Eric Reijnen Rutten
Volledig scherm
Eric Reijnen Rutten © Eigen foto

Verslaggever Eric Reijnen Rutten: ‘Ineens werd ik persoonlijk getroffen door het virus’

5 vragen aanVan hoofdredactie tot bezorger, ook bij het maken van de krant heeft de coronacrisis voor iedereen gevolgen. In 5 vragen aan geven we een inkijkje in hun werk in deze crisis. Vandaag Eric Reijnen Rutten, journalist en columnist van De Gelderlander. De gevolgen van het coronavirus raken hem beroepsmatig én persoonlijk. Hij verloor zijn voetbalvriend Walter aan het coronavirus.

Bij De Gelderlander werd je een tijdje ‘hoofd corona’ genoemd. Waarom was dat?

,,Vanaf begin maart was ik de enige verslaggever bij De Gelderlander die fulltime op het onderwerp ‘corona’ zat. Ik verzamelde al het nieuws dat over het virus binnenkwam en schreef zelf ook veel. Inmiddels schrijven álle verslaggevers van onze krant over corona. We proberen nu soms naar onderwerpen te zoeken die niét over corona gaan, voor een beetje balans. Maar dat is moeilijk. Het virus raakt elk onderwerp.”

Je bent columnist. Gaan je ook columns over corona?

,,Ja. Mijn column, die twee á drie keer per week in De Gelderland wordt gepubliceerd, heeft als titel ‘Leven en dood’. Levensvragen staan in de column centraal. Het zijn vragen die bij mij persoonlijk opkomen. In deze periode zijn veel van m’n columns gerelateerd aan corona. ‘Waarom maakt tegenspoed het beste in de mens los?’, ‘Waarom groeten we elkaar nu vaker?’ en ‘Bestaat die vergrote barmhartigheid en medemenselijkheid van nu straks ook nog?’

Ik vraag me de laatste tijd vaak af waarom sommige mensen geen gevolg geven aan de instructies van het RIVM. Is dat onwetendheid? Nonchalance? Of gewoon egoïsme? Ik zie in het straatbeeld veel mensen van begin 70, die zich weinig van de voorgeschreven regels aantrekken. Daar probeer ik een antwoord op te vinden. Zou dat nog voortkomen uit hun hippietijd, waarin ‘Fuck de overheid’ het credo was?”

De gevolgen van het coronavirus kwamen voor jou wel heel dichtbij. Je verloor je voetbalmaatje..

,,Al 15 jaar speel ik elke week zaalvoetbal met een clubje mannen. Niveau nul, maar wij vinden onszelf geweldig. De groep bestaat uit mannen van alle leeftijden en verschillende nationaliteiten. Het is een heel hecht clubje geworden. We hebben een app-groep, waarin we voetbalgrapjes delen. Walter (66) liep altijd voorop met die grapjes. Een paar weken geleden kwam in de app het bericht dat één van onze voetballers opgenomen was in het ziekenhuis met coronaverschijnselen. Daar schrokken we van, maar een halve dag later kwam de melding dat hij alweer naar huis mocht. Opluchting! Tot vier uur ná dat berichtje ineens de dochter van Walter appte. Walter had coronaverschijnselen en was per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Wéér een voetballer in het ziekenhuis! Daarna volgden de appjes in een rap tempo. Het zuurstofgehalte van z’n bloed was te laag. Hij werd beademd. Hij was op de intensive care opgenomen. En toen het bericht dat hij een hartstilstand had gekregen en overleden was. Ongelofelijk. Onbegrijpelijk. Ineens kwam corona heel dichtbij. Het was geen getal meer. Het was een mens, Walter.

We konden niet naar de uitvaart van Walter, er mocht maar 30 man bij aanwezig zijn. Als voetbalmaatjes vormden we een erehaag in zijn straat. Zo waren we toch heel dichtbij. Normaal gesproken kom je na zo’n groot verlies meteen bij elkaar om de armen om elkaar heen te slaan en elkaar te troosten. Dat kon nu niet. Stonden we daar op de dag van de uitvaart bij hem in de straat anderhalve meter van elkaar en met betraande ogen naar elkaar te kijken.

Hoe gaat het nu met je?

,,Het waren zware weken, maar ik kan het wel loslaten en mijn werk doen. Ik heb het van mij afgeschreven en een verhaal over Walter gemaakt. Uiteraard heb ik dat eerst laten lezen aan z’n vrouw. Ze vond het mooi. Ik vond dat ik dat verhaal moest schrijven. Ik wilde er mee laten zien dat corona een sluipmoordenaar is die iedereen kan raken, ook jou en mij.”

Je wilt mensen waarschuwen…

,,Ja. Wakker schudden. Laten zien dat het iedereen kan treffen. Nu ik de gevolgen van corona van zo dichtbij heb meegemaakt, was ik m’n handen tot ik er bij neerval. Bijna paranoia. En ik houd alle RIVM-maatregelen in acht. Ik kan boos worden als motorrijders op de dijk in Nijmegen ervoor zorgen dat wandelaars dicht bij elkaar moeten lopen. Of als ik hoor dat 22 man in een café in de buurt aan het pokeren waren. Daar moet de media aandacht aan besteden en dat doen we ook. Ik vind sowieso dat de media het goed doen in deze tijden. Zoals alle hoofdredacteuren van de kranten die hebben opgeroepen tot voorzichtigheid. Hou vol!, dat is de belangrijkste boodschap voor de komende tijd.”

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Lezers steunen krantenbezorgers: “Stroopwafels aan de deur als blijk van waardering”
    Achter de Schermen

    Lezers steunen krantenbe­zor­gers: “Stroopwa­fels aan de deur als blijk van waardering”

    In Nederland staan elke dag 6000 bezorgers bij het krieken van de dag op om de kranten van DPG Media te bezorgen bij de abonnees. Dat klepperen van de brievenbus is in het dagelijks leven voor veel mensen een vaste waarde en een belangrijk onderdeel van hun ochtendritueel. Opstaan, douchen, ontbijten, mét een verse krant. Zo zijn we dat gewend. Nu het coronavirus Nederland heeft lamgelegd, is de rol van de krantenbezorger nóg belangrijker geworden. De krant is voor veel abonnees een anker, een houvast. En alle zeilen worden bijgezet om die ‘huisvriend’ te blijven bezorgen.