Francine Wildenborg wandelt in Marbella

Francine net na de start op de eerste dag van de Vierdaagse van Marbella. Foto: Francine Wildenborg/DG

Francine heeft haar startbewijs opgehaald zaterdag. Foto: Francine Wildenborg/DG

Francine rust even uit op de tweede dag.

Francine bij de finish, met kristallen medaille.

Francine op het strand van Marbella.

1/5

Serieus blij (12 oktober 2011)

Dikke smakken bij de finish. Van een onbekende uit Amsterdam (hij droeg een hele grote vlag van de hoofdstad, vandaar), de brandweermannen uit Rotterdam en Finola en Natasha die ik eerder die week had ontmoet. Even ben ik gewoon echt heel blij. En dat had ik niet verwacht de laatste kilometers. Mijn benen zeiden dat het echt genoeg was geweest. (Dat bleek ook het geval: het parcours was 24 in plaats van 20 kilometer). Finola haalt hapjes en we drinken wat, kletsen alsof we elkaar al jaren kennen. Hé Francine, klinkt het achter me. Een schouderklopje: 'goed gedaan meid'. Ineens heb ik het idee dat ik wat gepresteerd heb, terwijl ik steeds dacht: ach, wat is nou vier keer 20 kilometer. Maar als ik dan weer even terugdenk aan de puffende en steunende geluiden onderweg heuvelop en met name de spierpijn die ik overal in mijn lijf begin te voelen, dan is het misschien best waar: goed gedaan.

Het meeste respect heb ik voor de mensen die meelopen met een handicap. Wim Knoop die met een onbeweeglijk been de heuvels bedwong en Freek de Kroon die zijn vrouw met evenwichtsstoornis bijna letterlijk het parcours overdroeg. Een opgerolde handdoek die als een handvat aan zijn broekriem zit is het ontroerdende bewijs. Hij is het niet gewend om anders te lopen dan zo. Liefde. Waarom lopen die mensen mee, denk je van een afstandje. Heel gewoon, omdat ze daardoor voelen dat ze leven. Een betere reden is er niet.

Ik merk dat ik wat emotioneel begin te worden aan het eind van het feestje bij de finish, het zal de vermoeidheid zijn. Maar dankjewel mede-lopers, voor alle mooie verhalen over reizen, carrières, ziektes, huizen, woonplaatsen. Ik heb ervan genoten, veel meer dan van het wandelen zelf moet ik bekennen. Dus of de Nijmeegse Vierdaagse er voor mij inzit? Misschien teken ik die bijzondere verhalen weer gewoon op langs de route of op de Wedren. Al mis ik dan wel het blije gevoel bij de finish?

Misschien dan toch de Nijmeegse? (dinsdag 11 oktober 2011)

Wakker worden, douchen, ontbijten, lopen, kletsen, nog meer lopen, nog meer kletsen. Om twee uur 's middags bij de finish heb ik het gevoel dat het al acht uur 's avonds is. De brandende zon verdrijft dat snel. Maar hoe doen deelnemers aan de Nijmeegse Vierdaagse dat. Die staan in het holst van de nacht op om naar de Wedren te gaan, soms vanaf vergelegen locaties. Ze hebben geslapen in een sporthal of buurtcentrum of in een tentje. De hele nacht wakker gehouden door snurkende, rochelende buurmannen- of vrouwen. Even een boterham en dan lopen, uren en uren en uren lopen. Een werkdag wandelen zeg maar. En als je binnen bent, een biertje hebt gedronken moet je snel naar 'huis', douchen eten en HEEL erg op tijd naar bed.

Nu ik de Vierdaagse in Marbella loop, hoor ik aan de lopende band de hint dat ik Nijmegen ook wel kan lopen aankomend jaar, voor De Gelderlander. Maar ik zie veel beren op de weg. 1. Ik kan slecht vroeg opstaan, 2. ik ben er na 5 uur wandelen klaar mee, 3. ik kan niet vroeg naar bed gaan. Het resultaat: een oververmoeide chagerijnige verslaggever. Ik weet niet of ik dat de medewandelaars en niet te vergeten mijn lieve collega's aan moet doen.

Een week lang in de redactietent op de Wedren is waar ik het best op mijn plaats ben. Regelen, schrijven. Maar! Ik houd van uitdagingen. Besmet met het Vierdaagsevirus ben ik nog altijd niet na drie dagen wandelen in Marbella, maar de drive om te laten zien dat ik ook die Nijmeegse wel uitloop, begint serieuze vormen aan te nemen. Dus wie weet sta ik volgend jaar megavroeg in de ochtend aan de start. Vannacht kan ik even oefenen, om 4.15 uur zit ik live in een programma op Radio 1 om wat over de Vierdaagse van Marbella te vertellen. Kijken hoe dat tijdstip me bevalt...

Wandelen: net rugby (maandag 10 oktober 2011)

"Een hele goede morgen", klinkt het bij de start. "Hoe gaat ie?", "Blaartje?".

Hey, hoi, hallo, haaaaaaaaaaai. Elke tien minuten kom ik wel weer een van de mensen tegen op het parcours die ik al eerder heb gesproken. Kun je in twee dagen 650 mensen leren kennen, ja dat kan blijkbaar. Wandelen is het recept. Lekker moeiteloos tegen elkaar aan ouwehoeren. En zo hoor je nog eens wat, over een vriendin wiens man ziek is, over een klimtocht naar de Kilimanjaro, over de blaar op het puntje van iemands teen. Ja, wandelaars delen alles met elkaar. Dus ook ik praat moeieloos over mijn werk, het Vierdaagseteam van De Gelderlander en over de blaar op mijn hak. De adviezen van doorgewinterde wandelaars zijn overigens nogal tegenstrijdig. Doorprikken of niet? Ja, nee, ja, nee, ja, nee? Tot nu toe is het nee, en dat komt vooral omdat een verpleegkundige op de blarenpost dat tegen me zei. Ik ben gevoelig voor medische kennis.

Veertig kilometer in de benen, met de laatste twintig een hoop hoogteverschil. Heerlijk, ook even op onverhard terrein. Want dat harde asfalt ben ik wel een beetje klaar mee. Weet niet of het daardoor komt, maar ben flink stijf. De laatste keer dat ik me zo voelde had ik een dag lang rugby gespeeld op leven en dood tijdens een studentencompetitie. Alles deed pijn, logisch bij zo'n fysieke sport. Maar wandelen? Rug, nek, billen, benen, voelen moe, heel moe. Morgen is de zwaarste etappe en dan nog een 'relaxte' dag.

Na de bewuste rugbywedstrijden lag ik steevast twee dagen lang roerloos op de bank. Ik vrees dat aankomend weekend er niet veel anders uitziet...

Kletsen is het geheim (9 oktober 2011)

Ik heb een fantastische openingszin: 'Mag ik u wat vragen? Ik ben verslaggeefster van De Gelderlander en loop de Vierdaagse mee voor de krant'. Meteen is het ijs gebroken en ontstaat een fijn klets-gesprek. En dat is goud waard, heb ik ontdekt. Want de omgeving - zon, zee, strand - kan nog zo mooi zijn, het wandelen zelf is niet mijn hobby. Toch vliegen de kilometers al kletsend voorbij.

Zo liep ik vanochtend een heel eind op met vader en zoon Jan en Jelle Smit. Jelle woont in Marbella, pa in Houten en samen lopen ze de Vierdaagse van Marbella. Van tips voor restaurantjes tot de reisplannen van Jelle en de Nijmeegse Vierdaagse-ervaringen van Jan: 5 kilometer verder.

Met Marc Versteeg, brandweerman uit Rotterdam, keuvelde ik wat over reizen, Azië, Zuid-Amerika. Weer 5 kilometer verder.

Ineens hoor ik twee dames Engels praten: Natasha Johnson uit Engeland en Finola Sloyan uit Ierland, inmiddels beide woonachtig in Spanje. Natasha is voormalig verslaggever van de BBC, maar heeft inmiddels een duikschool in Torremolinos, Finola werkt in Marbella als wedding-planner. Weer 5 kilometer verder.

Even een toiletstop. Ineens roept iemand: 'Hey, De Gelderlander loopt voorbij'. Het zijn de branweermannen uit Rotterdam met een biertje in hun hand: 'Proost, heren'.

Alsof ze het elke dag doet, loopt Pauline de Waard met mocassins en handtas de 20 kilometer weg: "Wandelschoenen drukken zo op je voeten." Ze is samen met haar twee zussen op pad. Zus Erica kent De Gelderlander wel, ze komen uit Elburg en is bekend met de Vierdaagse in Nijmegen. 20 kilometer voorbij. Alhoewel, 22 volgens de stappenteller van zus nummer drie.

Ik ben moe van het lopen, een miniscule blaar prikt op mijn linkerhak. Ik moet er niet aan denken 40 kilometer op een dag te wandelen. Maar dat 'Vierdaagse-familiegevoel' - dat 'heerlijke geouwehoer' waar lopers het altijd over hebben, daar kan ik me nu wel wat bij voorstellen.

Morgen weer verder keuvelen.

Net echt (8 oktober 2011)

Witte tenten, wandelschoenen, blije mensen. Natuurlijk is het allemaal veel minder groot, maar de inschrijving op de Avenida del Mar in Marbella heeft wel wat van de Wedren in Nijmegen. Het pleintje op steenworp afstand van het strand is vanaf morgen het begin- en eindpunt van de Vierdaagse van Marbella. De wandelaars, grotendeels afkomstig uit Nederland, hebben bijna allemaal een of meer Nijmeegse Vierdaagses achter de kiezen. Ik niet... Hoewel ik vorige week een halve marathon heb gelopen, begin ik me toch een klein beetje zorgen te maken over mijn wandelconditie.

Als verslaggever van De Gelderlander - en al vier jaar actief lid van het Gelderlander-Vierdaagseteam - moet ik tijdens interviewtjes hier keer op keer vol schaamte bekennen dat ik nog geen kruisje heb behaald. Ik vind rennen een stuk aantrekkelijker dan urenlang lopen. Dat het met mijn conditie wel snor zit, lijkt me hier echter weinig te gaan brengen. Want - zo zeggen de ervaringsdeskundigen - bij wandelen gebruik je andere spieren. Die tube verkoelende gel in de bijgeleverde goody bag komt dus goed van pas vanaf morgen...

Tot mijn grote verbazing trof ik vandaag ook een Spanjaard in de rij voor de inschrijfbalie. Wandelen niet Spaans? Ben je gek: hallo! Santiago de Compostela! Jeetje, dat ik daar niet aan had gedacht... Maar het Nijmeegse sfeertje - we-kletsen-allemaal-lekker-met-elkaar-want-we-zijn-vier-dagen-lang-één-grote-familie - kende deze Spaanse wandelaar nog niet. Ik wel, en dus kan ik zeggen: Avenida del Mar of Wedren, Marbella of Nijmegen. Dit ís Vierdaagse.

De kans op besmetting met het virus is heel groot, waarschuwen de deelnemers. Wie weet sta ik volgend jaar ook aan de start van de 40 kilometer?

Proppers in Marbella (7 oktober 2011)

Drie uur vliegen. Malaga, je bent er zo (mits je niet met een goedkope luchtvaartmaatschappij vliegt die urenlang vertraging heeft, maargoed eigen schuld dikke bult). De busrit van Malaga naar Marbella: een zwoele avond, rode luchten. Prachtig. Enige zorg baart de blik uit het raam van het vliegtuig me net voor de landing wel: heuvels: die Vierdaagse van Marbella kan toch best een uitdaging worden. Maar - zo verzekert Gerda uit Arnhem (toevallig heb ik haar eerder deze week telefonisch geïnterviewd voor verhaal in De Gelderlander van zaterdag) mij op Schiphol - het gaat best goedkomen met mij als wandelaar. Gerda is een ervaringsdeskundige (één blaar in haar hele leven, en ze is 68). Ze heeft in Nijmegen al tien keer meegelopen. Rest mij niets anders dan haar op haar woord te geloven.

In het donker kom ik aan in Marbella. De taxichauffeur - een typisch Spaans opgewonden standje - brengt me naar mijn hotel. Snel een zomerjurkje aan - ja, het is hier paradijselijk - en op naar het historische centrum. Al wat rustiger, omdat het hoogseizoen voorbij is, denk ik even geen restaurantje meer te kunnen vinden om 22.00 uur. Maar een afslag naar links brengt me op een bijzonder levendig pleintje waar 'pensionado-Spanje' dineert. Chic gekleede stellen die een bordje verse vis bestellen, gekoeld flesje wijn erbij. Knipogend naar de ober, want dit is zichtbaar niet de eerste keer dat ze op zijn terras zijn neergestreken. Engels, Duits, Nederlands. Spaans is alleen de dame die met begeleiding van muziek uit een box haar 'zangkunsten' ten gehore brengt. Mijn buren doen desalniettemin een duit in haar ophaalzakje en ik - meegaand op mijn Marbella-avontuur - maak mijn kleingeld (à 80 cent) op.

Van Spaanse oorden ken ik gladde proppers die je een terras/restaurant/club binnenhalen, maar in Marbella is dat anders. Een geklede man van middelbare leeftijd drukt mij een visitekaartje in mijn handen als ik langsloop. Ik ben niet onder de indruk van de kaart, maar besluit er toch te gaan eten: 1. het is er druk, 2. de rest van de terrassen zit vol, 3. ik ben moe. De onvermijdelijke rozenverkoper komt mijn kant op lopen, maar ziet geen man naast mij. Een minuut later krijg ik toch een roos in mijn hand gedrukt. Het is de 'propper'. Ik lach vriendelijk, gooi er een plichtmatige 'gracias' uit.

Heerlijke garnalen belanden op mijn bord, net als wat aardappeltjes en een fijn Spaans kaasje. De propper op leeftijd neemt afscheid, geeft me weer een visitekaartje. Ik denk dat het is omdat het exemplaar dat hij mij eerder gaf onder het citroensap zit. Nee, hij draait hem om: zijn mobiele nummer. Ik mag hem altijd bellen. Misschien doe ik dat wel: dinsdag (de zwaarste loopdag), als ik die steile heuvel niet meer zie zitten. Mag hij me naar de finish dragen. Of behoort dat niet tot het takenpakket van proppers in Marbella?

Sorteer reacties

Reageren

Naam: E-mail: Reactie:

Reacties van bezoekers op artikelen op deze site zijn meer dan welkom.

Echter: reacties die kwetsend, onnodig grof of beledigend zijn worden niet

geplaatst.

Klik voor de uitgebreide versie van de spelregels