Volledig scherm
Elles Kriek kan geen prikkels verdragen. Foto: Rolf Hensel. © Rolf Hensel

Arnhemse Elles leeft na val al een jaar in de hel: ‘Mijn leven is kapot’

ARNHEM - Door een val is het leven van de ooit zo levenslustige Elles Kriek uit Arnhem veranderd in een ware nachtmerrie. Ze kan niets meer. Haar kinderen zijn de crowdfundingsactie: Help onze moeder Elles naar herstel bij DoneerDoel.nl begonnen. Die moet 18.000 euro opleveren voor een behandeling die haar haar leven moet teruggeven. ,,Op deze manier kan ik niet verder leven.”

Alleen al het geknisper van een zak chips of het geluid van een mes dat uit een la wordt gehaald, veroorzaakt bij haar ondraaglijke hoofdpijn die vaak overgaat in zware migraine en misselijkheid. Door niet-aangeboren hersenletsel kan de 49-jarige Elles Kriek uit Arnhem geen geluid, licht en bewegend beeld verdragen. ,,Mijn leven is een hel.”

Quote

Ik ben bang voor het voorjaar. Het geluid van fluitende vogels, de bladbla­zers of een elektri­sche hegge­schaar.

Elles Kriek

Ruim een jaar geleden zocht ze het lawaai nog op. ,,Ik ben gek op muziek. Maar nu komt elk geluid keihard binnen. Ik ben bang voor het voorjaar. Het geluid van fluitende vogels, de bladblazers of een elektrische heggeschaar. Ik kan er niet tegen. Het maakt mij radeloos. Dan moet ik oordoppen indoen. In mijn eigen huis. Tegenwoordig slijt ik mijn dagen in een verduisterde kamer in complete stilte. Elke dag. Ik heb hier geen zin meer in. Ik leef voor mijn kinderen, maar mijn leven is kapot.”

Haar leven veranderde van de ene op de andere dag door een val van twee meter op de Huishoudbeurs in de RAI in Amsterdam. Ze viel achterover op haar hoofd, raakte buiten bewustzijn en liep een zware hersenkneuzing op. Van een energieke en vrolijke moeder die graag met haar vriendinnen en zoons Michael (22), Wesley (19) en Kevin (17) naar een bioscoop ging of de stad bezocht is Kriek veranderd in een kasplantje, zoals een van haar zoons het omschrijft.

Utah

Quote

Ik zie nooit meer een uitzending van het journaal bijvoor­beeld. Het enige nieuws dat ik te horen krijg, is via mijn zoons

Elles Kriek

Maar er gloort hoop aan de horizon. Hoop waaraan Kriek zich vastklampt. Voor 18.000 euro kan ze in Amerika een behandeling krijgen waardoor ze voor 75 procent kan herstellen. Andere patiënten met niet-aangeboren hersenletsel hebben dit resultaat bereikt en zijn zeer tevreden. Een crowdfundingsactie moet dit bedrag opleveren. In juni kan Kriek terecht in een kliniek in Utah. ,,Maar dan moet ik het geld wel hebben. Anders gaat de reis niet door.”

En daaraan wil ze niet denken. Zij wil weer leven. ,,Als ik ‘s ochtends een boterham smeer, moet ik eerst enkele minuten uitrusten. Daarna ga ik op de bank zitten of liggen somberen in de hoop dat de tijd snel voorbij gaat. Dagen duren soms een eeuwigheid. Dat is een nachtmerrie. Maar ik kan gewoon niets doen.”

Televisiekijken is er niet bij. ,,Van bewegend beeld krijg ik hersenpijn. En lezen put mij uit. Ik raak daardoor steeds dieper in een isolement. Ik heb geen idee wat er in de wereld gebeurt. Ik zie nooit meer een uitzending van het journaal bijvoorbeeld. Het enige nieuws dat ik te horen krijg, is via mijn zoons.”

Van de aanslag op een tram in Utrecht had Kriek niets gehoord. ,,Is volkomen aan mij voorbijgegaan. Als jij mij daarover niets had gevraagd, had ik er niet van geweten.”

Voor de val was Kriek een vrouw die van gezelligheid en reuring hield. Mensen om haar heen vond ze heerlijk. ,,Ik was een zorgzame moeder voor mijn drie zoons, die ik al veertien jaar alleen opvoed. Wij maakten het altijd gezellig. Lekker met een zak chips onder handbereik naar de televisie kijken. En als de zon doorbrak, gingen we barbecuen in de tuin. Daar waren we gek op. Daarnaast vond ik het heerlijk met vriendinnen een terrasje te pakken of te winkelen. Maar nu kan ik zelfs geen visite ontvangen. Verjaardagen vieren we niet meer. Ik kan er gewoon niet tegen.”

Volumeknop

Volledig scherm
Elles Kriek met zoons in december 2017. © Eigen foto

En met de kinderen in de kamer zitten, is er ook niet bij. ,,Zij gaan naar hun eigen kamer. Ik kan al die prikkels niet verdragen.” Probleem is dat bij Kriek elk geluid, van dichtbij en veraf, even hard binnenkomt. ,,Waarbij de volumeknop helemaal is opengedraaid.”

Ze heeft in Nederland tal van onderzoeken gehad, maar volgens de artsen valt er niets meer aan te doen. ,,Ik moet er mee leren leven.” Maar inmiddels kreeg de Arnhemse contact met lotgenoten die ook een vorm van niet-aangeboren hersenletsel hebben. Een aantal van hen heeft de behandeling in de VS ondergaan. ,,Ze zijn enorm opgeknapt. Je herstelt niet volledig, maar kunt weer een menselijker leven leiden. Daar klamp ik mij aan vast.”

Haar zoons ook. Die zijn een crowdfundingsactie begonnen. Kriek komt in aanmerking voor een baanbrekende, vernieuwende en unieke behandelmethode die alleen in Utah wordt toegepast. Meer dan 1000 mensen met traumatisch hersenletsel hebben enorme sprongen voorwaarts gemaakt.

MRI-scan

Quote

Ik wil deze kans op een normaal leven niet voorbij laten gaan. Mijn huidige leven houd ik niet veel langer vol.

Elles Kriek

Uitgangspunt van de behandeling is dat er een MRI-scan wordt gemaakt waarbij precies in kaart wordt gebracht welke gebieden in de hersenen hyper- en onderactief zijn en waar de bloedtoevoer niet optimaal is. Op basis van de resultaten wordt een behandeling gestart waarbij de patiënt wordt uitgedaagd, precies die hersengebieden aan het werk zet die het nodig hebben.

,,Ik wil deze kans op een normaal leven niet voorbij laten gaan. Mijn huidige leven houd ik niet veel langer vol. Mijn toekomst hangt van deze behandeling af”, zegt Elles Kriek.

Haar kinderen zijn de actie: Help onze moeder Elles naar herstel bij DoneerDoel.nl begonnen. Er is inmiddels via deze website ruim 6.000 euro gedoneerd. 

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

In samenwerking met indebuurt Arnhem

Arnhem e.o.