Rick Aalbers schrijft over de Zwarte Cross. foto De Gelderlander
Gelderlander-journalist Rick Aalbers loopt vier dagen rond op het Zwarte Cross-terrein. Met grote regelmaat schrijft hij hier over zijn belevenissen en ervaringen.
ZONDAG 17.12 UUR
KLAAR
Het festival gaat nog even door, maar de Zwarte Cross zit er voor mij dit jaar weer op. Ik ben klaar. Het was de tweede keer dat ik er was voor de krant, na de eerste keer in 2009.
Toen was ik aanvankelijk chagrijnig toen ik vernam dat ik was ingedeeld voor de beruchte Zwarte Cross-dienst. Wat moest ik daar nou helemaal zoeken, op dat inferieure zuipfeestje dat helemaal niets voor mij is?
Maar al snel bleek dat het helemaal niet alleen een zuipfeestje is, en dat het festival helemaal wél wat voor mij is. U begrijpt, ik ben inmiddels ook helemaal om. De Zwarte Cross, we moeten er trots op zijn dat in de Achterhoek een festival van zo'n omvang, met zo'n programma, zoveel variatie en zoveel gemuudelijkheid, ieder jaar weer een succes is.
Want ik werk dan wel voor De Gelderlander (resultaat onder meer te zien op deze site en op Twitter: @rickaalbers), het was dit weekeinde echt niet alleen werken voor mij. Zo heb ik veel leuke mensen gesproken bij de regenachtige opening van de camping op donderdag, had ik vrijdag een uiterst vermakelijk onderonsje met de sympathieke Tante Rikie, heb ik me zaterdag kapot gelachen bij Achterhoeks Lingo met Lucille Werner en genoot ik van de dialectmuziek van Boh Foi Toch op zondag.
Maar het persoonlijk hoogtepunt was toch wel het optreden van Junkie XL, zaterdagavond. Een verrassingsoptreden, maar daarvan was niets te merken. Hoewel het regende, maakte mij (en de bezoekers met mij) dat op dat moment helemaal niets uit. Want de beats van de deejay bliezen het wel droog in je hoofd.
Ik denk niet dat ik in 2012 opnieuw ingedeeld wordt voor de bij mij niet meer beruchte Zwarte Cross-dienst. Maar... stiekem hoop ik er wel op.
Want, zoals ze het hier nog wel eens plegen te zeggen: was heel Nederland maar zo gezellig.
ZONDAG 13.43 UUR
ILSE
Inherent aan een groot festival als de Zwarte Cross, is dat er soms bands, acts of artiesten zijn die je niet zo kunnen bekoren als anderen dat wel doen. Dat hoeft dan natuurlijk niets over de artiest zelf te zeggen, maar wel over de muziek die hij of zij speelt of de act die wordt opgevoerd.
U snapt, ook ik heb geen 360 graden rond muzieksmaak. Er zijn sommige deuntjes die ik maar moeilijk kan aanhoren, zoals bijvoorbeeld het Nederlandse levenslied, Kane en Coldplay. Mocht ik flink 'in de öllie zitten', zoals ze onmundig zat zijn in de Achterhoek nog wel eens noemen, dan klinkt het al iets beter. Maar dat ligt dan dus meer aan andere redenen?
Zo was er op de Zwarte Cross natuurlijk ook een act waarbij ik het liefste volledig afluitende oordopjes in mijn gehoorgang had gestopt. Dat was zaterdag het geval bij Ilse de Lange. Ik hou er niet van, die muziek van haar, en als ze nou aan de andere kant van het terrein speelde, was dat nog niet zo erg. Maar nee, mevrouw stond op het hoofdpodium, dat grenst aan de perstent waar ik op dat moment aan het werk was. Helaas drongen de klanken uit haar stem dus onverbiddelijk door de tent heen, zo mijn oren in.
Begrijp me goed, dat ik niet van haar muziek hou, is natuurlijk niet persoonlijk tegen Ilse bedoeld. Een hartstikke leuk mens, een tof wijf is het, naar wat ik hoor. Maar de muziek die ze maakt, vind ik nou eenmaal wat minder tof. En dat heb ik zaterdag ook onverbloemd laten weten in verschillende tweets via de microblogdienst Twitter.
Ok, misschien had ik wat milder kunnen zijn (vooral de hashtag #magikffkotsen schijnt verkeerd gevallen te zijn) maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds achter mijn tweets van zaterdag sta.
Maar sommige mensen - lees: fans van Ilse -, konden mijn mening niet zo goed waarderen. Een aantal reacties liet aan duidelijkheid niets te wensen over. 'Aandacht te kort?' werd er onder meer gevraagd. En er was iemand die zich stoorde aan mijn tweets. Prima hoor, maar er is een heel simpele remedie tegen: gewoon mijn mening negeren en mijn tweets niet lezen.
Want dat ik niet van de muziek van Ilse hou, wil natuurlijk niet zeggen dat haar muziek niet goed is. Ilse is een succesvol artiest, met een grote fanbase, dus ze doet vast iets goed. En hé, ik ben ook maar een eenvooduige boerenlul uit de Toldijkse klei. Slechts één iemand met een mening, dus wie ben ik nou helemaal?
Het allermooiste komt nog: ondanks de bagger die haar fans over mij uitstortten, reageerde Ilse zelf wél sportief: 'daarentegen ben jij natuurlijk wel een geweldige journalist :-)' tweette ze terug.
Een tof wijf inderdaad, die Ilse. Het zou dus zomaar kunnen dat ik haar muziek nog leuk ga vinden ook...
ZATERDAG 18.30 UUR
REGEN
Het is zover: de eerste, langverwachte regen is dan eindelijk gearriveerd op het Zwarte Cross-terrein. Na twee lange, droge dagen vallen de druppels zaterdag aan het begin van de avond gestaag en progressief naar beneden.
Nu klinkt dit alsof ik er blij om ben dat het regent, maar dat is natuurlijk niet zo. Het zorgt echter wel weer voor een paar nieuwe, deze editie van de Zwarte Cross nog niet eerder geziene tafereeltjes van bezoekers én in de tenten op het terrein.
Want wat is het eerste dat een mens doet als het gaat regenen? Juist, beschutting zoeken. En zo kan het voorkomen dat ik mijzelf omringd zie met droge mensen in de perstent, staan de mega- en undercovertent vol (waarschijnlijk niet eens voor het optreden dat wordt gehouden), is de overdekte beugelbar ineens heel erg druk bezocht en zijn de provisorich opgezette mini-partytenten her en der op het terrein volledig gevuld.
Maar velen laten zich ook niet tegenhouden door de druppels, die de door moeders nog wel eens gebezigde term 'engelentranen' niet verdienen. Blijkbaar hebben velen zich goed voorbereid door een goedkope, opvouwbare regenponcho om te hangen. Het ziet er allemaal niet uit, die kermiskleuren als geel en oranje, maar ach, het houdt je droog. En daar gaat het om.
En de Zwarte Cross draait om creativiteit, dat blijkt wel uit onder meer de wagens die ieder jaar weer deelnemen aan de maffe crosses. Maar als het regent, voert het menselijke creatieve brein op de Zwrate Cross nog verder. Want werkelijk elk ding dat als dak kan dienen, doet dat ook. Zo houden sommigen de lege biertrays boven hun hoofd, maar of dat helpt met die zes gaten erin? Maar het mooiste aanzicht is nog wel de groep die in zijn volledigheid is gaan zitten onder een verhoogd podium voor bezoekers.
Ze kunnen daar dan wel niet rechtop zitten, maar he, dan ben je alleen maar dichter bij je bier toch?
ZATERDAG 15.15 UUR
BLAGEN
Er gaat geen bier de lucht in, de muziek staat er een tikkeltje zachter en bij binnenkomst krijg je bubbels op je hoofd. Welkom in het Blagenparadijs op de Zwarte Cross, de weide die speciaal voor blagen, kinderen dus, is ingericht.
En ze kunnen zich er vermaken, die jongste Zwarte Crossers die er rondlopen. Rechtstreeks vanuit de kinderwagen halen sommigen meteen een suikerspin, terwijl anderen gaan voor die lekkere vette blagensnack: patat met een frikandel. Papa en mama meesleurend, of, nou ja, stiekem vinden zij het natuurlijk ook geweldig.
Het blagenparadijs op het festival zorgt ervoor dat de Zwarte Cross een echt familiefestijn is. De vele kinderen die er rondlopen vermaken zich opperbest. Ze laten zich doldraaien in de draaimolen, ze rijden rondjes op het speciaal voor hen aangelegde minicrossterrein en de hele tijd klinkt er muziek van Kinderen voor Kinderen en K3 op de achtergrond.
Saai? Nee, dat niet, want ook de jongens van Jovink geven er iedere dag een optreden, natuurlijk speciaal aangepast voor de kinderen. En uiteraard ontbreekt Tante Rikie niet, rondgedragen op haar draagstoel. Maar in plaats van te knielen, kijken de kinderen verrast omhoog: wie is toch die vrouw die daarboven lachend zit te zwaaien?
Het mooiste voor de papa's en mama's is nog wel dat de kinderen gratis naar binnen kunnen als ze de 1,40 meter nog niet zijn gepasseerd. Die 28,50 euro hebben papa en mama er dan ook wel voor over om de kids een overgetelijke dag te bieden.
En zichzelf natuurlijk. Want wat is er nou mooier om tegen de vrouw te zeggen: maar ik ga met de kinderen, die gratis naar binnen mogen. Ze een uurtje daar rond laten lopen, en ze slapend in de kinderwagen mee te nemen op het terrein, waar je vervolgens zelf los gaat. En stiekem toch je eerste biertje drinkt. En je tweede, en je derde...
En dan later zeggen, als de kinderen weer eens ladderzat thuiskomen: tja, jong geleerd is oud gedaan.
VRIJDAG 17 UUR
MEDIASPEKTAKEL
Naast de vele tienduizenden bezoekers op de Zwarte Cross, lopen er ook tientallen journalisten, fotografen en andere mediavertegenwoordigers rond. De een met camera, de andere met microfoon, een derde met slechts een schrijfblok bij zich. Allemaal met hetzelfde doel: verslag doen van het grootste festival van de Achterhoek en één van de grootste festivals van Nederland.
Zo staat er niet alleen een complete radiostudio van 3fm hier op het terrein, maar is er in de speciale perstent - overigens zonder draadloos internet, maar dat terzijde - plek voor veel meer media. Zo is er al een rode microfoon van het televisieprogramma Editie NL langsgekomen, twee microfoons van de NOS (televisie en radio), paarse shirts van het lokale Gelre FM, een camera van Omroep Gelderland, fotografen van Spits en Nieuwe Revu?
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het mag duidelijk zijn: naast een cross- en muziekspektakel, is het ook een waar mediaspektakel op het festival waar de Achterhoek om bekend staat.
En De Gelderlander dan? Ja, die ontbreekt natuurlijk ook niet. Tel maar even mee: twee verslaggevers ter plaatse, die in het weekeinde zelfs versterking krijgen van een derde verslaggever. Een camera-journalist die filmpjes maakt voor de website dg.nl en de speciale Zwarte Cross-sectie daarop, en een online-redacteur die vanuit huis al het nieuws, alle video's en Twitter-berichten verwerkt.
Laat ik ook niet de Gelderlander-fotograaf vergeten, die er vanaf vrijdag het hele weekeinde is om alles op het festival vast te leggen: van het optreden van Blondie, tot een voordracht in de theatertent, tot de malle wagens die deelnemen aan de cross zelf.
Het mag dan een waar medispektakel zijn, De Gelderlander is daarbij het best vertegenwoordigd. Want een festival met bijna 150.000 bezoekers (in 2010) verdient al die aandacht.
Zeker omdat het feest wordt gehouden in het hart van Gelderlander-gebied. En ook een beetje omdat de Zwarte Cross stiekem ook in al ónze harten zit.
VRIJDAG, 11.30 UUR
KNAPP'N
De Zwarte Cross, ’t is een hartstikke leuk feestje als je er rondloopt. Mooie muziek, tof theater en stoere stunts. Bovendien gezellig, met alle mensen die puur komen om een feestje te vieren.
Maar vanachter de computer is het toch wat minder. En toch ben ik daar nu, krap 2,5 uur voor de opening van het festivalterrein, nog steeds toe veroordeeld.
Want ik ben aan het wachten. Wachten tot ik, zoals dat zo mooi heet, geaccrediteerd ben voor toegang tot het terrein. Aan het begin van de week al aangevraagd, maar nog steeds geen e-mail. Balen.
Nu was dat donderdag, bij de opening van de camping, nog niet zo erg. Toen kon ik na aanmelding gewoon het terrein op. Maar vrijdag, met alle dagjesmensen, wordt dat wat moeilijker.
Die accreditatie, met een polsbandje waarop duidelijk ‘PERS’ staat vermeld, heb ik gewoon nodig.
Een telefoontje vrijdagmorgen daarom naar de organisatie: ‘Nog even geduld hebben’. Oké dan, nog even.
Maar niet te lang a.u.b., want ook ik wil knapp’n daar op de Zwarte Cross.
VRIJDAG, 10 UUR
RIKIE
Ze stopt ermee na dit jaar, zegt ze. Na vijftien jaar is het genoeg geweest. Roofbouw heeft ze gepleegd op haar lichaam, ze kan het allemaal niet meer aan. "De maandag erop ben ik kapot", heeft ze al gezegd.
Tante Rikie, ze is de festivaldirectrice van de Zwarte Cross. Al vanaf het begin is ze de beschermvrouwe van het feestje dat als geintje begon maar inmiddels is uitgegroeid tot één van de grootste festivals van Nederland.
Ze wordt aanbeden als een godheid. Haar hoofd wordt als beeltenis gebruikt voor de Zwarte Cross en in allerlei vormen bewerkt als aankondiging bij alle podia. Drie dagen lang wordt ze op een draagstoel rondgedragen over het festivalterrein. Bezoekers knielen voor haar, zachtjes 'Rikie, Rikie' roepend. Nonchalant zwaait ze.
Zelf lopen? Daar hoeft Rikie niet eens aan te denken tijdens de Zwarte Cross. Overal wordt ze heengebracht, overdekt en wel. Zoals donderdag, bij de opening van de camping. Rikie hield ook daar alles in de gaten. Zag hoe bezoekers ploeterend hun tent opzetten, de wind in de broekspijpen, de regen door hun jas heen sijpelend.
En Rikie zwaaide nonchalant, met een dikke jas aan en een nog dikkere lach op haar gezicht. Rondgereden in een overdekt golfkarretje
En dat is terecht. Want de belangrijkste vrouw van het festival hoort privileges te hebben. Rikie dient te worden gedragen op een draagstoel, voor Rikie dient geknield te worden, Rikie dient overdekt rondgereden te worden.
Haar pensioen nadert, zegt ze. Maar stel dat toch nog even uit, Rikie. De Zwarte Cross, het is je levenswerk, zoals je zelf zegt. Wat moeten ze daar zonder jou?
Vader Abraham zingt immers ook nog.
Veni, Vidi, Rikie!
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
