Bert Hek met de cajun-accordeon in de hangmat. "Eigenlijk is het gewoon feest." foto Theo Kock
Voor cajun of zydeco moet je in Raamsdonkveer, op Ameland of in Winterswijk zijn. Meer festivals met Louisiana-sound telt Nederland niet. Komend weekeinde klopt het cajunhart in de Achterhoek. Met hot food, dans en muziek.
Hangend tussen twee bomen in de tuin laat Bert Hek met de trekzak horen wat
cajun is. De dakdekkers bovenop de belendende bibliotheek hebben er geen
boodschap aan. Ze branden het dak dicht, met Nederlandstalige muziek als
begeleiding.
Een symbolisch moment met betrekking tot de
waardering voor cajun en zydeco in Nederland. De goegemeente loopt er niet
voor warm. Vooral door onbekendheid met het genre, meent Bert Hek. "Ik
dacht ook dat het niet meer was dan een accordeon en een wasbord",
bekent de Winterswijkse leraar Duits, "maar eigenlijk is het gewoon
feest."
Hoe ben jezelf met de cajunbacil in aanraking gekomen?
"Ik heb altijd bluegrass gespeeld, totdat ik in Enschede twee van m'n
huidige bandleden van Des Fais Do-Do tegenkwam. Ze traden op en ik deed even
mee. Henk, één van de twee, had een trekzak gekocht, maar er kwam geen
geluid uit. Ik heb de trekzak mee naar huis genomen en het liedje dat we
wilden spelen heette Colinda. Het kwam uit Louisiana en ik ben me erin gaan
verdiepen.
Henk kocht een Best of-cd uit Canada waar Colinda op
stond en er ging een wereld voor ons open. Maar om het échte ding te doen,
heb ik er een studie van gemaakt. Ik heb een cajun-accordeon gekocht en heb
cursusjes gevolgd. Alsmede een workshop bij Mark Söhngen, in 1993. Daar heb
ik de basisbeginselen onder de knie gekregen. In 1997 hebben we de eerste cd
uitgebracht en toen begon het los te barsten. Met Des Fais Do-Do spelen we
cajun. Rowwen Hèze en Boh Foi Toch hebben meer Zydeco-wortels."
Wat is het verschil?
"Zydeco is de zwarte, harde kant, meer rock
'n roll. Meer op blues geënt. Stevig, maar zeer dansbaar. Muziek van de
negers. Cajun is de blanke variant en is een hele industrie geworden. De
muzikanten worden ingehuurd door rockbands, het virus heeft zich verspreid.
Tijdens het festival in Winterswijk speelt Elvis Fontenot & the Sugarbees
uit Engeland zydeco. We willen nog een keer een Amerikaanse zydecoband
contracteren; van die grote negers die hard op een drum slaan."
Er zijn in Nederland slechts drie festivals.
"In juni in
Raamsdonkveer, voor de vijftiende maal dit jaar. In juli was de zesde versie
in een strandpaviljoen aan zee op Ameland, kan ik iedereen aanraden. Komend
weekeinde houden wij de Louisiana Night voor de derde maal. Je trekt veel
mensen van buitenaf, met alleen Winterswijkse bezoekers zou het niet lukken.
Met zo'n festival probeer je de sfeer van de dancehalls in Louisiana te
evenaren. Eigenlijk zijn het schuren waar ze dansfeesten houden. Dat is
cajun in een notedop: een hapje en een drankje, en veel dansen. Van april
tot en met juni is daar elk weekend een festival. Er zijn bands die zeven
avonden in de week in een restaurant spelen, terwijl de mensen zitten te
eten."
Je bent zelf ook in Louisiana geweest?
"
Ik ben er tweemaal geweest en met de band éénmaal. Het is een hele leuke
streek; altijd feest, altijd eten en drinken. We hebben met alle groten
gespeeld en worden telkens weer gevraagd. We hebben plannen om volgend jaar
weer te gaan. Een productiebedrijf wil van ons daar een dvd maken, als rode
draad over de verschillen tussen de Franse cultuur en Louisiana."
Des Fais Do-Do is sinds de start in 1991 een gevestigde naam, bekroond met
Europese prijzen, met veel optredens en drie cd's die goed verkopen. Ben je
inmiddels vastgeroest aan cajun?
"Absoluut niet. Ik denk dat
het niet goed is om alleen met cajun en zydeco geassocieerd te worden (Hek
speelt gitaar, mandoline, bouzouki, banjo, piano, 'allerlei trekzakken en
sinds kort een beetje saxofoon', red.). Als iemand bijvoorbeeld Dennie
Christian ziet, begint ie Rosamunde te zingen. Dat vind ik niks."
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
