Luuk Broer nam zijn rol als hoofd van het Sonsbeekgilde in de processie van gisteren heel serieus. "Je maakt onderdeel uit van een ritueel." foto Hans Broekhuizen/De Gelderlander
ARNHEM - Zorgen had hij vooraf volop. Bijvoorbeeld over de vraag of het kunstwerk dat zijn gilde gisteren heeft gedragen tijdens de Sonsbeekprocessie wel op tijd klaar zou zijn.
"Ik werd daar echt een beetje benauwd van", vertelt Luuk Broer, leider van het Sonsbeekgilde. "Dus heb ik anderhalve week geleden de organisatie maar gebeld en gezegd dat zij daarvoor verantwoordelijk waren." Achteraf, zo geeft Broer meteen toe, was al die ongerustheid niet nodig geweest.
''Alles was keurig verzorgd. Deze organisatie weet hoe je met vrijwilligers
moet omgaan. Echt heel professioneel."
Al elf jaar is Broer
secretaris van de Vrienden van Sonsbeek. "Toen ik Anna Tilroe twee jaar
geleden hoorde vertellen over haar plannen voor Sonsbeek 2008, was ik meteen
enthousiast. Zij wil de inwoners van de stad betrekken bij de kunst in het
park. Bij de laatste drie Sonsbeektentoonstellingen vierde alleen de happy
few een kunstfeestje en ging de rest van de stad gewoon zijn gang."
Juist het creëren van die betrokkenheid trok de vriendenclub van het park
over de streep. Na de processie van gisteren, waarbij ze een 68 kilo zwaar
beeld van Ana Maria Tavares droegen, weet Broer het zeker: deze ervaring had
hij voor geen goud willen missen.
"De start van de processie
vond ik het spannendst. Je moet dan met zijn allen het juiste tempo zien te
vinden. We hadden een trommelaar achter de groep lopen om ons daarbij te
helpen. Maar in de straten van de binnenstad echode steeds de trommelaar van
de groep die voor ons liep. Dat maakte het even heel verwarrend."
Broer omschrijft de processie als het toneelstuk van Tilroe waarin hij een
figurantenrol speelde. "Ik moest me aanpassen aan het ritueel. Dus ik
kon niet naar vrienden en bekenden langs de weg zwaaien. Dat hoort er nu
eenmaal bij. Maar vanuit mijn ooghoeken heb ik ze wél allemaal gezien."
Nadeel, zegt hij, is dat hij niet de hele stoet heeft kunnen bekijken. "
Ik hoop dat er een stukje over de processie te zien is op de televisie.
Anders doet het er niet toe, hè; anders is zoiets niet gebeurd."
Toch weet Broer wel beter. "Ik zou deze processie morgen zo weer lopen.
Het vele applaus onderweg deed goed. Op momenten dat we stilstonden, bewogen
we met het kunstwerk van Tavares. Dat leverde een prachtig beeld op."
Dan, met lichte teleurstelling: "Weet je wat ik echt jammer vind? Dat de
voorpret voorbij is."
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
