Volledig scherm
Ellen Willems © Jan van den Brink

Chips als lunch

Drie lunchdozen staan hier iedere ochtend op tafel. Ik bemoei me niet echt meer met de inhoud. Het zijn voornamelijk boterhammen met roomboter en hagelslag die mee gaan. Voor een kleine pauze gaan er bananen, doorgesneden kiwi's met een theelepeltje of stukken paprika mee en toastjes met zout. Op verjaardagen van een familielid meestal ook nog een plak cake.

Iedereen ziet ze wel eens. Scholieren die om half 11 's ochtends een pak huismerk roze koeken met een energiedrankje afrekenen. Frikandelbroodjes doen het ook goed, hoorde ik van de vrouw van de broodafdeling van de supermarkt.

Ze had eens de pauzetijden van de nabijgelegen middelbare school opgevraagd. Zo was ze voorbereid op de grote vraag naar warme snacks.

De scholen zelf hebben natuurlijk ook kantines. Dat blijkt een lastig verhaal te zijn. Je wilt scholieren wat te eten aanbieden, maar ook weer geen obese kinderen kweken. Maar als je enkel salades en stukken komkommer aanbiedt, vertrekken hele hordes naar de naastgelegen supermarkt voor de zakken chips.

Dus kiezen scholen voor de gulden middenweg. Bruine broodjes voor de witte in het schap en yoghurt voor de pudding. En wie een kroket wil pakken, moet wel eerst over een bakje cherrytomaatjes heen.

Onlangs was ik op een open dag van een middelbare school voor de jongste zoon. We zaten in een groepje dat werd rondgeleid door onze middelste jongen.

Langs de gymzaal ging het, langs de scheikundeproefjes en de op sterk water gezette haan met vier poten. Uiteindelijk kwamen we ook langs het uitgifteloket in de aula van de school.

Manden vol bananen, peren, mandarijen en appels glommen ons tegemoet. Daarnaast twee grote watertappunten met schijven citroen en komkommer. ,,Dat is dus bullshit’’, zei de gids goudeerlijk tegen het groepje ouders en aanstaande leerlingen. ,,Normaal liggen hier gewoon pizzabroodjes en saucijzenbroodjes. En je kan ook gewoon cola krijgen.’’

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Je weet ook niet of ze blij is met de ingreep of juist helemaal niet
    PREMIUM
    column Thomas Verbogt

    Je weet ook niet of ze blij is met de ingreep of juist helemaal niet

    Waarschijnlijk is het toeval, gelukkig toeval, maar in mijn directe omgeving vinden weinig cosmetische ingrepen plaats. Kan niet zeggen ‘geen’, want ik weet het niet zo goed. Wel van de mannen. Dat zou ik zeker zien! Dénk ik. Soms hoor ik een vrouw zeggen dat ze ‘toch even een spuitje gaat halen’. Dan vraag ik niet wat voor spuitje en waar het geplaatst wordt, want misschien is die nieuwsgierigheid ongewenst.
  2. Tegen de buurvrouw die toevallig achter me fietste, zei ik: ‘De zak is gescheurd’
    PREMIUM
    COLUMN THOMAS VERBOGT

    Tegen de buurvrouw die toevallig achter me fietste, zei ik: ‘De zak is gescheurd’

    Waar ik graag over schrijf en zal blijven schrijven, omdat het me mateloos fascineert, zijn de overbodige mededelingen die we doen. Dus je struikelt op straat en komt ten val en dan zeg je tegen passanten die zagen wat er gebeurde: ,,Ik ben gevallen.” Of de overbodige vraag: bezoek belt aan, je doet de deur open: ,,Heb je het kunnen vinden?” Waarom dat is, weet ik niet. Ja, het zal met sociale onhandigheid te maken hebben.

Columns