Sfeerbeeld uit de Zwarte Cross van 2009. foto Jan van den Brink
Cabaretier André Manuel ontpopt zich zaterdagnamiddag op de Zwarte Cross in
zijn column tot nieuwslezer, met opgetuigde journaalberichten. Omdat het
publiek halverwege het driedaagse feest in de Achterhoek volgens Manuel
vermoedelijk al 'elk contact met de wereld verloren heeft'.
Dat is niet verwonderlijk. De Zwarte Cross doet meer dan eens onwerkelijk
aan. Door zijn afmetingen en door alle capriolen. Van de motorcrossers, van
de artiesten en van de bezoekers zelf. Dit is een ander universum, vol
kleinkunst en megastunts en waarin de gekte vrolijk is.
Hier
geldt: het kan altijd gekker en harder. En leuker, zelfs als het groter en
groter wordt. Als 't maar gezellig blijft. Laat dat maar aan ons over,
zeggen de Achterhoekse bezoekers. En aan ons, knikken de gasten
kameraadschappelijk, die getuige hun T-shirts onder meer uit Driel,
Beekbergen en Alkmaar komen. Waarna een highfive volgt met een van de vele
biertappers, een van de belangrijkste schakels in deze grootste
festivalproductie van Oost-Nederland.
Het voormalige illegale
crossfeest op een boerenweiland is allang geen feest meer voor alleen boeren
en buitenlui. Op het 100 hectare grote cross- en festivalterrein De Schans
in Lichtenvoorde treffen ruim honderdduizend rockers, dansers en høkers
elkaar, onder het genot van kolder en hoogstaand vertier. Ouders trekken
bolderkarren door het zompige gras naar het 'blagenparadijs', waar de
kinderen op een echte motor kruipen – in de zweefmolen – of naar
rock-'n-roll kunnen luisteren.
Tussen het motorengeronk en de
benzinedampen is het muziek- en theaterprogramma van de dertiende Zwarte
Cross om de vingers bij af te likken. De theaterweide, 'relaxoord' op de
Cross, valt qua spektakel beslist niet uit de toon. Indrukwekkend is het
adrenalineoptreden van het Amsterdamse theatergezelschap Orkater. Een
vlammend hoogtepunt. Een bonte stoet aan straatartiesten weet het bezoek te
ontregelen en te ontroeren. Bezoekers schatten het vermaak met pretogen en
een simpel 'machtig' of 'klasse' op zijn waarde.
Achterhoeker Louis
Radstaak draagt zaterdagmorgen 'brommergedichten' voor ten overstaan van een
dan nog select publiek op zitzakken in een indianentent. Zanger Denvis uit
Eindhoven brengt een fanfare-uitvoering van Normaals Oerend Hard ten gehore.
Op de hoofdbühne – een van de twintig podia – geeft Ben Jolink zelf met zijn
Motorband het voorbeeld met een hulde aan het gaspedaal.
Opwinding
is er ook op de metalweide, waar het Gelderse Diggeth zijn
onverzettelijkheid demonstreert met een puike show. Het rockpodium is een
buitenbeentje op de Cross maar heeft met Pestilence en Enslaved zeker twee
hardrockgrootmachten in de aanbieding. Verder gaat elke hokjesgeest aan het
festival voorbij. Elke band speelt in de hoogste versnelling, zoals Mooi
Wark met zijn meebrulrock en de nozems van Peter Pan Speedrock. Miss
Montreal laat met evenveel bravoure horen hoeveel pit popmuziek kan hebben.
IJzersterk is het trio Drive Like Maria, dat zaterdagalle registers
opentrekt. Zó hard scheuren, dat deden alleen de motor- en wagencrossers
eerder op de dag.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
