Afkomstig uit het bedrijfsleven heeft hij twintig jaar ervaring met het aansturen van mensen. Maar om daadwerkelijk aan de bak te komen in het onderwijs is een ander verhaal, zo merkte Warringa. Maar stug houdt hij vol want hij vindt het geweldig. "Ik heb de laatste maanden stage gelopen op het Flex College in Nijmegen. Was fantastisch. Zo gaf ik bijvoorbeeld ondersteuning bij praktijklessen. Dan sta je al prutsend met die gasten te babbelen en dan hoor je wat ze dwars zit. Het is een kwetsbare groep die gewoon veel hulp en vooral compassie nodig heeft. Ik heb het idee dat ik ze dat beide goed kan geven."
Het is dan ook niet voor niets dat Warringa na zes maanden stage doorgaat op het Flex College. Als vrijwilliger weliswaar, tot hij iets anders gevonden heeft. Want door een hartinfarct is twintig uur per week het maximale aantal dat hij kan draaien. En dat is een obstakel. "Bij een organisatie met een dusdanige omvang als die van het roc is het kennelijk moeilijk improviseren met budgetten. Daar is dus niet direct plaats voor me. En dat is jammer want ik wil ontzettend graag met deze 'blagen' aan de slag", zegt hij met een knipoog.
Want Warringa ziet de problematiek. "Het is een groep die echt tussen wal en schip zit. Ze komen nog niet in aanmerking voor een Wajong-uitkering omdat ouders de wegen niet kennen of omdat ze de problemen van hun kind negeren. Maar tegelijk zie je dat het allemaal net even anders bij ze werkt dan leerlingen op andere scholen."
Naast deze moeilijkheden ziet Warringa vooral de potentie die de jongeren hebben. "Je kunt ze best een beetje aanpakken, het zijn geen watjes. Vooral dat vind ik leuk, een beetje uitdagen. Wanneer je ze in hun waarde laat en steunt, zijn het knalharde werkers die alle kansen verdienen. Laat ze maar fouten maken, dat mag. Zolang ze ervan leren, is het goed."
Heeft u een baan voor deze kandidaat? Mail naar
redactie.nijmegen@gelderlander.nl
© Gelderlander 2012, op dit artikel rust copyright.

















