Joe van Burik heeft weinig nodig omeen filmproductie te maken. Foto: Mariska Hofman
NIJMEGEN - Hij is een bescheiden beroemdheid in kringen van gamers. Op
internet fileert en bewierookt hij videospellen. Zijn journalistieke
carrière ziet hij vol zelfvertrouwen tegemoet. Meet Joe van Burik van het
Stedelijk Gym.
‘Alweer een Dragon Ball Z-game? Toch niet weer een halfgare action-RPG zoals
The Legacy of Goku?’
De doorsnee Gelderlander-lezer zal de
artikelen die Joe van Burik op internet schrijft, niet direct snappen. De
wereld van de scholier van het Stedelijk Gymnasium in Nijmegen is die van de
meest fantastische games (pardon, videospelletjes) die voortdurend op de
markt komen. Niks bijzonders bij een jongen van zeventien, natuurlijk, maar
Joe is in het Nederlandse gaming-wereldje wel een bescheiden beroemdheid. In
bloemrijke taal (zie boven) recenseert hij op de site
NDomain.nl Nintendo-games, en daar is hij verrekte goed in. „Twee jaar
geleden solliciteerde ik bij een andere site, daar noemden ze me direct de
beste schrijver die ze hadden“, zegt de Cuijkenaar ‘zonder te pochen’. „Daar
werd ik een beetje lui van. Dan deed ik een of twee recensies in de maand.
Na een tijdje gingen ze toch meer eisen stellen.“
Na wat
omzwervingen heeft Joe nu zijn plek in de crew (redactie) van NDomain
gevonden. Er zijn tientallen van zulke Nederlandstalige Nintendo-sites, maar
in status is NDomain zo ongeveer de nummer drie, weet hij.
Mooi is
dat hij daar ook lekker kan schrijven over het Japanse Dragon Ball Z of zijn
huidige favoriete schietspel Killer 7. Maar nog beter is dat hij de ruimte
krijgt voor zijn eerste schreden op het pad van televisie maken.
Gewapend met zijn eigen digitale camera ging hij naar een gamingbeurs om
kenners over de nieuwste spellen te interviewen. „Veel mensen weten niet dat
je voor zoiets weinig nodig hebt. De videocamera had ik al. Ik moest er
alleen een microfoon bij kopen.“
Snelheid is het sleutelwoord
bij de minireportages. „Het hoeft ook niet perfect te zijn. Bloopers snijden
we niet weg. Dat we de naam Winding Heat dan per ongeluk te Nederlands
uitspreken, dat moet dan maar.“
Rap van de tongriem kletst
hij de onderwerpen aan elkaar en babbelt hij met zijn slachtoffers: De
filmpjes zouden op het snelle MTV niet misstaan. Het gamingprogramma die die
zender al heeft, Game Kings, vindt Joe beroerd. „Het gaat meer over de
makers dan over de games. Bij ons is het juist andersom. Zo hoort dat.“
Toch is Joe ook bezig aardig bekend te raken. Af en te wordt hij herkend,
bijvoorbeeld in een spellenwinkel.
Opvallend genoeg begint Van
Burik in zijn hoofd al wat afscheid te nemen van de gamingwereld. De spellen
zal hij altijd blijven spelen, maar de dagen dat hij de godganse dag achter
een console zat zijn geteld.
Van Burik ziet zijn journalistieke
activiteiten inmiddels als voorbereiding op het ‘echte’ werk. De School voor
de Journalistiek lonkt, en als snuffelstagiair haalde hij direct al de
kolommen van De Gelderlander.
Na zijn studie wil hij zich
journalistiek uitleven op een passie die nog veel intenser is dan het gamen:
auto’s.
„Ik ben absoluut niet technisch. Het gaat me dan ook
puur om de kick van het autorijden. Eerst maar mijn rijbewijs halen.“
