Volledig scherm
Monique Jetten bij het graf van haar broer. © Jan Ruland van den Brink

Wie schreef die ontroerende brief op het graf van Waldi (18)?

BREDEVOORT - Een anonieme brief op het graf van haar broer houdt Monique Jetten uit Bredevoort veertig jaar na dato nog steeds bezig. Wie in Waldi's kring was zo met hem begaan?

Haar jeugd werd haar ontnomen toen Monique Jetten als 13-jarige haar broer Waldi (18) verloor bij een auto-ongeluk. Het drama liet haar achter met heel veel vragen. Nu, veertig jaar na het ongeluk, borrelen die vragen weer op. Wat was Waldi eigenlijk voor een jongen? En, voor haar het grootste mysterie: wie schreef die mooie, ontroerende brief die een paar dagen na de begrafenis op Waldi's graf lag?

Boom

Volledig scherm
Deze anonieme brief lag op het graf van Waldi Jetten uit Bredevoort. © Monique Jetten

Drie jaar geleden bezocht Jetten, inmiddels 53 jaar, voor het eerst de plek waar haar broer in 1977 om het leven kwam. Waldi was met een paar jongens de hort op. Toen zijn scooter kapot ging, stapte hij in een auto van een van de jongens. Hij kende ze niet eens heel goed. Onder invloed van drank scheurden ze terug naar Bredevoort. In een bocht belandde een auto tegen een boom en kwam omhoog. De andere, met Waldi erin, schoof eronder. Waldi was op slag dood. De huisarts kon hem alleen nog maar identificeren door een bankpasje.

In een klap zat Monique zonder broer. Twee dagen na de begrafenis van Waldi lag er een brief op zijn graf. Afzender onbekend. De brief maakte veel indruk op de familie. ,,Toen mijn vader de brief las, brak hij", weet Jetten nog goed. ,,Het was de eerste keer dat ik hem zag huilen in die dagen. Het ontroerde hem zo. Wie de brief geschreven heeft, weten we nog steeds niet. Doordat ik de brief zag bij het opruimen
, kwam alles weer naar boven. Ik wil gewoon nog eens een poging wagen om de schrijver te vinden."

Heeft u een idee van wie de brief afkomstig is? Monique Jetten is per mail bereikbaar: m.jetten@hetnet.nl

  1. Stadse Fratsen: Doorfietsen!
    Column

    Stadse Fratsen: Doorfietsen!

    Ik kan niet vaak genoeg in Elten zijn. Om het bordeel te bezoeken voor een reportage of voor een verblijf in ons huisje, aan het meer onder aan de berg. Deze middag rijd ik op de racefiets naar het dorp.  Op de terugweg heb ik de wind in de rug en tussen de grens en Beek zie ik een renner naderen. De man zit onderin de beugels. Als hij vlakbij is zie ik dat hij - ondanks de tegenwind - minstens zo hard gaat als ik. ,,Jelle!'', roep ik in het voorbijgaan. ,,Henny!'', hoor ik dertig meter verderop. Slechts kort twijfel ik. Doorfietsen! Jelle Nijdam won zes Touretappes. In het vorig decennium kwam hij naar Doetinchem, vanwege de liefde. Toevallig ken ik haar en daarom weet ik dat het kopen van een broek voor Jelle niet altijd eenvoudig is. Zijn bovenbenen zijn namelijk van een omvang waarop de meeste broeken niet zijn gemaakt. Toen ik vijftig werd, vijf jaar geleden, kwam Jelle met zijn vriendin op mijn feestje. Ik kreeg een cadeaubon: een clinic, oftewel een stukje fietsen met Jelle. De bon ligt nog altijd op de schoorsteenmantel. De gedachte aan die machtige bovenbenen weerhielden me ervan de bon te verzilveren.  Als ik thuis kom, maak ik melding van mijn tocht - inclusief parcours - op Twitter. Een collega reageert bijdehand. Ze heeft de wegen die ik volgde nageplozen: 'Volgende keer niet om maar over die heuveltjes'. Ze heeft gelijk. Ik fiets wel naar Elten. Maar de Elterberg beklim ik toch het liefst te voet, wandelend vanaf ons huisje.   Bij het passeren van Jelle was er een overdenking. Knijp ik in de remmen voor een kort gesprek? Maar wat als-ie begint over die tegoedbon en oppert een stukje met me op te rijden?  Doorfietsen! 

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek