Foto: Hans Broekhuizen / De Gelderlander
Foto: Hans Broekhuizen / De Gelderlander
Foto: Hans Broekhuizen / De Gelderlander
Foto: Hans Broekhuizen / De Gelderlander
Foto: Hans Broekhuizen / De Gelderlander
Foto: Hans Broekhuizen / De Gelderlander
Foto: Hans Broekhuizen / De Gelderlander
Foto: Hans Broekhuizen / De Gelderlander
Foto: Hans Broekhuizen / De Gelderlander
Foto Hans Broekhuizen/De Gelderlander
Dit keer in het wit stromen fans zaterdag massaal naar het Gelredome voor het concert wit licht van Marco Borsato.
Foto Hans Broekhuizen/De Gelderlander
Foto Hans Broekhuizen/De Gelderlander
1/13
ARNHEM - Het symfonieorkest van Symphonica in rosso heeft hij dit keer thuis gelaten. Dat blijkt al snel een slimme zet. Marco Borsato begint zijn concertreeks Wit licht in het Arnhemse Gelredome met twee stevige rocksongs. Daarmee zet hij de toon: een steviger geluid, maar wel met ruimte voor de gevoelige momenten.
Zie ook:
Een spektaculaire lichtshow die het stadion groter doet lijken dan het is, opent de show. Het is een futuristisch ogende openingszet die duidelijk maakt dat Borsato zijn publiek mee op reis neemt door zijn muzikale universum.
Het bombastische Symphonica-decor van twee jaar geleden heeft plaatsgemaakt voor een wat compactere omgeving voor zanger en band. Alle techniek staat dit keer nadrukkelijk in dienst van de held van de avond. Borsato oogt ontspannen, straalt plezier uit en toont zich een trotse ster. Vanaf zijn eerste stappen op het podium is hij heer en meester in Gelredome.
Wit licht is vooral het feestje van Borsato zelf. Een catwalk kronkelt een flink eind de zaal in en brengt hem dichter bij zijn fans dan twee jaar geleden. Borsato maakt daar handig gebruik van om het contact met zijn enthousiaste achterban op temperatuur te houden. De souplesse waarmee hij dat doet, maakt duidelijk dat hij in een stadion als Gelredome thuishoort.
Veel van zijn grote hits komen voorbij. Tussendoor zingt Borsato liedjes van zijn onlangs verschenen album Wit licht. Die steken wat flets af bij het oeuvre dat hij al had opgebouwd. Als 'goedmakertje' is daar echter de visuele ondersteuning waarin vormgevers zich heerlijk hebben kunnen uitleven. Het zorgt voor een stormvloed aan imponerende plaatjes.
Daniel Boissevain zingt als gast een wat plichtmatige cover van Herman Broods Saturday night. Paul Carrack daarentegen laat samen met Borsato's hofhouding horen hoe vocale perfectie en muzikale smaak tot een bijzondere beleving kunnen leiden.
Borsato haakt daarop in met zijn polderklassiekers, variërend van de vet aangezette dramatiek van De waarheid tot het vuur van Binnen. Zo tegen het einde is het tijd voor een persoonlijk ruimtereisje en vliegt Borsato als een engel letterlijk over de hoofden van zijn uitzinnige fans.
De boodschap is duidelijk: vergeleken met het Symphonica-avontuur van twee jaar geleden staat Borsato dit keer zelf centraal. Artiest en stadion hebben elkaar definitief gevonden. Met als resultaat een sterk en kleurrijk staaltje entertainment.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
