De zonnestralen door de takken leveren een boeiend schouwspel van licht en schaduw.
Weidse blik over het heideveld vanaf de 63 meter hoge Elsterberg. foto's Tonny Meijerman/De Gelderlander
Opmerkelijk is het grote aantal (dennen)bomen dat gekapt is op de Elsterbergroute.
1/3
Deze regio biedt vele mogelijkheden voor boeiende fiets- en wandeltochten. De Gelderlander neemt u mee op pad. Vandaag: de Elsterbergroute.
Zie ook:
Opeens breekt het bos en sta ik aan de rand van een heideveld, omzoomd door bomen. Nog even een flink klimmetje naar 63 meter hoogte. Eindelijk een rustbankje. Om uit te puffen, maar vooral om te genieten van het prachtige uitzicht vanaf de Elsterberg, ontstaan als stuwwal. Jammer dat deze struikheide (Calluna vulgaris) nog niet in bloei staat. Wat ik hier vanaf de ‘berg’ bewonder is een ministukje van wat het ooit was. Deze hei was ooit, pakweg ruim driehonderd jaar geleden, onderdeel van een groot heidegebied tussen Elst en Amerongen.
Degenen die hier ooit gelopen hebben, zijn echte bofkonten geweest. Als getuigen van de grootsheid van de natuur. Hier lopen over een uitgestrekt bloeiend heideveld is een voorrecht dat er helaas niet meer is. Ik zie een marskramer al fluitend door de zomerse heidevelden slenteren.
Na 1700 was het gedaan met de pret. Het terrein werd toen grotendeels beplant met naaldhout. Wat bleef was een stukje glooiende heide. Klein, maar nog steeds o zo fijn.
Het panorama vanaf de Elsterberg is het hoogtepunt van een wandelroute van ruim 4 kilometer, te belopen in ongeveer een uur. Een tocht voor mensen die goed ter been zijn en absoluut ongeschikt voor rolstoelen. Het pad stijgt en daalt voortdurend en de boomstronken veroorzaken her en der fikse hobbels in de weg.
Al vrij snel na het begin vanaf het parkeerterrein wordt de wandelaar als het ware overvallen door rust en natuur. Kwetterende vogels en zoemende insecten vervangen het normale geluid van autoverkeer. De zonnestralen door de takken leveren een boeiend schouwspel van licht en schaduw. Dennennaalden vormen een zacht tapijt waarop het prettig lopen is. Opmerkelijk is het grote aantal (dennen)bomen dat gekapt is.
Het pad wordt op vele plaatsen omzoomd door bosbessenstruiken. De verleiding is groot om, zoals vroeger, door de knieën te gaan en de vruchten te plukken. Niet doen! Voor je het weet heeft een teek je te pakken.
Na het genot van het uitzicht vanaf de heuvel volgt een stevige afdaling. Ik neem kleinere passen om niet door de zwaartekracht voorover te tuimelen of in een niet te stuiten draf te geraken. Onderaan kijk ik terug en zie dat deze weg toch vrij steil afloopt.
Dan een afknapper van jewelste. Braaf heb ik de rode routepaaltjes gevolgd. Maar bij de kruising met het fietspad zijn deze kompasjes plots verdwenen. Waarheen? Op een paddenstoel van de ANWB staat ‘Prattenburg, 2,2 km’. Dus die weg maar volgen. Om tenslotte toch nog terug te komen op de plaats waar een uur eerder een boeiende voettocht begon.
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
