Volledig scherm
Judith Mulder wordt sinds 2 januari vermist. De politie en de familie hopen op een teken van leven. © Eigen foto

‘Judith, laat ons weten of je nog in leven bent’

VermissingDOETINCHEM - Judith Mulder is al sinds 2 januari spoorloos. Op die dag werd het toezicht van de rechterlijke macht over haar leven opgeheven. Ze vertrok uit Apeldoorn en daarna is er geen teken van leven meer geweest. Tot grote zorg, verdriet en frustratie van haar familie in de Achterhoek.

Judith had op 2 januari drie afspraken staan, in Arnhem en Nijmegen, om kamers te bezichtigen. De Achterhoekse had een half jaar op de gesloten afdeling van GGNet gewoond vanwege een psychose en mocht na een geslaagde behandeling weer vertrekken.

Over de achtergronden van de opname willen haar ouders Bronno en Joke Mulder uit Doetinchem niets kwijt. ,,Ze moet ook na deze periode weer een gewoon leven op kunnen bouwen. Dan past het niet om van alles op tafel te gooien.’’

Zelfstandig

Quote

Gewoon een seintje is voldoende, die onzekerheid is vreselijk

En toch zoeken de ouders nu de publiciteit. ,,Ze is een zelfstandige vrouw, die zelf haar beslissingen neemt. Als ze ervoor gekozen heeft om geen contact meer te hebben met haar familie, dan respecteren we dat. Ze is natuurlijk wel 35. Het is haar leven. Maar we willen wel graag weten of ze nog leeft. Gewoon een seintje is voldoende. Die onzekerheid is vreselijk’’, zegt moeder Joke. ,,100 procent zekerheid dat ze leeft, hebben we niet.’’

De politie helpt mee bij de zoektocht naar Judith. Ze staat samen met 240 andere volwassenen vermeld op de website van de politie met vermiste personen. Ze heeft een lang en slank postuur en kort haar. Op de dag van haar verdwijning was ze gekleed in een grijze lange wollen jas, blauw/zwarte spijkerbroek en een wollen muts.

Duitsland 

Judith heeft eerder een fascinatie voor Duitsland gekregen, waardoor haar ouders denken dat ze mogelijk in Duitsland is. ,,Ze is eerder in Duitsland geweest. In Bocholt en Gronau. Waarom nou juist Duitsland is ons ook een raadsel hoor. Maar het gaat wel om een enorm land. Dan wordt zoeken wel erg lastig.’’

Op de dag van haar verdwijning heeft Judith nog 500 euro gepind. Maar daar houdt verder elk spoor op. Bronno: ,,Het gaat om een flink bedrag, waar je best even mee vooruit kan. Maar ze zal toch binnenkort weer geld nodig hebben. Ze heeft haar oude mobiele telefoon niet meegenomen. Een ook haar pagina op Facebook heeft ze niet meer bezocht. Het is helemaal stil.’’

Weken, maanden of jaren

De verdwijning van Judith heeft een grote impact op de familie Mulder. ,,Het houdt ons enorm bezig. Ook haar broers en zussen zijn er druk mee. Natuurlijk. Tegelijk moet je als achterblijvers ook verder. Het kan nog een week duren, maar ook een maand, jaar of zelfs jaren. Kijk naar de website van de vermiste personen van de politie. Daar schrik je dan wel van. Het is een realiteit voor veel mensen. Daar sta je eigenlijk niet bij stil’’, vertelt Joke.

De Mulders kiezen er bewust voor om verder te gaan met hun leven. Voor Bronno betekent dat, dat hij binnenkort in het vliegtuig stapt naar de Filipijnen, om in Manilla bewoners van sloppenwijken te helpen bij het opzetten van eigen microbedrijfjes. Hij doet dat werk zeven weken op, zes weken af. ,,Ik houd natuurlijk wel intensief contact met het thuisfront. En als het nodig is, vlieg ik zo snel mogelijk terug naar huis.’’

  1. Stadse Fratsen: Buurjongen
    Column

    Stadse Fratsen: Buurjongen

    ,,Wordt-ie net zo goed als Ard en Keessie en gaat-ie later ook naar de Olympische Spelen?'' ,,Dat hopen we natuurlijk wel.'' De vraag wordt gesteld door een tante van mij, zittend aan onze tafel in de woonkamer. Het antwoord komt van de buurvrouw die iets verderop woont aan de weg tussen Baak en Steenderen en deze zondagmiddag ook op bezoek is. De buurvrouw staat in het gat van de deur en is op weg naar huis, maar blijft hangen nu er vragen worden gesteld over haar zoon. Ik - zo jong dat ik nog geen Olympische Spelen bewust heb meegemaakt - zit ook aan tafel en kijk van de tante naar mijn buurvrouw. Met open mond, want Ard en Keessie ken ik van de tv. De buurvrouw vertelt dat Cock, haar zoon, deze vrije zondagmiddag traint in Apeldoorn. Niet op een ijsbaan maar in een flatgebouw. Hij rent de trappen op en wandelt daarna weer kalmpjes naar beneden. Om maar net zulke schaatsspieren te krijgen als Ard en Keessie. Tien jaar later - in 1979, zo ontdekte ik deze week toen ik wat woorden combineerde op google - stap ik samen met een vriend op een zaterdagmorgen in de bus die vertrekt van een plek vlakbij het huis van Cock. De bus is gehuurd door de buurt. De chauffeur brengt ons van Steenderen naar Heerenveen waar het NK Schaatsen voor allrounders wordt gehouden. Cock rijdt rond op de onoverdekte baan van Thialf. We staan laag in een bocht en klappen hard in onze handen als hij voorbij komt. Hij eindigt na twee dagen schaatsen als zestiende. Zo goed als Ard en Keessie is onze buurjongen nooit geworden. Hij heeft de Olympische Spelen ook nimmer gehaald. Maar hij is, denk ik, wel de enige die ik ooit heb gekend die ervan heeft mogen dromen.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek