Anwar burgert in: Ga je terug?

ColumnWil jij hier blijven of ga jij terug naar Syrië? Die vraag wordt me, sinds mijn eerste dag in Nederland, vaak gesteld. Ik weet nog steeds niet wat ik moet zeggen. Als ik zeg dat ik hier wil blijven, ben ik bang voor de reactie: 'Dit is jouw land niet, jij moet terug naar Syrië.'

Als ik zeg dat ik terug wil, ben ik bang voor de reactie: 'Waarom investeren we dan nog geld en tijd in jou?'

Soms luister ik naar mijn hart. Dan wil ik terug. Thee drinken bij de kachel met mijn moeder. Geen elektriciteit, geen werk, geen eigen huis, maar gewoon de gezelligheid die er altijd was.

Soms luister ik naar mijn verstand. Dan wil ik hier blijven. Stappen maken in mijn ontwikkeling, kansen aangrijpen en vooruitkomen. Bovendien kan ik hier geld verdienen waarmee ik ook een goede toekomst voor mij en mijn familie kan zeker stellen.

Nu de oorlog in Syrië langzaam op zijn einde loopt, worden de omstandigheden voor mijn familie wel steeds iets beter. Mijn broer gaat de straat af en toe weer op (hij zit ondergedoken bij mijn ouders om het leger te ontlopen), er lijkt iets meer openheid in de media dan vroeger en er wordt voor het eerst in zeven jaar meer opgebouwd dan afgebroken. Op de Syrische staatstelevisie zijn veel positieve beelden te zien van de wederopbouw. Volgens mijn ouders is dat niet alleen maar propaganda, maar gebeurt er ook daadwerkelijk wat.

Er reageren wel eens mensen op deze column die uit mijn teksten menen te halen dat ik een aanhanger van het regime van president Bashar al-Assad ben. Dat ben ik niet. Ik ben, net als veel andere burgers in Syrië, voor degene die het land weer rustig krijgt. Of dat nou Assad is, de rebellen, of mijn moeder.

Deze column komt tot stand met hulp van de redactie.

Columns