Beste familie,
Van harte gecondoleerd met het overlijden van jullie Jan.
Jan van Leeuwen was twintig jaar het visitekaartje van de krant
in de Keizerkarelstad. Ik denk niet, dat er iemand van de krant
zo bekend was als Jan. Ik heb Jan heel wat keren meegemaakt
toen ik onderwerp was van het nieuws en zag hoe aimabel en
vakkundig Jan zijn werk deed. Ongeëvenaard. Jan was goud waard
voor de Gelderlander. Jan was een mensen-mens.
En dank voor al die duizenden Nijmeegse foto's.
Gerrit Wolbrink
Gerrit Wolbrink, gepensioneerd Gelderlander - 27-12-2009 | 21:11
Condeleance voor de Familie van Jan van Leeuwen, een Fotograaf die gezichtsbepalend was voor de stad Nijmegen en regio, maar ook daarbuiten, bovendien veel aanwezig bij NEC en activiteiten in het "Goffertstadion", een bewogen "persoonlijkheid" die heen is gegaan, maar zeer geliefd was onder de Nijmeegse bevolking, wij als Nijmegenaren zullen hem missen! Sterkte ook voor degenen, die hem dierbaar waren!
Jan van der Zant - 26-12-2009 | 13:42
Beste Familie van Leeuwen,
Ik wil jullie via deze weg condoleren met dit plotse verlies en hoop dat het een bijzondere plek krijgt.
Ik herinner hem als een bijzonder en lieve man, dat zal altijd bij me blijven.
Wij zullen er dinsdag zeker bij zijn en onze steun aan jullie betuigen.
Gr. Michael en Conny
Michael - 24-12-2009 | 21:59
Lieve ma,
Ik wil je ten eerste condoleren met je broer JAN (onze Oom Jan). Het voelde vreemd en raar met plotse bericht. Het eerste wat in me opkwam is dat ik een stukje voor je wilde schrijven en hoop dat je dit plotse verlies een bijzonder plekje kan geven. In deze bijlage zie je het stukje wat ik speciaal voor jou heb geschreven.
LAST OF THE MOHICANS:
Deze titel vond ik wel het meeste bij dit stukje passen. Een film uit een eerdere tijd, waarin Indianen hun laatste bloedverwante van hun stam verloren, Dit speelde af in de 19de eeuw, de laatste overlevende van de Mohicans! Dit gebeurd ook in onze tijd, je bent de laatste van al je broers of zussen die zich op deze wereld begeeft. Voor jou dit gedicht:
LAST OF THE MOHICANS:
Waar onze moeder na negen maanden,
ons heeft gebaard.
Deden wij als kind alles samen,
en bedachten we altijd iets origineels.
Onze energie vulde het heelal,
met al onze mooie avonturen.
Jij was nu de oudste,
we deden dit al meer dan ruim 50 jaar.
Maar ooit gaan we n keer vliegen,
een eind hier vandaan.
Als die stilte schreeuwt,
en niets anders kan.
Is het zover, door regen of zonneschijn
Glijd jij weg, dit accepteren is een kunst.
Bloemen voor jou mijn broer,
bloemen van eeuwigheid.
Was het tijd,
om vredig heen te gaan.
Mijn laatste ontmoeting,
en enige bloedverwant.
Verlaat je me plots,
met een vreselijke pijn in mijn borst.
Tranen omdat ik denk,
dat ik de laatste ben.
Wilde ik nog iets kwijt,
want dan is het eruit.
Als er écht die vlucht is,
dan weet ik dat je veilig bent.
Wie jou veilig stelt,
mag jou komen halen.
Maar onthoud wel dit,
ik zal sterk zijn.
Ik ben niet alleen,
want heb anderen om me heen.
Gisteren en vandaag was het zo,
en in de toekomst zijn ze er ook.
Geen broer of zus meer,
maar mijn kinderen en vrienden.
Zal ik sterk zijn,
en het een plek geven.
Want eigenlijk ben ik niet de laatste,
maar weet wie aan mijn zijde staan.
Met opgeheven hoofd,
steek ik jouw kaarsje aan.
Als een altijd schijnend licht,
aan de horizon.
Zitten al deze mooie herinneringen,
in mijn hart.
Ben ik met trots, "DE LAATSTE MOHICAN".
Voor jou geschreven ma, je zoon, Michael XXX
Michael - 24-12-2009 | 21:55
1/2
Sorteer reacties
