Volledig scherm
MidRanger and designer Erik Veurman van Nedap © pr

Bijzondere ontwerpprijs voor Nedap

videoGROENLO Een ontwerp van Nedap Library Solutions, dat producten voor bibliotheken ontwikkelt, heeft een bijzondere ontwerpprijs gewonnen.

Het gaat om de ‘MidRanger’, een apparaatje dat de marktgroep van Nedap vorig jaar introduceerde en waarmee een complete stapel boeken in één keer gescand en uitgeleend of ingenomen worden.

De MidRanger heeft een Red Dot Design Award in de wacht gesleept, een prestigieuze internationale onderscheiding op het gebied van industrieel ontwerp. Met het apparaat kunnen RFID-labels van bibliotheekboeken en andere media eenvoudig en op afstand worden gescand. De award en het juryrapport worden op 3 juli uitgereikt op het Red Dot Gala in het Duitse Essen.

Erik Veurman, hoofd Industrieel Ontwerp van Nedap Library Solutions: ,,Ons team had de ambitie om een eenvoudig, robuust en beeldschoon product te ontwikkelen. Het is echt een eyecatcher geworden, waarbij functionaliteit en esthetiek hand in hand gaan.” De MidRanger kan geïntegreerd worden in een tafel of toonbank.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Bennie, Willy en Martin zetten nog zangkanaries op: ‘Dit geeft een kick’
    PREMIUM
    video

    Bennie, Willy en Martin zetten nog zangkana­ries op: ‘Dit geeft een kick’

    GENDRINGEN/WIJCHEN - Het is een uitstervende soort: de mensen die elke herfst opnieuw hun zangkanaries opzetten en afluisteren. Waren er in de jaren 50 nog duizenden liefhebbers, nu moet je ze met een lampje gaan zoeken. Bennie le Comte is nog de enige in de Achterhoek. En Willy Kling en Martin Saskens houden in Wijchen en Haaksbergen stand. ,,Het geeft een kick als jouw vogel het hele wedstrijdrepertoire kan zingen.’’
  1. Stadse Fratsen: Kerstkaart
    PREMIUM
    Column

    Stadse Fratsen: Kerstkaart

    Nu ik er goed over nadenk komen er bij mij eigenlijk niet eens zo heel veel mensen over de vloer. Wekelijks een vrouw die de boel aan kant houdt, maar die komt altijd als ik er niet ben. Pas nog een vriend van me die de tuin doet. Soms mijn buurman. Wat langer geleden twee mannen die een boekenkast in elkaar zetten. En natuurlijk mijn vriendin, al ben ik meestal bij haar. Maar vorige week waren er op een avond ineens vier dames. Mijn vriendin en drie vriendinnen van haar. Mijn huis was de plek van samenkomst want ze gingen een verrassingsbezoek brengen aan mijn buurvrouw, die weer van alle vier een vriendin is. Met tussenpozen kwamen ze aangezet. Mijn vriendin als eerste. Voor de tweede werd een stoel aangeschoven en even later voor de derde ook. Ik maakte thee. Toen ik goed en wel weer zat zei de derde dame: ,,Gôh, de eerste kerstkaart is er al weer.'' Er staat inderdaad een kerstkaart op mijn schoorsteenmantel. Mij viel hij al niet meer op maar mijn vriendin had me er pas nog op gewezen. Kan misschien wel een keer weg, had ze er aan toegevoegd. Maar ik had er geen aandacht aan geschonken. De laatste vrouw kwam binnen. Ze bleef staan want ze wilde direct door naar de buurvrouw. Thee hoefde ze ook niet. Wel scande ze snel, zoals vrouwen dat dus kunnen, de woonkamer en zei: ,,Ze zijn vroeg dit jaar, de kerstkaarten.'' Ik pakte de kerstkaart van de schoorsteenmantel want ik begon me af te vragen wie de kaart ook al weer had gestuurd. Tante, natuurlijk. Tante was de enige die me vorig jaar over de post een kerstkaart stuurde. Dit jaar krijg ik er vermoedelijk geen een, want ze is er niet meer. Ik denk dat ik de kaart maar laat staan.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek