Volledig scherm
PREMIUM
Pastoor Eric Smits (65) verlaat na 16 jaar de parochie van Millingen aan de Rijn. Hij gaat naar Budel. © Theo Peeters

Millingen neemt afscheid van pastoor: ‘Lieve Jezus, hoe moet ik deze klus klaren?’

MILLINGEN - Toen pastoor Eric Smits in 2003 neerstreek in Millingen en Kekerdom zat eigenlijk niemand op hem te wachten. Zestien jaar later baalt de polder van zijn vertrek naar Budel. ,,Ik ga weg met pijn in het hart.’’

Paspoort
Eric Smits werd op 24 december 1953 geboren in Helmond als zoon van een koster. Na de havo volgde hij in Eindhoven de opleiding tot basisschoolleerkracht. Tot 1981 stond hij voor de klas, waarvan de langste periode op De Cajuit in zijn geboorteplaats.

Hij had een tijdlang een vriendin. Priester worden was nooit zijn ambitie, tot na een toevallig bezoek aan een klooster in Oosterhout (Brabant) het heilige vuur ineens oplaaide.

Smits ging naar het seminarie en werd in 1989 tot priester gewijd. Daarna werkte hij als pastoor in Dinther (tot 1993) en Oss (tot 2003) alvorens hij zestien jaar geleden de kerken van Millingen en Kekerdom onder zijn hoede kreeg.

,,Ik ben Vermillingst. Verkekerdomd. Verpolderd.’’ Een priemende wijsvinger in de richting van de journalist. ,,Ik ben van deze streek en van jullie gaan houden.’’ 

Dan wendt Eric Smits (65) zijn blik af. Bij de laatste woorden was zijn stem al een paar tonen omhoog gegaan. Zijn ogen zijn nat. Een paar seconden stilte om niet volledig overmand te raken door emoties. 

,,Waarom vind ik het moeilijk uit de polder te vertrekken? Het is net zo lastig in woorden te vatten als waarom iemand van zijn vrouw houdt. Gaat om gevoel. Dat ik emotioneel word, vertelt het hele verhaal.’’

Het is niet de eerste keer deze middag dat Smits met vochtige ogen en samengeknepen stem zijn verhaal doet. Zondag neemt hij met een mis én receptie in Millingen afscheid van zijn taak als polderpastoor. En dat vertrek ontroert hem. ,,Ik ben dankbaar dat ik zestien jaar pastoor heb mogen zijn in Kekerdom en Millingen. Het klikte tussen de mensen en mij. Ik vond hier een bevolking met de Brabantse mentaliteit. Gemoedelijkheid en gezamenlijkheid zijn belangrijk. Worstenbroodjes en verse worst na de nachtmis. Blijkbaar matchte dat goed met mij als geboren Helmonder.’’

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Nijmegen e.o.