Ielja Strik blijft steken bij haar poging 252,5 kilogram vanuit een kniebuiging omhoog te krijgen. Dat zou een nationaal record geweest zijn. Later op de dag zou ze wel een nationaal record deadliften vestigen. Foto: Ed van Alem
Maandag, 19 maart 2007 - CUIJK - Achter het podium is het een drukte van belang. Tijdens het NK powerliften zijn de activiteiten in de coulissen even belangrijk als de uiteindelijke poging op het plankier.
Daar slaan coaches hun pupillen stevig op de dijen om de spierbundels wakker te schrikken.
Even verderop beurt Ielja Strik wat oefenkilo's omhoog. De halter buigt iets
door onder het gewicht van zeker twee volautomatische wasmachines. Voor de
powerlifster van het Nijmeegse Atlas gaat het hier echter om een warming up.
Verderop draaien de coaches verwoed aan de molentjes om de meterslange
bandages op te winden waarmee ze de knieën van de meiden strak omzwachtelen.
De banden zitten zo strak dat de lifsters met stijve benen het podium
beklimmen, wat het beeld van Michelin-mannetjes alleen maar versterkt.
Het zijn overigens niet allemaal van die geweldenaars. De cyclus begint
begint met wat lichtere meisjes die zich beperken tot een beschaafd gewicht
van 70 kilo. Dan nog is dat vaak te veel gevraagd. Een meisje leunt eens
tegen het gewicht en loopt dan weer even snel als ze was verschenen van het
plankier. De schrik zit er goed in.
Ielja Strik laat bijna vier
keer zoveel kilo's aan de halter bevestigen. Je zou bijna medelijden krijgen
met de helpers die zich in het zweet werken om de halter op te tuigen met de
rode schijven, die per stuk twintig kilo wegen.
Bij de
toeschouwers loopt inmiddels de spanning flink op. Eén van de jongste fans
in de sporthal draagt een T-shirt met de tekst: 'Mijn tante is tóch de
sterkste'. Het blijkt niet gelogen. Het kereltje is een neefje van Ielja, en
de Cuijkse staat al klaar om de stelling te onderschrijven.
Ze zet
haar schouders ferm tegen de stang, neemt als Atlas de last op haar
schouders en doet een pas naar achteren. 'Rustig stappen, neem je tijd',
wordt er van alle kanten geroepen. Dan volgt de eigenlijke krachtproef. Met
een gewicht van tegen de 250 kilogram zakt de Cuijkse door de knieën...,diep
door de knieën, want als de hakken de billen niet raken gaan de lampjes van
de juryleden op rood.
En daarna moet de deelneemster weer terug
zien te komen tot stand. Het lijkt Strik geen enkele moeite te kosten.
"Wat dat betreft was het heel vreemd. Bij mijn eerste pogingen was ik
nog helemaal niet aan het powerliften. Ik was zo druk geweest met de
organisatie, dat ik pas ergens tijdens de wedstrijd me op mijn sport kon
richten."
De eerste twee pogingen die ze blijkbaar en passant
heeft genomen, zijn echter erg succesvol. Als ze bij de derde poging een
Nederlands record-gewicht op de halter laat schuiven, gaat het mis.
Het oppakken en ineenzakken ziet er vlekkeloos uit, maar bij het
uitstrekken hapert Strik. "Ik maakte een klein technisch foutje dat ik
net niet kon herstellen."
Ergens halverwege blijft ze steken;
voor de onverbiddelijke jury aanleiding de rode lampen te ontsteken. Ielja
zwaait bijna verontschuldigend naar haar fans: ik heb het geprobeerd.
Die lichte tegenvaller maakt ze later ruimschoots goed. Bij het derde
onderdeel, het deadliften, verbetert ze het nationaal record met vijf
kilogram tot 230 kilo. Met de 245 kilo van de kniebuiging en nog eens 160
kilo van het bankdrukken, komt de sportvrouw tot een totaal van 635 kilo,
vijf kilo meer dan tijdens de WK.
"Tja, dan kun je toch niet
ontevreden zijn."
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
