Ik moest denken aan het meisje dat de wereld via wolken bereisde

ColumnDe wolken ontdekte ik dankzij mijn rugligging. Natuurlijk had ik wel vaker een wolk gezien. Maar sinds mijn pubertijd lette ik er gewoon niet meer op. Hooguit als ik een keertje naar het nieuws keek en de weerman wat mooie plaatjes liet zien.

Met mijn rugligging veranderde dat. Het begon toen de specialisten het niet eens konden worden hoe een dreigende dwarslaesie te voorkomen. Wel of niet opereren, ruggenwervels vastzetten of toch eerst een brace aanmeten. Uiteindelijk werd de knoop doorgehakt: zes weken plat.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. ‘Ik heb het: We doen gewoon nog een transplantatie’
    PREMIUM

    ‘Ik heb het: We doen gewoon nog een transplan­ta­tie’

    Als ik de deur opendoe, moet ik glimlachen. Het is lange Leo. ,,Wil het nou nog niet groeien”, zegt hij terwijl hij over mijn kale bolletje strijkt. Leo is een lotgenoot, heeft dezelfde kanker als ik maar loopt een jaartje achter. Ik heb mijn tweede stamceltransplantatie alweer twee maanden achter de rug terwijl Leo nog in het voortraject daarvan zit. Dat is ook de reden dat hij komt aanwaaien. Hij wil weten of het meeviel.

Columns