Volledig scherm
PREMIUM
© Joost Hoving

Stadse Fratsen: Wanneer mis je iemand?

Column Henny HaggemanWanneer mis je iemand? Nu bijvoorbeeld. Mijn vriendin is op pad en dit was het moment geweest om jou te bellen met de vraag of je zin had om in de vroege avond een hapje te eten in de stad. Bij je oude stamkroeg bijvoorbeeld. Daar stokte soms ons gesprek als we aan de dis zaten. Maar nu - nu het niet meer kan - zit ik met wel twee handenvol vragen.  


Soms denk ik dat ik je tegenkom op straat. Als je onderweg van de supermarkt de bocht om ons straatje inloopt. Dan houd ik halt met de fiets en zet de linkervoet op het trottoir. We maken een praatje en ineens wissel je van gespreksonderwerp beginnend met het woordje: ‘Zég!’ En dan vertel je nieuws uit de buurt, over iets wat verkeerd in de krant stond of doet de groeten.

Na een laatste tocht door je huis te hebben gemaakt, heb ik de sleutel afgegeven. Daarvoor ben ik nog een keer door je bibliotheek gegaan. Eerst was ik van plan al je boeken mee te nemen. Maar uiteindelijk heb ik een doos volgepakt met titels waarvan ik zeker weet dat ik ze ga lezen. In de meeste staat je naam, geschreven met potlood, rechtsbovenaan op de eerste bladzij. Zo neem ik je mee.

Was toch nog schrikken vorige week toen ik - bijna drie maanden na je dood - het bord ‘Te koop’ in de tuin zag staan. Op Funda staat dat het privacyniveau hoog is. Daar had je vast om gegniffeld en er bijgezegd dat privacyniveau een erg lelijk woord is. De vraagprijs zou je meevallen.

In de stamkroeg zit ik alleen aan tafel met voor me een halve haan. Verderop aan de muur hangt een foto van jou met een biertje voor je, na gedane arbeid. Je hebt me wel eens verteld dat ze hier nog een rekening van voor de eeuwwisseling van je hebben liggen achter de bar. Even overweeg ik er naar te vragen. Misschien doe ik dat de volgende keer.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek