Verdrietig dat ik geen veilig leven voor mijn familie kan vinden

ANWAR BURGERT INProblemen, komen die eigenlijk wel eens op een moment dat het uitkomt? Over twee weken heb ik tentamens, maar mijn hoofd loopt over van de stress. Mijn ouders in Syrië hebben geen huis meer. Nadat ons ouderlijk huis zeven jaar geleden plat werd gebombardeerd zijn we in mijn tante's huis in Aleppo getrokken. Zij was met haar man en kinderen de laatste jaren in Afrin. Nu het daar onveilig is, is zij met haar gezin teruggekeerd naar Aleppo. Dus moeten mijn ouders en broer weg.

Volledig scherm
Anwar Manlasadoon (26) is een Syrische advocaat, vluchteling en woont in Arnhem. Deze column komt tot stand met hulp van de redactie. ©

Mijn ouders hadden al hun geld gestoken in het huis dat is platgegooid, dus zij kunnen niets nieuws kopen. Huren is duur, want alle mensen uit het gebied rondom Afrin trekken nu naar Aleppo.

Toen mijn vader een filmpje stuurde van het nieuwe huis dat ze nu gehuurd hebben, raakte ik in paniek. Het is vreselijk. Er zijn geen ramen, en er is geen water en elektriciteit. Het lijkt net een ruimte onder de trap, zoals je dat hier wel ziet.

Zelfs de huur van die 'woning' kunnen zij niet betalen. Ik ben de hele dag aan het nadenken, hoe ik deze situatie kan oplossen zonder zelf in de problemen te komen. Ik heb ook niet het geld om een woning voor hen te kopen. ,,Het is niet jouw verantwoordelijkheid Anwar’’, zeggen Nederlandse mensen tegen mij. Maar zo kan ik echt niet denken en zo wíl ik ook niet denken. Mijn familie is natuurlijk mijn verantwoordelijkheid!

Ik kwam naar Europa om een veilig en goed leven voor ons allemaal te vinden. Ik voel me verdrietig en depressief nu ik besef dat ik alleen voor mijzelf een beter leven heb gevonden. Er zijn veel regels die ervoor zorgen dat ik mijn familie niet kan beschermen. Het zijn regels zonder gevoel.

Deze column komt tot stand met hulp van de redactie.

Columns