Volledig scherm
PREMIUM
Esther Ruesen vertelt het bijzondere verhaal van haar Duits-Nederlandse familie. Foto: Theo Kock © theo kock persfotografie

Esther Ruesen: Eindelijk thuis, in Nederland én in Duitsland

DINXPERLO - Esther Ruesen (48) vond het als kind nooit leuk als er over ‘moffen’ werd gepraat. ‘Ik zag ook de andere kant. Mijn halve jeugd speelde zich in Duitsland af.’ De directeur van Stadsmuseum Doetinchem vertelt over de zoektocht naar haar eigen identiteit, tussen twee culturen.

In de familiegeschiedenis van Esther Ruesen was de Nederlands-Duitse grens maar een betrekkelijk begrip. Tegelijk was die grens, mede door de Tweede Wereldoorlog, altijd aanwezig. ,,Hier in Nederland ben ik thuis’’, zegt ze in haar woning in Dinxperlo, het huis waar ze opgroeide en nu weer woont. ,,Maar in Bocholt, aan de andere kant van de grens, ben ik ook thuis. Ik zat als kind met mijn tante op de tribune bij FC Bocholt en niet bij De Graafschap.’’ 

Quote

De oorlog kent echt alleen maar verliezers

Esther Ruesen, Stadsmuseum

Als kind uit een Nederlands-Duitse familie heeft ze een perspectief ontwikkeld op de recente geschiedenis dat breder is dan dat van de gemiddelde Nederlander of Duitser. ,,Mijn zoon van 15 leert nu op school over de Tweede Wereldoorlog. Ik wil met hem naar Berlijn. Dan zegt hij: daar zijn zo veel erge dingen gebeurd in de oorlog. Dan zeg ik: ja, dat is gebeurd en dat mag nooit meer gebeuren. Maar er is ook een menselijke kant. Duitsland heeft ook geleden onder de oorlog. Dan denk ik aan oma, aan tante Annie in Bocholt, waar ik zo'n groot deel van mijn jeugd heb doorgebracht. De oorlog kent echt alleen maar verliezers.’’

De overgrootvader van Esther Ruesen heette Gansner en kwam uit Doetinchem. ,,Hij trok begin twintigste eeuw naar Bocholt om te werken. Mijn opa, Johann Gansner, groeide daar op. Hij ontmoette er mijn oma, Anna Kleinewegen. Ze trouwden nog voor de oorlog. Door haar huwelijk werd mijn oma automatisch Nederlandse. Dat ging zo in die tijd: als vrouw nam je de nationaliteit aan van je man. Ze kregen een zoontje, Johann, dat maar kort leefde. In 1939 werd mijn tante Annie geboren, in 1941 mijn moeder Erika.’’

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Achterhoek