Needs bedrijf ontwikkelt speelgoed voor op de schaatsbaan: de icetrike

videoENSCHEDE/NEEDE - Of ze trikes, oftewel driewielers, elektrisch konden aandrijven? Met die vraag klopte Ice-World International b.v. aan bij de firma Van Beijck uit Neede. Dat konden ze daar wel. Wat heet! Binnenkort staan de icetrikes uit Neede al op een ijsbaan in Dubai.

Van Beijck ontwikkelt eBikesystemen en levert aan fietsenfabrikanten- en dealers. Het bedrijf rekent onder meer Kreidler, groot geworden met bromfietsen, tot haar klanten. Eind 2016 nam Ice-World International uit Soest contact op. „Zij verhuren en verkopen ijsbanen over de hele wereld, zodat je zelfs bij 40 graden boven nul kunt schaatsen”, zegt Sietze Spiek, salesmanager bij het Needse bedrijf. Om op die schaatsbanen bezoekers wat amusement te bieden, verhuurt de gigant uit Soest ook trikes voor op het ijs. Driewielers met trappers. „Aan ons vroegen ze of wij die elektrisch konden maken. Ze hadden al bij meerdere bedrijven aangeklopt, maar blijkbaar zonder succes”, aldus eigenaar Edwin Seijger.

In Neede gingen ze met de vraag uit Soest aan de slag. En na maanden van ontwikkelen en testen - onder meer op IJsbaan Twente in Enschede - is het de Achterhoekers gelukt: de icetrike uit Neede is geboren.

Software

Daarbij zijn de trappers vervangen door een elektrisch systeem. Dat is computergestuurd. „Hoeveel kracht er via de band op het ijs wordt gezet, is geregeld via software”, vertelt Spiek. De icetrike gaat maximaal 35, misschien 36 kilometer per uur. Wie vol gas wil geven, met het handvat rechts, merkt dat de trike niet meteen volle kracht vooruit gaat. „Ook dat hebben we zo afgesteld”, zegt Seijger, „om te zorgen dat je eerst voldoende grip krijgt.” Wat daarbij ook helpt: de trike heeft achter niet twee wielen, maar twee ijzers.

Adrenaline

Volgens het duo is de maximumsnelheid hoog genoeg voor een flinke adrenalinekick. „Omdat je laag bij de grond zit, voelt het alsof je heel hard gaat. Dat maakt het spectaculair”, stelt Spiek. En dat is precies de bedoeling, stellen de twee. „Ice-World wil de icetrikes gebruiken op haar eigen ijsbanen, zodat mensen er ritjes op kunnen maken en parcoursen op het ijs af kunnen leggen.” Voor kinderen kan de maximumsnelheid worden bijgesteld naar vijftien kilometer per uur. „Kwestie van een usb-stick eruit halen”, vertelt Seijger. „Met stick gaat ie 35 kilometer per uur. Haal je de usb-stick eruit, dan begrens je de icetrike.”

700 euro

Van Beijck heeft in opdracht van Ice-World ondertussen 25 trikes ‘elektrisch gemaakt’. „Vijf testmodellen en twintig die naar een ijsbaan in Dubai gaan”, zegt Spiek. Rijk is het bedrijf er nog niet van geworden, verzekert eigenaar Seijger. „De prijs die je betaalt voor het ombouwen van zo’n trike naar een elektrisch model is zo’n 700 euro. Maar ons kost het nu vooral nog geld. Als je ziet hoeveel tijd we er in hebben zitten...”

Spiek haakt in: „Maar in het hoogseizoen zijn er over de hele wereld wel 150 ijsbanen van Ice-World in gebruik. Tot in Rio de Janeiro en New York aan toe.” Het duo is dan ook positief gestemd over de toekomst. Seijger: „Bij die 25 aangepaste modellen zal het niet blijven, dat worden er meer.”

Volledig scherm
Sietze Spiek (l) en Edwin Seijger testen de icetrikes. © Lars Smook
  1. Stadse Fratsen: Buurjongen
    Column

    Stadse Fratsen: Buurjongen

    ,,Wordt-ie net zo goed als Ard en Keessie en gaat-ie later ook naar de Olympische Spelen?'' ,,Dat hopen we natuurlijk wel.'' De vraag wordt gesteld door een tante van mij, zittend aan onze tafel in de woonkamer. Het antwoord komt van de buurvrouw die iets verderop woont aan de weg tussen Baak en Steenderen en deze zondagmiddag ook op bezoek is. De buurvrouw staat in het gat van de deur en is op weg naar huis, maar blijft hangen nu er vragen worden gesteld over haar zoon. Ik - zo jong dat ik nog geen Olympische Spelen bewust heb meegemaakt - zit ook aan tafel en kijk van de tante naar mijn buurvrouw. Met open mond, want Ard en Keessie ken ik van de tv. De buurvrouw vertelt dat Cock, haar zoon, deze vrije zondagmiddag traint in Apeldoorn. Niet op een ijsbaan maar in een flatgebouw. Hij rent de trappen op en wandelt daarna weer kalmpjes naar beneden. Om maar net zulke schaatsspieren te krijgen als Ard en Keessie. Tien jaar later - in 1979, zo ontdekte ik deze week toen ik wat woorden combineerde op google - stap ik samen met een vriend op een zaterdagmorgen in de bus die vertrekt van een plek vlakbij het huis van Cock. De bus is gehuurd door de buurt. De chauffeur brengt ons van Steenderen naar Heerenveen waar het NK Schaatsen voor allrounders wordt gehouden. Cock rijdt rond op de onoverdekte baan van Thialf. We staan laag in een bocht en klappen hard in onze handen als hij voorbij komt. Hij eindigt na twee dagen schaatsen als zestiende. Zo goed als Ard en Keessie is onze buurjongen nooit geworden. Hij heeft de Olympische Spelen ook nimmer gehaald. Maar hij is, denk ik, wel de enige die ik ooit heb gekend die ervan heeft mogen dromen.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek