Volledig scherm
Jonge mantelzorgers zitten soms in de knel. © ANP

Kinderen als mantelzorger krijgen vangnet: ‘Ik kook thuis elke dag’

BERG EN DAL - In de gemeente Berg en Dal wonen 1588 jonge mantelzorgers (tussen 7 en 23 jaar). Met tien procent daarvan gaat het niet goed. Die gaan gebukt onder zorgen en stress. Mantelzorg Berg en Dal wil ze een vangnet bieden.

Stel, je bent 14 jaar en je moet elke dag koken omdat je moeder chronisch ziek is. Dan zou het toch fijn zijn als er eens, al is het maar één keer in de week, iemand anders kookt.

Zeker, knikt Sanne Verburg, jongerenwerkster bij Forte Welzijn en drijvende kracht achter het nieuwe project ‘Ik ben jong en ik zorg voor iemand’. ,,Je kunt je voorstellen dat je in de directe omgeving - buren, familie, kennissen -  iemand zoekt, in overleg met de ouders, die dat doen wil.”

Let wel: met het gros van de jonge mantelzorgers gaat het gewoon goed. Verburg: ,,We moeten het niet gaan problematiseren. Met een stukje aandacht kom je al heel ver. Voor de meeste jonge mantelzorgers is het de gewoonste zaak van de wereld. Ze voelen zich niet speciaal of bijzonder; realiseren zich vaak niet eens dat ze mantelzorger zijn. Die scheidslijn is ook dun. Dat je af en toe moet koken hoort bij de opvoeding. Maar elke dag is weer iets anders.”

Quote

Even de zinnen verzetten

Sanne Verburg, Jongerenwerkster

Faalangst

Quote

Uit onderzoek elders blijkt dat het feit dat jonge mantelzor­gers weten dat ze ergens terecht kunnen mocht dat nodig zijn, al tot een stuk rust leidt.

Sanne Verburg, Jongerenwerkster Forte Welzijn

Maar soms wordt het teveel. ,,Ze voelen zich verantwoordelijk, maar weten ze dat ze het zelf niet kunnen oplossen. Dat kan leiden tot faalangst, depressies en schooluitval. De zorgen blijven maar malen in hun hoofd. Of ze gaan maar niet op kamers - ‘hoe moet dat thuis dan?’ - of kiezen voor hun studie niet Utrecht maar Nijmegen, lekker dichtbij.’’ Ook verenigingen en scholen moeten zich realiseren dat kinderen soms mantelzorger zijn. ,,Moet je twee keer in de week trainen, anders wordt je zondags niet opgesteld’’, zegt Verburg. ,,Maar je kunt niet altijd twee keer in de week.”

Verburg wil die groep een vangnet bieden. ,,Uit onderzoek elders blijkt dat het feit dat jonge mantelzorgers weten dat ze ergens terecht kunnen mocht dat nodig zijn, al tot een stuk rust leidt. Wij willen dat luisterend oor bieden. Vragen stellen als:‘Wat heb je nodig om een keer op adem te komen?’ Daarvoor kunnen ze contact met ons opnemen. En de ouders hoeven, mag wel, dat niet te weten. Jonge mantelzorgers willen dat vaak niet: ‘Dan maken ze zich nog meer zorgen’, zeggen ze.”

Sanne Verburg wil in het voorjaar een symposium voor en over jonge mantelzorgers gaan organiseren en verder drie tot vier keer per jaar een uitje voor ze op touw zetten. ,,Een keer bowlen of naar de klimhal. Even de zinnen verzetten.” 

Jonge mantelzorgers kunnen zich melden via www.mantelzorgbergendal.nl. Ook ouders of mensen uit de omgeving kunnen jonge mantelzorgers hier aanmelden.

Kinderen vertellen

‘Mijn ouders komen niet uit Nederland. Voor hen is de Nederlandse taal heel moeilijk. Ik help hen bij het schrijven van sollicitatiebrieven en het invullen van belastingpapieren. Verder ga ik ook nog mee naar de huisarts. En dat kan soms best wel ongemakkelijk zijn.’

‘Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader is alcoholist. Iedere dag bel ik hem even of ga ik bij hem langs om te kijken hoe het met hem gaat. Hierdoor slaap ik slecht en gaat het niet goed met mij op school.’

‘Naast mijn school heb ik een bijbaantje. Mijn ouders hebben het financieel niet zo makkelijk dus geef ik mijn loon aan hen. Zo kan ik mijn steentje bijdragen aan het gezin. Soms sla ik een dag school over, want dan kan ik gaan werken.’

‘Mijn broertje heeft autisme en mijn ouders moeten veel werken. Daardoor moet ik minimaal vier dagen in de week op hem passen. Als hij druk is, probeer ik hem rustig te maken. Maar dat maakt hem alleen maar boos op mij. Dat maakt me heel verdrietig.’

‘Mijn zusje is gehandicapt. Samen met mijn moeder zorg ik voor haar. We helpen haar met wassen, naar het toilet gaan en met eten. Ik vind het wel jammer, want ik kan nooit met mijn vrienden na school iets leuks gaan doen.’

‘Mijn moeder heeft een spierziekte. En mijn vader werkt 40 uur per week. Omdat mijn moeder in een rolstoel zit, ben ik verantwoordelijk voor het huishouden en kook ik iedere dag voor het gezin.’

‘Mijn zusje is gehandicapt. Ik kan niks samen met mijn vriendinnen doen.’

Volledig scherm
Sanne Verburg: ‘Een luisterend oor bieden'. © Thed Maas
De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Millings carnaval scoort in het Amerikaanse St. Louis dankzij een Friese ijshockeyfan. Hoe kan dat?
    VIDEO

    Millings carnaval scoort in het Amerikaan­se St. Louis dankzij een Friese ijshockey­fan. Hoe kan dat?

    MILLINGEN/ST.LOUIS - Het carnaval in Millingen is momenteel hot in het Amerikaanse St. Louis, bakermat van de befaamde St. Louis-blues (bluesmuziek, denk aan Chuck Berry) én thuisbasis van de daarnaar vernoemde ijshockeyclub St. Louis Blues. Met dank aan de Friese sportjournalist Gerard Bos (38), die in het shirt van deze ijshockeyclub carnaval vierde in Millingen. Het filmpje daarvan is in Amerika inmiddels meer dan 11.000 keer bekeken.

Nijmegen e.o.