Volledig scherm
Michael Evans. foto Gerard Verschooten

Goals van Rood Wit hebben Postbus 51 als afzender

GROESBEEK - Eens keert voetballer Michael Evans (33) terug bij Venlosche Boys in zijn woonplaats. Om daar af te bouwen aan het einde van een carrière die hem langs profclubs en hoofdklassers leidde. "Zover is het nog niet" , zegt Evans in de kantine van Rood Wit.

Evans, zoon van een Amerikaanse vader, is dit seizoen bij de Groesbeekse derdeklasser neergestreken. "Ik wil niemand bij mijn vorige club JVC Cuijk tegen de schenen schoppen, maar ik was vorig jaar december al rond met JVC dat ik ook dit seizoen daar zou spelen. Twee weken voor het verstrijken van de overschrijvingstermijn moest ik opeens weg. Rood Wit belde me en we waren er snel uit," aldus Evans. Zo kreeg de ambitieuze club er een voormalige prof bij.

Evans speelde, na de jeugd van VOS en Venlosche Boys, van 1995 tot 2001 159 wedstrijden voor VVV in de eerste divisie. De snelle buitenspeler koos daarna voor een avontuur in Engeland. "Ik ben op proef bij Bradford City geweest, maar kwam terecht bij York City. In de Third division, het vierde profniveau. We speelden regelmatig voor tienduizend toeschouwers of meer. Het was vaak zo'n lawaai dat ik mijn medespelers niet kon horen. Een fantastisch meelevend publiek, ook wanneer je had verloren bleven ze achter de ploeg staan. Tijdens de voorbereiding zagen we nauwelijks een bal. Het was twee, drie keer per dag lopen, lopen en lopen. Maar was het seizoen eenmaal begonnen, dan werd het juist heel relaxed. Één keer rustig trainen per dag en meestal was je om twaalf uur 's middags al vrij."

Evans voelde zich nooit basisspeler. " Technisch en tactisch zijn Nederlandse voetballers verder dan Engelse spelers. Maar ik was daar meestal de elfde of twaalfde man. Ik heb ook nooit als een echte prof geleefd. Ging stappen met vrienden, laat naar bed, at verkeerd. Achteraf jammer. Maar spijt heb ik er niet van, het waren op dat moment mijn keuzes. Nee, ik ben geen 'moeilijke jongen'. Integendeel. Ik had als prof veel meer van me af moeten bijten. Wat vaker om uitleg moeten vragen."

In 2002 keerde hij terug in Nederland en ging voetballen bij hoofdklasser De Treffers. "Maar daar ben ik na drie jaar gestopt vanwege de verre uitwedstrijden naar het noorden. Verschrikkelijk als je de volgende dag gewoon moet werken. Willie Willems was toen bij De Treffers trainer. Met hem heb ik de voorbije jaren een speciale band opgebouwd. Ik heb bij De Treffers, Gemert, Schijndel en JVC Cuijk in totaal zeven jaar in de hoofdklasse gespeeld. Vijf daarvan onder Willems, bij drie verschillende clubs. Hij weet hoe hij mij moet benaderen."

Evans werkt sinds ruim een jaar als rijksambtenaar bij Postbus 51, het voorlichtingsbureau van de ministeries over wet- en regelgeving. "Van die tv-spotjes, ja. Daarvoor heb ik allerlei baantjes gehad. Als je wat ouder wordt, kies je voor meer zekerheid. Nee, ik heb geen vrouw, noch kinderen." Met een verlegen glimlach: "Ik ben nog op zoek naar de 'ware', haha."

Of de verkering met Rood Wit lang gaat duren, durft Evans niet te voorspellen. "Ligt eraan hoe het gaat. Ik heb toen ik hier kwam als voorwaarde gesteld dat ze me niet meer als buitenspeler zouden gebruiken. Ik ben 33, de explosiviteit en diepgang is minder geworden. Ik speel nu centraler in de spits."

Zondag maakte hij zijn eerste twee goals. "Met mijn achtergrond moet ik er toch minimaal tien maken dit seizoen. Alles is hier nieuw voor me, ik ken de tegenstanders niet. We mikken met Rood Wit op de bovenste drie. Pas als ik echt voor de lol wil gaan spelen, dan keer ik terug naar Venlosche Boys. Samen voetballen met mijn acht jaar jongere broertje Damon. Dat zou een mooie afsluiting van mijn carrière zijn."

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Amateurvoetbal