Volledig scherm
Angelo Derksen (rechts) en Chris Arents bezig met de productie van rookworsten. © DE GELDERLANDER

Wehlse rookworsten gaan als warme broodjes

WEHL - Angelo Derksen uit Wehl kan zijn geluk niet op als hij over zijn vak van ambachtelijk slager praat. Voor het eerst deed hij mee aan Arnhem Rookworststad, de grootste rookworstwedstrijd van Nederland. Hij won meteen. ,,Wat er sindsdien in de zaak is gebeurd, dat had ik niet verwacht."

De rookworst van Derksen was al gewild, maar een opmerking van een nieuwe collega-slager was voor de Wehlenaar het beslissende zetje. ,,Hij zei me dat ik mee moest doen met Arnhem Rookworststad." Deze vakwedstrijd staat hoog aangeschreven in 'slagersland'. ,,Aan commerciële wedstrijden doe ik niet mee, maar deze stelt echt iets voor."

Liefde voor dieren

Het proces van een goede rookworst begint bij de dieren, betoogt hij. ,,Het klinkt raar van een slager, maar ik heb liefde voor de dieren. Ik mag me gelukkig prijzen met de leveranciers die ik heb. Ik vind het ook echt belangrijk te weten onder welke omstandigheden ze geslacht worden." Vroeger spijbelde de kleine Derksen als er thuis op de boerderij geslacht werd. ,,Dat vond ik toen al mooi. Kregen ze me met geen mogelijkheid naar school. Ik heb hier nu 29 jaar de zaak en in het begin slachtten we hier zelf. Door de strengere regels kon dat op een gegeven moment niet meer."

Samen met zijn collega's Dennis Arts en Chris Arends maakte hij de fijne en de grove rookworst, die als winnaars uit de bus kwamen. ,,We zitten hier in Wehl met drie ambachtelijke slagers bij elkaar. Dat is op zich al zeldzaam. Belangrijk zijn het zout, het vlees, de darmen, de kruiden, het drogen en het roken.''

Amsterdam

Sinds de bekendmaking loopt het storm in zijn zaak. ,,Ik heb de afgelopen drie weken net zoveel rookworsten verkocht als normaal in een heel seizoen. Niet normaal, de klanten komen ervoor uit Utrecht, Wageningen en Arnhem. Zelfs uit Amsterdam."

  1. Stadse Fratsen: Doorfietsen!
    Column

    Stadse Fratsen: Doorfietsen!

    Ik kan niet vaak genoeg in Elten zijn. Om het bordeel te bezoeken voor een reportage of voor een verblijf in ons huisje, aan het meer onder aan de berg. Deze middag rijd ik op de racefiets naar het dorp.  Op de terugweg heb ik de wind in de rug en tussen de grens en Beek zie ik een renner naderen. De man zit onderin de beugels. Als hij vlakbij is zie ik dat hij - ondanks de tegenwind - minstens zo hard gaat als ik. ,,Jelle!'', roep ik in het voorbijgaan. ,,Henny!'', hoor ik dertig meter verderop. Slechts kort twijfel ik. Doorfietsen! Jelle Nijdam won zes Touretappes. In het vorig decennium kwam hij naar Doetinchem, vanwege de liefde. Toevallig ken ik haar en daarom weet ik dat het kopen van een broek voor Jelle niet altijd eenvoudig is. Zijn bovenbenen zijn namelijk van een omvang waarop de meeste broeken niet zijn gemaakt. Toen ik vijftig werd, vijf jaar geleden, kwam Jelle met zijn vriendin op mijn feestje. Ik kreeg een cadeaubon: een clinic, oftewel een stukje fietsen met Jelle. De bon ligt nog altijd op de schoorsteenmantel. De gedachte aan die machtige bovenbenen weerhielden me ervan de bon te verzilveren.  Als ik thuis kom, maak ik melding van mijn tocht - inclusief parcours - op Twitter. Een collega reageert bijdehand. Ze heeft de wegen die ik volgde nageplozen: 'Volgende keer niet om maar over die heuveltjes'. Ze heeft gelijk. Ik fiets wel naar Elten. Maar de Elterberg beklim ik toch het liefst te voet, wandelend vanaf ons huisje.   Bij het passeren van Jelle was er een overdenking. Knijp ik in de remmen voor een kort gesprek? Maar wat als-ie begint over die tegoedbon en oppert een stukje met me op te rijden?  Doorfietsen! 

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek