Pelgrims en hun begeleiders met van links naar rechts Martin Wessels, Sylvia Leever, Reinier Michiels en Fabiën Bruine de Bruin. foto Ed van Alem
GRAFWEGEN/MAASHEES - "Oh, erwten kunnen dus eigenlijk ook niet."
Da's een tegenvaller, heb je net uitgelegd dat je je zoveel mogelijk aan een
dertiende eeuws menu houdt, horen de erwten die gisteren in de soep zaten er
niet bij. Die kwamen pas later uit Amerika.
Maar erg teleurgesteld lijkt de 23-jarige Fabiën Bruine de Bruin nu ook weer
niet. En terecht, want het groepje 'middeleeuwse pelgrims' waarmee zij dezer
dagen van het Groningse Aduard naar het Duitse Aken loopt, probeert zoveel
mogelijk het leven van een pelgrim van zo rond 1200 te benaderen. Dat lukt
een heel eind, maar natuurlijk nooit helemaal. "Nee", zegt Martin
Wessels, "dat is onmogelijk. Daar zit achthonderd jaar ontwikkeling
tussen, dat krijg je natuurlijk nooit uit je kop."
Maar verder
komen de zes pelgrims die deze zondag neerstrijken in Grafwegen, een heel
eind. Met hun handgemaakte schoenen, afgekeken van originele vondsten, met
hun kleding die is zoals het was, met hun drankflessen, hun eten en met hun
grote middeleeuwse tenten.
Met zijn zessen lopen ze de tocht,
geholpen door een aantal al even middeleeuwse begeleiders. Vrijwel allemaal
leden van verenigingen die het verleden naspelen.
Het idee voor
deze 450 kilometer lange tocht kwam een jaar of twee geleden van pelgrim
Reinier Michiels. "Om eens te kijken hoe dat was, wat je tegenkomt, wat
je ervaart."
"Je moet het ook een beetje zien als
experimentele archeologie. Wat kunnen we ervan leren", voegt pelgrim
Sylvia Leever daar aan toe.
En wat ze dan geleerd hebben?
Michiels: "Uit geschriften weten we dat pelgrims in die tijd zo'n
twintig kilometer per dag liepen. En ook wij komen erachter dat dat een
ideale afstand is. Dat gaat prima. Meer wordt, zeker met deze warmte en deze
kleding al snel lastiger." Lastig zijn soms ook de schoenen, die niet
zoals tegenwoordig van zool tot veter wetenschappelijk verantwoord zijn. "
Maar het is wel echt leer en uiteindelijk gaat het wel naar je voeten staan"
, zegt Wessels.
Maar de schoenen slijten snel op het asfalt dat als
schuurpapier werkt en de kleding laat na zo'n twee weken stappen ook al
scheuren zien. Zeker bij Fabiën. "Maar ik ben dan ook in de huid
gekropen van een arm meisje. Mijn jurk heeft maar een schamel verfbadje
gehad. Veel minder kwaliteit dan mijn tochtgenoten."
Vandaag
lopen de pelgrims, die ook geld inzamelen voor de Stichting MS Research, van
Grafwegen naar Gennep en Heijen om bij Afferden de Maas over te steken. Via
Vierlingsbeek komen ze dan uiteindelijk in Maashees terecht waar ze in het
dorpshuis de nacht doorbrengen.
www.palster-scerpe.nl
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.
