Nazmiye Oral
Volledig scherm
PREMIUM
Nazmiye Oral © Foto Raphael Drent

Na een aantal weken had ik maar één behoefte: ik wil de brievenschrijver van het dorp worden

Column Nazmiye OralToen ik te horen kreeg dat ik op deze plek mocht schrijven, leefden we nog collectief in een andere realiteit. Mijn eerste column was uiteraard belangrijk voor me. Ik wilde iets schrijven waarmee ik verbinding kon leggen. 

Ik had toen niet kunnen bedenken dat wij nu weken later, midden in een pandemie, op deze manier verbonden zouden zijn met elkaar. Met nagenoeg dezelfde angsten, dezelfde onzekerheden, en misschien wel dezelfde pijnen en onrust.

Ik heb onderhand, net als u vermoed ik, alle emotionele en psychologische stadia doorlopen die bij zo’n periode passen. Maar angst en piekeren… Ik houd het niet vol. En ik wil het niet. 

Na een aantal lethargische weken had ik maar één behoefte: ik wil contact, ik wil iets kunnen geven, er voor mensen kunnen zijn. Dus ben ik ‘de brievenschrijver van het dorp’ geworden.

Quote

Er waren tranen en de wens om juist in deze tijd geschillen op te lossen en het onuitge­spro­ke­ne te zeggen

Columns