Volledig scherm
De winnaars van vorig jaar op een rijtje. © Arnhem Bedankt

Vrijwilligers genomineerd voor Stadsprijs Arnhem: ‘Flauwekul dat ik genomineerd ben’

PORTRETTENARNHEM - Drie vrouwen zijn genomineerd voor de de jaarlijkse Stadsprijs Vrijwilligerswerk Arnhem. Het zijn Wil van Ginkel (72), die actief was bij Vluchtelingenwerk en de stichting Leergeld, Iet Kobus (88) van De Klup en Tanja van Ligten (55) van Ciko '66.

Eén van hen wordt zaterdag verkozen tot vrijwilliger van het jaar tijdens  het vrijwilligersgala in Musis Sacrum, ook wel bekend als ‘Arnhem Bedankt’. Joost de Gelder (16) is genomineerd voor het jeugdlintje, de aanmoedigingsprijs voor jongeren.

,,Het is vrij bijzonder dat deze jongen vrijwilliger is in de zorg. De meeste jongeren zijn dat bij de scouting”, vertelt Henk Berg, voorzitter van de Stadsprijs. Het grote verschil tussen jongeren en ouderen die vrijwilligerswerk doen, is volgens Berg dat jongeren van project naar project hoppen. ,,Die trend onder jongeren is er al jaren.” 

Geen zorgen toekomst

Hij maakt zich geen zorgen over de toekomst: ,,Ik denk dat clubs op deze trend moeten inspelen, jongeren willen zich wel inzetten voor goede doelen. Alleen anders.”

Op het gala worden zeker 2000 vrijwilligers verwacht. De organisatie van het gala noemt hen helden, omdat ze zich belangeloos inzetten voor hun medemens. Het evenement Arnhem Bedankt is een samenvoeging van het vrijwilligersgala van carnavalsvereniging On Ganse en  de voormalige ‘Burgemeester Drijberprijs.  ,,On Ganse en wij hadden ieder een eigen evenement, die hetzelfde inhield: de vrijwilligers van Arnhem bedanken. We hebben daarom besloten ze samen te voegen.” zegt Berg. 

‘Ingezet voor van alles, vooral omdat het mooi werk is’

Volledig scherm
Wil van Ginkel-Frikken © Eigen foto

Naam: Wil van Ginkel-Frikken

Leeftijd: 72

,,Dat ik een prijs kan krijgen voor alles wat ik doe, of eigenlijk gedaan heb, snap ik niet. Juist omdat ik het laatste jaar minder heb kunnen doen door mijn gezondheid, zag ik de nominatie niet aankomen. Ik ben in 1980 begonnen met vrijwilligerswerk en sindsdien heb ik me ingezet voor van alles. Armoedebestrijding, vluchtelingenwerk, Stichting Leergeld en nu zet ik me in voor MS-patiënten. Dat is omdat ik het zelf ook heb. Zelf kan ik nog dingen organiseren. Dat doe ik graag voor mensen die het niet meer kunnen. Ik zorg er bijvoorbeeld voor dat er voorlichtingsavonden komen en dat mensen met MS vervoer kunnen krijgen en niet afhankelijk zijn van naasten.

,,Hiervoor heb ik me tien jaar lang ingezet voor de Stichting Leergeld. Veel geld is naar kindertehuizen in Tsjechië gegaan. Ook ben ik werkzaam geweest bij Vluchtelingenwerk, nadat de vluchtelingen van de Joegoslavië-oorlog deze kant op kwamen. Dat voelde als de Tweede Wereldoorlog, maar dan omgekeerd. Ik ben met Vluchtelingenwerk gestopt toen mensen werden teruggestuurd. Dat vond ik zo krom. Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen.”

‘Dit werk doe je niet voor een prijs natuurlijk’

Volledig scherm
Iet Kobus © Rinus Baak

Naam: Iet Kobus

Leeftijd: 88

,,Wat een flauwekul hè? Die nominatie. Als ik het niet leuk had gevonden, had ik het vrijwilligerswerk ook niet gedaan. Ik vind het toevallig heerlijk om met gehandicapten te werken. Het vrijwilligerswerk bij De Klup doe ik al zo’n 50 jaar. Ik heb ook altijd met gehandicapten gewerkt in Het Dorp.

,,Zolang ik goed genoeg kan lopen en er met mijn verstand goed bij ben, blijf ik dit werk gewoon doen. Ik zwem nu iedere zaterdagochtend met gehandicapten en verder hou ik vooral de administratie bij. Lichamelijk is het best zwaar werk op mijn leeftijd om écht nog dingen te ondernemen met deze mensen. Maar van de zaterdagen word ik blij. Waarom? De gehandicapten zijn ontzettend lief en recht voor hun raap. Ze zeggen recht in je gezicht waar het op staat. Soms is dat even schrikken, maar het is hun kracht.

Dit werk doe je niet voor een prijs natuurlijk. Ik hoef niet zo nodig vooraan te staan met dit soort dingen. Ik doe het voor die mensen en omdat ik er zelf gelukkig van word.”

Quote

Ik heb er wel zin in, al moet ik voor mezelf wel tien drempels over

Tanja van Ligten

‘Je missie zien slagen, dat is de enige waardering die ik nodig heb’

Volledig scherm
Tanja van Ligten © Nienke Wiering Fotografie

Naam: Tanja van Ligten

Leeftijd: 55

,,Doordat mijn kinderen aan atletiek gingen doen, ben ik vrijwilliger geworden bij Ciko '66. Dat is nu zo’n 12 jaar geleden. Nu is er nog één van mijn kinderen die iets met atletiek doet, maar ik vind het werk ontzettend leuk dus ik blijf gewoon doorgaan. Ik heb van alles gedaan: trainen, organiseren van de meerkamp, kinderen bij de club betrekken die eigenlijk geen geld hebben. Alles eigenlijk in het belang van de kinderen die hier komen om te sporten. Op dit moment fotografeer ik vooral heel veel.

Mijn nominatie? Tja, ik hou er niet van om in de spotlights te staan. Ik heb er wel zin in, al moet ik voor mezelf wel tien drempels over. Het is mooi dat er een prijs en extra waardering voor vrijwilligers bestaat, maar het gaat mij om de voldoening die ik uit het werk haal. Als je daar je missie in ziet en als je die langzaam maar zeker ziet lukken,  dan is dat echt alle waardering die ik nodig heb.”

‘Ik kreeg een bijzondere band met de mensen en ben nooit meer weggegaan’

Volledig scherm
Joost de Gelder met Marlies Schnerr, die helaas is overleden. © Eigen foto

Naam: Joost de Gelder

Leeftijd: 16

,,Ik ben genomineerd voor het jeugdlintje. Ik wist niet eens dat die prijs bestond, maar het is wel goed dat er zo’n vrijwilligersprijs bestaat. Natuurlijk voel je al heel veel waardering tijdens het werk dat je doet, maar dit beetje extra is wel mooi.

,,Ik knutsel iedere woensdagavond met gehandicapten bij De Klup. Ze kunnen van alles doen, van knutselen tot sjoelen. Ik ben daar terecht gekomen toen ik een paar jaar geleden op school stage moest lopen. Dat wilde ik eigenlijk eerst met ouderen doen, maar toen zei mijn kapster dat er bij De Klup ook nog plek was voor een stagiair. Daar ben ik nooit meer weg gegaan. Ik kreeg en krijg een steeds betere band met de mensen die er komen. Eén vrouw, Marlies Schnerr, kwam ook wel eens bij ons over de vloer. Met haar had ik vanaf het begin een fijne band. Helaas is ze overleden. Ik vind het leuk dat ik de mensen steeds beter leer kennen. Dan ben je ook iedere week benieuwd hoe het met ze gaat. En verder is het dus gewoon heel dankbaar werk. Ze zijn altijd blij met je.”

In samenwerking met indebuurt Arnhem

Arnhem e.o.