De oorlog van de nagel

ColumnNu het in Syrië steeds rustiger wordt, denk ik wel eens terug aan het begin. De Arabische Lente kwam niet zomaar ons land binnen. Zoals zo vaak bij oorlog, begon het met een klein incident. Een voorval dat uitmondde in een grote oorlog.

In de stad Daraa in Zuid-Syrië schreven kinderen op hun school dat President Bashar al-Assad weg moet. De kinderen van die school werden opgepakt en in de gevangenis gegooid. Vaders, opa's, en imams gingen verhaal halen bij het hoofd van de veiligheidsdienst om de kinderen vrij te krijgen. Kinderen in de cel, dat kan toch niet!

De man gaf hen als antwoord: 'Als jullie kinderen zich zo misdragen, stuur dan jullie vrouwen naar mij. Dan zal ik kinderen bij hen maken die een goede kwaliteit hebben.'

Met die ene zin, raakte hij iets belangrijks. Het eergevoel van Syrische mannen. Zij gingen woedend de straat op. De menigte werd steeds groter, net zolang tot het hele land in opstand kwam en de Arabische Lente alsnog overwaaide naar Syrië. Na een tijdje werden de kinderen vrijgelaten. Ze bleken gemarteld. Tijdens het ondervragen werden hun nagels afgeknipt. Zo ver, dat het pijn deed.

In Nederland betekent het woord 'eer' niet veel. Het is geen heilig woord waar mensen hele diepe gevoelens bij hebben. Het zou hier wellicht niet de reden zijn van een oorlog.

In Syrië kan een aangetast eergevoel, zo is gebleken, werken als een aansteker die een heel land in brand zet. Natuurlijk broeide er al jaren van alles, en was het nagelincident slechts een vonk die de boel liet exploderen. Toch wordt er tot op heden nog gesproken over 'de oorlog van de nagel'. Je zou ook kunnen zeggen: 'De oorlog van eer en vrijheid'.

Deze column komt tot stand met hulp van de redactie.

Columns