Kim met haar blindegeleidehond Silla in de aula van het Pax Christi College. foto Jan Rikken
DRUTEN - Blindengeleidehond Silla staat drie minuten voor het einde van de les al op. Na twee weken is ze gewend aan de vijftig minuten les. "Ze duwt haar hoofd onder mijn arm, zo van, kom", zegt Kim de Wit.
Ze is 22, visueel beperkt en volgt op het Pax Christi College in Druten de
vijfde klas van het vwo. Met plezier, want ook zij voelt er zich helemaal
thuis.
"Hiervoor zat ik bij Sensis in Grave, speciaal
onderwijs voor mensen met een visuele beperking", zegt ze. "Maar
daar kan ik dit niveau niet volgen. En bovendien moet ik met een visuele
beperking gewoon mee kunnen draaien in het reguliere onderwijs."
Een zwarte bril, hond en een geleidestok. Kim heeft een erfelijke aandoening
waardoor ze al vanaf haar geboorte slechts 20 procent licht ziet. Dat werd
in haar puberteit 3 procent. Kleur heeft ze nooit gezien, maar donker en
licht kan ze onderscheiden. Ze ziet contouren, geen details.
Dat
werd een probleem. In groep 7 van de basisschool kreeg Kim hoofdpijn. Eerder
kon ze nog lezen, maar met steeds minder zicht moest ze braille gaan leren.
Dat kostte twee jaar. Maar Kim weigert om anders te zijn. Ze wil naar de
universiteit. Rechten studeren.
Het Pax Christi College werkte mee.
Ze zochten een studiemaatje, die Kim wegwijs maakte. Ze heeft in de aula een
vaste plek. De voorgenomen evaluatie hoeft eigenlijk niet meer. "Het
was in het begin wel wennen", zegt Kim. "Toen de eerste bel ging,
werd het opeens heel erg druk. Er waren zo veel prikkels dat mijn hoofd vol
raakt. Dat kan ik niet verwerken. Maar nu gaat het gewoon heel goed. En dat
studiemaatje, dat is een hele groep geworden." De andere leerlingen
reageren heel gewoon.
"Ik heb veel tussenuren en kan dus veel
werk op school doen", aldus Kim. Ze kreeg een stille werkruimte in de
mediatheek. "De docenten hoeven van mij de les echt niet te veranderen.
Ik kan alles volgen, omdat de uitleg op het bord wordt voorgelezen." Ze
heeft een laptop met braille en maakt gebruik van de spraakfunctie van de
computer. Maar het is zwaar. Alles kost haar twee keer zoveel tijd.
Ook hond Silla heeft het soms zwaar. "Pas had ik acht uur les",
zegt Kim. "Dat was wel veel. Silla is de hele tijd rustig blijven
liggen, maar thuis luisterde ze niet meer." De hond, een kruising
tussen een labrador en een golden retriever, doet het goed. In de les moet
ze genegeerd worden en eigenlijk daarbuiten ook. Daarom staat op haar tuig
'niet aaien' geschreven. "Dan wordt ze afgeleid", zegt Kim. "
En dat komt niet ten goede van mij."
Soms doet ze Silla in de
pauze het tuig af. Dan mag ze geaaid. "Dan heeft zij ook een beetje
pauze."
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
