Anwar burgert in: Gezag

ColumnStuderen in Nederland is heel bijzonder. Misschien wel het beste onderwijs in de wereld, een kans om je toekomst zeker te stellen met een goede opleiding, terwijl je ook nog eens op een gelijkwaardige manier met je docenten kan omgaan. Je zou zeggen: een school vol dankbare studenten.

Dat is niet zo. Ik studeer sinds een halfjaar aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. Leerlingen gamen in de klas, ze praten, kijken samen een film en liggen dan hardop dubbel van het lachen en lopen het lokaal in en uit.

Ik moet mij, zelfs als het stil is, heel goed concentreren om alles wat de leraar zegt te kunnen begrijpen. Met lawaai lukt dat al helemaal niet, dus regelmatig roep ik dat iedereen even moet opletten. Dan denk ik wel: zou een docent dit niet moeten doen? Waarom hebben docenten in Nederland zo weinig gezag?

Soms heb ik zin om te zeggen: ,,Meneer, laat mij een les draaien, dan verzeker ik u dat iedereen z'n mond houdt.'' Ja, in Syrië haal je het niet in je hoofd om door te klas te schreeuwen: ,,He, ik begrijp er geen kut van.''

Net als je denkt dat alles mag in de Nederlandse klas, heb je tentamenweek. Ik begreep een vraag niet, dus ik keek wanhopig naar een vriend naast mij. Mijn vriend schrok zich een ongeluk en dook van mij weg. Hij ging verder met zijn eigen tentamen.

Toen we de klas uitliepen, was ik boos. Ik verwachtte heus geen antwoord, maar een bemoedigende blik had me al geholpen. ,,Wat ben jij nou voor vriend'', zei ik. Hij vertelde dat hij bang was dat een docent zou denken dat hij iets voorzei en dan een onvoldoende zou krijgen. Pffff. Een onvoldoende is toch niet erg als je daarmee je vrienden een hart onder de riem steekt? Ik vond het een teleurstelling. 

Wel een pluspunt voor de docenten: één keer per periode hebben alle studenten angst en ontzag voor hen. Als studenten al bang zijn een verkeerde blik te geven, is afkijken er echt niet bij.

Deze column komt tot stand met hulp van de redactie.

Columns