Bob de Ruiter schrijft aangenaam boek over medisch onheil

  woensdag 04 februari 2009 | 10:58 | Laatst bijgewerkt op: maandag 11 mei 2009 | 21:33

Tekstgrootte tekst verkleinentekst vergroten

EDE Af en toe komt er in 'M’n vrouw kwij' een passage voorbij die in werkelijkheid niet zo gegaan is. Dat is de bekende dichterlijke vrijheid, zegt Bob de Ruiter. Of, beter gezegd, een handigheidje van de Edese schrijver om het levensverhaal van zijn vrouw Saskia duidelijker voor het voetlicht te brengen.

„Het is tenslotte geen medisch dossier. Het is een roman, maar wel een verhaal dat vooral feitelijk is. Maar soms moet je het even aangenaam maken voor de lezer”, zegt de 51-jarige auteur, die het eerste exemplaar op 27 februari mag overhandigen aan oud-minister Els Borst.

Schrijven is aan Bob De Ruiter wel toevertrouwd. Zijn werkzaam leven vult hij met het maken van speeches voor KPN-topbaas Ad Scheepsbouwer. Kennis van de medische wereld heeft hij van huis uit niet, maar die is de laatste jaren flink bijgespijkerd.

De hoofdpersoon van het boek is Marianne, in werkelijkheid zijn 49-jarige vrouw Saskia van Essen. Zij heeft last van zeer heftige stemmingswisselingen, wat medici manisch-depressief noemen. Een niet af te remmen drang naar de fles maakt haar problemen groter en gecompliceerder. In 2005 luidt een bezoek aan een psychiater een lange lijdensweg in. Even wordt zelfs gevreesd voor het leven van Saskia. Daarna volgt een dramatisch verblijf in verslavingskliniek De Grift in Arnhem, waar Bob het contact met zijn vrouw verliest. Later volgt een onthutsende confrontatie met een psychiater in Haarlem, die tegen de voorschriften in het anti-depressiemiddel Zyban voorschrijft.

'M’n vrouw kwijt' staat vol met opmerkelijke voorvallen in het medische circuit. „We zijn boos geweest en hebben veel verdriet gehad”, vertelt De Ruiter. „Maar ik schrijf het boek niet uit wrok. Het is ook geen klacht. We zijn beunhazerij tegengekomen. Artsen die ergens niet in gespecialiseerd zijn, maar je toch gaan helpen.”

Met Saskia komt het aan het eind van het verhaal goed. Ze heeft geleerd het glas te laten staan en weet haar depressies in de hand te houden. Het boek ziet ze als een handreiking naar andere mensen die depressief zijn. „Er rust nog steeds een taboe op geestesziektes. Ik hoef me niet te schamen voor wie ik ben. Hopelijk putten andere mensen daar kracht uit.”

M’n vrouw kwijt, door Bob de Ruiter. Vanaf 29 februari in de winkel voor 18 euro. ISBN 978 90 5330 667 3.

© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.

 
Reacties
laatste eerstSorteer reacties
Klasse Bob. Positief blijven tegen alle ellende in.
Als lotgenoot van Marianne lijd ik, met het lezen van het boek. met haar mee. Mijn eigen partner investeert, net als Bob, in het overeind houden van onze relatie. Ik blijf optimistisch. 85% van de nederlandse MDSérs leidt een betrekkelijk goed leven. MDS is de enige psychische vorm waar ook nog voordelen aan zitten. Als je licht hypomaan bent ben je ongekend veelzijdig en productief. Denk erom. Vooral eerlijk proberen te zijn. Zelfs leugentjes om bestwil zijn des duivels.
Bert Aben - 11-05-2009 | 21:33
M'n vrouw kwijt is een waargebeurd verhaal. De schrijver Bob de Ruiter heeft wel de namen van de personen en instellingen veranderd omdat hij dat makkelijker vindt schrijven.

Hij vertelt het verhaal over zijn vrouw (Marianne in het boek) die manisch-depressief is en daarbij ook vaak teveel drinkt.
Ook vertelt hij over de verschillende instellingen waar Marianne door haar ziekte
mee te maken heeft gehad.

Bob de Ruiter schrijft hierover in een mooie heldere stijl zonder vals sentiment waardoor het boek heel prettig leest. Ook vind ik het knap dat hij zonder wrok de hulpverlening beschrijft want er gebeuren dingen waarvan je denkt hoe is dit in godsnaam mogelijk.

Dit boek is een aanrader voor manisch-depressieve mensen voor hun partners voor hulpverleners en voor mensen die hier wat meer over willen weten.
Kortom een aanrader voor iedereen.

De website over het boek is ook een aanrader. Dit is www.mijnvrouwkwijt.nl

Ik geef het boek 4 sterren. Het boek had voor mij namelijk wel wat dikker mogen zijn dan hadden het zeker 5 sterren geworden.
Sonja - 23-03-2009 | 22:20
Heftig hoor, heb het boek nog niet uit maar het artikel in Vrij Nederland gelezen.
Ben reuze benieuwd hoe die Haarlemse psychiater heet. Van de gekke toch om Zyban voor te schrijven?
Vind wel dat de huidige medicatie wat overdone is: lithium wordt in Amerika vervangen door een valproaat en Risperdal is een middel dat zelden nog wordt voorgeschreven.
Ben geen arts maar heb erg veel ellende gezien in het wereldje dat geestesziek heet.
Als lotgenoot dus.
Heel goed boek, goede schrijftrant en to the point!
Jeanne - 23-03-2009 | 19:32

Reageren

blij blozend boos cool verrast droevig egaal gemeen huilend vertwijfeld knipoog lachen rollendeogen tongeruit wijdogig

Reacties van bezoekers op artikelen op deze site zijn meer dan welkom.

Echter: reacties die kwetsend, onnodig grof of beledigend zijn worden niet

geplaatst.

Klik voor de uitgebreide versie van de spelregels




Kortere spreektijd voor raadsleden moet de vergaderingen van de gemeenteraad van Veenendaal interessanter maken voor burgers.
Wilt u uitgebreid reageren?
Klik hier

Reactieformulier De Vallei

Redactie De Vallei
Keesomstraat 26b
Postbus 8270, 6710 AG Ede
Telefoon: 0318-467420 (voor redactionele spoedgevallen buiten kantooruren: 06-51376023)
E-mail: redactie.ede@gelderlander.nl

Suzanne de Winter, chef, zorg
Tonny Meijerman, toerisme, Veluwe
Albert Heller, politie
Margreet Terpstra, onderwijs
Saskia Wassenaar, Food Valley
Arnold Winkel, Wageningen Universiteit Research