mensen kon ik het
bijna niet hebben dat ze over hun ouders vertelden. Dat irriteerde me, dan
kwam ik thuis en dan gooide ik het er wel uit.
"Ik heb
gesprekken met een psycholoog gehad en daar heb ik ingezien dat ik mijn
omgeving niet kan veranderen. Ik moest zelf veranderen. De wereld draait
niet om Udo Klompenhouwer."
Schrok je van die jaloezie?
"Nee. Ik werd gewoon heel pissig en dan ging ik weer verder."
Hoe kun je eigenlijk verder gaan?
"Het zal wel moeten. Er zaten
dagen bij dat ik het liefst de hele dag in bed was blijven liggen. Maar de
maatschappij zit zo in elkaar dat je geacht wordt alles weer snel achter de
rug te hebben. Na een week of twee, drie ben ik weer aan het werk gegaan en
dat is wel goed geweest. Mijn moeder zei altijd: 'je moet doorgaan. dat is
de beste manier van overleven'."
Ging dat gemakkelijk?
"Eigenlijk niet, maar alles beter dan thuis op de bank zitten kniezen"
Wat mis je het meest?
"Gewoon, even naar ze toe. Of even bellen.
Juist voor die gewone dingen. En ik kan niets meer vragen: als ik iets van
vroeger niet meer weet, is het niet altijd meer te achterhalen."
Hoe houd je de herinnering aan je ouders levend?
"Door erover te
praten met een oom en een tante met wie mijn moeder een hechte band had. Dat
kan ook heel gezellig zijn, omdat je niet altijd op een verdrietige manier
over ze hoeft te spreken. Verder heb ik veel foto's en beeldmateriaal. Mijn
vader overleed in 1982 toen de video opkwam. We hebben veel opnames die hij
heeft gemaakt. Hij staat er niet veel zelf op, maar wel zijn stem. Ik was
zes toen mijn vader overleed. Mijn herinneringen aan hem zijn veel algemener
dan aan mijn moeder. Ik mis hem minder als persoon dan als een vaderfiguur.
Het had me leuk geleken als ik een vader had gehad. Ik wist bijna niet
beter, want zo was het nu eenmaal."
Je hebt meegewerkt aan
het boek Leven zonder ouders. Waarom?
"Ik was op zoek naar
mensen van mijn leeftijd die hetzelfde hadden meegemaakt, maar die kon ik
niet vinden. Ik kon ook geen literatuur vinden, die gaat over het verliezen
van je ouders. Uiteindelijk kwam ik op de website
zonderouders.nl en daarop las ik over het boek. De schrijfster wilde iets
schrijven over datgene waarnaar ik op zoek was: mensen die zich in je
verhaal kunnen verplaatsen."
Waarom is dat zo belangrijk?
"Het gaat om mensen van mijn leeftijd. Natuurlijk kan ik met mijn oom en
tante over ze praten. Die missen mijn ouders ook, maar het is anders. Het is
gewoon fijn om te horen: 'ik snap wat je bedoelt'. Dat zeggen mensen wel
eens, maar dan denk ik: nee, dat is niet zo. Al kan ik ze dat niet kwalijk
nemen."
Heb je de dood van je ouders verwerkt?
"
Of het helemaal klaar is, weet ik niet. Er is geen checklist. Op advies van
iemand anders ben ik met een psycholoog gaan praten. Niet dat ik dat écht
nodig vond, maar het kon geen kwaad. Ik heb het idee dat ik het, klinkt
afgezaagd, een plekje heb gegeven, maar dat wil niet zeggen dat ik het nooit
meer moeilijk heb. Het is een wond de nooit helemaal heelt. Het heeft mijn
kijk op het leven veranderd, ook wel in positieve zin. Als je iets wilt, doe
het dan."
Pluk de dag?
"We zijn een aantal keren
op reis geweest en ik ben vrij gemakkelijk met geld. Ik zet niet alles op de
bank. Ik leef nu."
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
