ARNHEM - De typische koeien aan de rand van Park Sonsbeek, met hun brede strepen, inspireerde Marjolein Kats (32) bij het schrijven van haar gedicht. "Toen ik hier met mijn jongere zus uit Breda liep zei ze: "Hee, dat zijn mergpijpjeskoeien", zegt Kats. Dat woord schreef ze op in haar notitieboekje.
Ze heeft het altijd bij zich voor aantekeningen. "Een woord of een zin. Later blijken dingen bij elkaar te passen", zegt Kats.
De koeien staan volgens haar symbool voor het hele park. "Het zijn heel aparte koeien. Ze staan hier altijd. Ze hebben geen functie, behalve het gras bijhouden. Ze hoeven er alleen maar te zijn."
Als sherpa's, gidsen in de bergen van Nepal, leiden de beesten je volgens Kats de rust in. "Als je in het park bent, kun je loskomen van de drukte van de stad. In het moment zijn."
Het gedicht van Kats is gaandeweg ontstaan. "Ik ben vaak in het park. Dan neem ik de sfeer van het park in me op. Ik schrijf het op. Laat het een tijdje liggen en verander er iets aan."
Van jongs af aan is Kats al met schrijven bezig. "Die drang heb ik altijd gehad." Na een studie journalistiek studeerde ze kunstgeschiedenis in Amsterdam. En ze volgde de eerste drie jaar van de Schrijvers Academie in Antwerpen. Nu werkt ze voor de website van de Algemene Onderwijs Bond (AOB). Daarnaast is ze sinds een half jaar weer actief bezig met schrijven.
In Mergpijpjeskoeien beschrijft Kats fragmenten die deel uitmaken van het park en daarmee van de stad.
"Bij de waterval wordt veel getrommeld. Dat galmt helemaal door. Het is een mystiek geluid in de stilte van het park."
Het zijn de ongedwongen koeien waarmee Kats haar gedicht begint en eindigt. "In het dagelijks leven moet het altijd meer, beter. Hier niet. Ik kan er heel erg blij van worden om hard te lopen in het park. Je hoort de vogels fluiten. Meer hoeft het niet te zijn."
Klik op de afbeelding om het gedicht te lezen.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
